VII SA/Wa 2358/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego skargę oddala Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1996r. nr [...], działając na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) oraz na mocy porozumienia administracyjnego zawartego z dniu 15.03.1995r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w W. a zarządem Gminy [...], zezwolił na użytkowanie murowanego parterowego budynku gospodarczego usytuowanego na terenie posesji przy ulicy B. w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestorka J. K. otrzymała decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę garażu dwustanowiskowego. Z uwagi na odstępstwo od projektu oraz kolizję z istniejącym przyłączem wodociągowym, decyzją z dnia [...] września 1994r. nr [...] wstrzymano roboty budowlane. Decyzja ta została uchylona i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 1994r. nr [...] wezwano inwestorkę do wykonania zmian i przeróbek w realizowanym budynku przez likwidację istniejącego przyłącza wodociągowego przebiegającego pod budynkiem. W wyniku odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 maja 1996r. nr [...] uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, po przedstawieniu przez inwestora dokumentów niezbędnych do wydania pozwolenia na użytkowanie oraz ustaniu przyczyny wydania decyzji o nr [...] wzywającej do likwidacji przytłacza wodociągowego, organ postanowił jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. C. Wskazał, iż przyłącze wodociągowe nie zostało zlikwidowane, inwestorka dopuściła się ponownej samowoli budowlanej poprzez wykonanie wjazdu do budynku na terenie, którego nie jest właścicielem. Przedłużyła również pomieszczenia garażowe pod budynkiem bez wymaganego pozwolenia, jak również nie opłacała podatku. Domagał się wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 1997r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy [...]. Jak wskazał organ odwoławczy do akt sprawy dołączono zatwierdzony i uzgodniony projekt połączenia wodociągowego z ul. C. do posesji nr [...] oraz kopie pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 9 września 1997r, w którym stwierdzono, że dnia 9 września 1997r. zlikwidowano połączenie wodociągowe do posesji C. [...] od strony ulicy B. W tych okolicznościach brak było podstaw do uznania, ze organ I instancji naruszył przepisy dot. stwierdzenia zdatności obiektu do użytku. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do prowadzenia postępowania na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974r., ponieważ obiekt powstał w oparciu o pozwolenie na budowę. Wprawdzie zmieniono funkcję budynku garażowego na gospodarczą, jednakże dokonane przez inwestora odstępstwo nie spełnia przesłanek z art. 37 Prawa budowlanego. Kwestia dotycząca naruszenia prawa własności skarżącego sprowadzająca się do zajęcia 18cm pasa jego terenu winna znaleźć rozwiązanie na gruncie prawa cywilnego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. C. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o dokonanie kontroli decyzji i dokumentów z udziałem skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz.U. Nr 153, poz.1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja wydana na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Dotyczy ona obiektu budowlanego wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę, z odstępstwami od warunków tego pozwolenia polegającymi na dostosowaniu pierwotnej funkcji obiektu -garażu -do warunków budynku gospodarczego. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż w sprawie nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 37 Prawa budowlanego, które nakazywałyby organowi orzeczenie rozbiórki budynku. Wbrew zarzutom skargi, jak również odwołania, w sprawie brak jest podstaw do wydania takiego nakazu. Obiekt powstał na podstawie pozwolenia na budowę. Został wzniesiony na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę, i to niezależnie od dokonanej przez inwestorkę samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania. Budynki o charakterze gospodarczym, znajdują się, jak wynika z akt, również na terenie posesji skarżącego. Z żadnego dokumentu nie wynika również aby obiekt ten powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą również inne ważne przyczyny, z powodu których konieczny byłby nakaz rozbiórki. Zgodnie z treścią art.40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Decyzja na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. została wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w W. w dniu [...] grudnia 1994r. Nałożony w niej obowiązek likwidacji przyłącza wodociągowego pod budynkiem strona wykonała. Zgodnie z art. 42 Prawa budowlanego z 1974r. inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Wobec wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] grudnia 1994r. oraz stwierdzenia iż obiekt jest zdatny do planowanego przez inwestora użytku zasadnie organ odwoławczy przyjął, iż obiekt może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Zarzuty skarżącego podniesione w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazywały okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowość wydanej decyzji przez Wojewodę [...]. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną, oddalił.