VII SA/Wa 236/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2007 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2000 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala VII SA/Wa 236/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2000r. Nr [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku E.G., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1998r. Znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku [...} wraz z infrastrukturą techniczną na działce Nr [...] położonej przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zarzuty E.G. dotyczące uniemożliwienia przez projektowany obiekt naturalnego oświetlania pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w B. nie znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Organ wskazał, iż w przypadku wszczęcia tego postępowania w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę, organ ma obowiązek wyjaśnienia czy kontrolowana decyzja dotknięta jest którąś z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, które stanowią katalog najpoważniejszych naruszeń prawa, którymi może być obarczony akt administracyjny. W ocenie Wojewody [...] kontrolowana decyzja o pozwoleniu na rozbudowę nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa i w związku z tym brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia jej nieważności. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył E.G. wskazując, że opinie, na które powołuje się Wojewoda [...] są niekompetentne, nierzetelne i nieuczciwe. Zdaniem skarżącego nieprawidłowo została wyliczona wysokość budynku. Decyzją z dnia [...] września 2000r. Znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia podał, że po przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazł merytorycznych podstaw do dokonania innej oceny zgromadzonego materiału, niż organ I instancji, kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, nie jest dotknięta inną wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Skardzę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł E.G. wskazując, iż jest ona niezgodna z prawem. Decyzji zarzucił naruszenie szeregu przepisów kpa (art. 7, 8, 9, 10, 11, 14, 35, 37, 38, 60, 73, 77, 78, 79, 80, 81, 84) bez wskazania na czym naruszenie to polega. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzji wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Jest to postępowanie o charakterze nadzwyczajnym i odrębnym od innych postępowań, ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji. Postępowanie to czyni wyłom od zasady stabilności decyzji administracyjnej, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominujący jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1986r., sygn. akt: IV SA 716/86, Monitor Prawniczy 1991/11 s. 9). Można zatem powiedzieć, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może ostać się jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992r., sygn. akt: V SA 86/92, nie publ.). W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, iż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa, którą skarżący upatruje w naruszeniu przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności dotyczące odległości między budynkami. Materialnoprawną podstawą wydania kontrolowanej przez organ decyzji z dnia [...] listopada 1998r. udzielającej pozwolenia na rozbudowę i modernizację [...] wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem własnej działki przy ul. [...] w B., stanowiły przepisy art. 28, art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 4 i art. 84 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Przepisy te określają między innymi warunki jakie musi spełnić inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę. Mając na uwadze treść art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994r. przez pojecie budowy, należy rozumieć m. in. rozbudowę. W sprawie jest niesporne, gdyż nie kwestionuje tego skarżący, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę dołączył wszelkie wymagane prawem dokumenty, tj. projekt budowlany, opinie i uzgodnienia właściwych jednostek oraz decyzję z dnia [...] września 1997r. ustalającą warunku zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. Organ zatem, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymogi, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę ( por. wyrok NSA z dnia 2 września 1998, sygn. akt IV SA 2311/96, LEX nr 43803). Podstawowym zarzutem podnoszonym w skardze przez skarżącego jest uniemożliwienie przez projektowany obiekt naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w B. Zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie nieważności. W szczególności podkreślenia wymaga, że projekt budowlany, zatwierdzony kontrolowaną decyzją zawierał opracowaną przez mgr inż. arch. K.B. planszę, tzw. linijkę słońca, z której wynika, iż przedmiotowy obiekt nie narusza przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Dodatkowo w trakcie postępowania nieważnościowego na zlecenie inwestora została sporządzona opinia techniczna dotycząca rozbudowanej części spornego obiektu, z której wynika, że obowiązujące warunki nasłonecznienia i naświetlenia budynków sąsiednich w opiniowanym projekcie są zachowane. Zarzuty skarżącego dotyczące braku rzetelności i obiektywizmu sporządzonych opinii nie poparte zostały żadnymi racjonalnymi argumentami dlatego też organ prawidłowo przyjął, iż brak jest podstaw aby je kwestionować. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy decyzja ta wydana została z kwalifikowanym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Organy w ocenie Sądu niewadliwie ustaliły, iż decyzja o pozwoleniu na rozbudowę i modernizację [...] nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.