VII SA/Wa 236/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2010 r. (), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania K. N., od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w zabudowie bliźniaczej na działce ew. nr [...] przy ul. K. w [...]. Organ wskazał, że decyzją z [...] lutego 2009 r. Prezydent [...] udzielił pozwolenia na budowę "[...]" D. K. dla ww. inwestycji. Wojewoda uwzględnił odwołanie E. A. i decyzją z [...] lipca 2009r. uchylił ww. decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Odnośnie odwołania K. N. wskazał, że nie uznano jej za stronę postępowania, o czym poinformowano jej pełnomocnika pismem z 10 kwietnia 2009r. W ponownym postępowaniu Prezydent [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków wniosku a po ich uzupełnieniu wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r. Odwołanie od tej decyzji oprócz K. N. wnieśli p.p. A., które organ rozpatrzył w odrębnym postępowaniu. Organ wyjaśnił, że krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakreśla art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt. 20, a w pewnych sytuacjach posiłkowo również art. 28 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że K. N. jest współwłaścicielem działek [...], [...], [...] [...], które przylegają do działki nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną i wraz z nią stanowią dojazd do drogi publicznej ul. [...]. W ocenie organu odwołanie nie wnosi argumentów, z których wynikałoby, że realizacja ww. inwestycji ogranicza w jakiś sposób możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącej lub negatywnie na nią oddziaływuje. Zarzut jakoby działka [...] nie posiadała dostępu do drogi publicznej, nie jest uzasadniony, gdyż zgodnie z zaświadczeniem z 29 czerwca 2010r. Burmistrza [...]działka ta posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...], przez działki drogowe nr ew. [...] i [...], których właścicielem jest [...]. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że ww. decyzja narusza interes prawny skarżącej, a pozostałe zarzuty nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję złożyła K. N. wnosząc o jej uchylenie oraz rozpatrzenie przed skargą E.i J. A.. Skarżąca stwierdziła, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7 i 77 k p a. oraz złą wolą urzędnika K. K.. Organ I instancji nieprawidłowo określił bowiem obszar oddziaływania inwestycji, zawężając go do działek o nr ew. [...], [...] i [...]. Działka nr ew. [...] przylega do działki nr ew. [...] o szer. od 3,5 m. Planowane budynki posiadają garaże, a więc do działki powinien być zapewniony również dojazd samochodów. Promień skrętu nawet małego samochodu przekracza 5 m, co oznacza, że aby wjechać z działki [...] na działkę nr ew. [...] konieczne jest wjechanie na działkę nr [...] stanowiącą współwłasność skarżącej. Zakres oddziaływania ww. inwestycji wkracza zatem na działkę nr [...]. Następnie skarżąca przytoczyła art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i wskazała, że obszar oddziaływania obiektu należy wyznaczać na podstawie odrębnych przepisów do których zalicza się przepisy techniczno budowlane. Zgodnie z § 14 usta. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do budynków wymagających dojazdu funkcję tą mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5. Natomiast działka nr ew. [...] ma szerokość 3,5 m. Szerokość określona ww. przepisie ma zapewnić bezpieczeństwo ruchu pojazdów i pieszych, zapewnić wjazd z uwagi na promień skrętu samochodu, umożliwić wymięcie oraz zachowanie bezpieczeństwa pożarowego. Dojazd z drogi publicznej do budynków mieszkalnych należących do kategorii zagrożenia ludzi ZL, musi spełniać warunki dla drogi przeciwpożarowej, której minimalna szerokość zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych wynosi 4 m. Oznacza, że skarżąca nie może zagospodarować działki [...] np poprzez jej ogrodzenie, gdyż uniemożliwi ono dojazd pojazdów straży pożarnej. Ponadto, inwestycja nie może naruszać prawa własności. Organ I instancji był zatem zobowiązany zawiadomić o toczącym się postępowaniu wszystkich współwłaścicieli działki nr ew. [...]. Następnie skarżąca wymieniła działki dla których wydano 13 decyzji o pozwoleniu na budowę, do których dostęp do drogi publicznej został zapewniony przez działkę o nr ew. [...], podnosząc, że wznowiono w nich postępowanie z uwagi na nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania. Skarżąca obszernie opisała decyzje w których wydaniu uczestniczył K. K. oraz działania organów i współwłaścicieli działki nr [...], w tym wystąpienie do Rzecznika Praw Obywatelski i prokuratury. Dodała, że zaświadczenie z [...] czerwca 2010r. nie stwierdza, że działka nr [...] posiada faktyczny dostęp do drogi publicznej, a jedynie dostęp w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej, zaświadczenie to wynika z faktu, że zgodnie z miejscowym planem zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] marca 2001r., działki [...] i [...] miały stanowić drogę dojazdową do drogi publicznej o szer. 8,5 m . Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 listopada 2008 r., IV SA/Wa 590/08 stwierdził nieważność uchwały w części ustalenia na działce 28/8 przebiegu drogi dojazdowej. Działka nr [...] nadal w planie miejscowym ma status drogi dojazdowej. Podniosła, że ruch pieszych i pojazdów na działce [...] nie będzie ograniczony do użytkowników dwóch budynków, ale musi spełniać wymagania zachowania bezpieczeństwa dla dużej grupy pieszych i samochodów. Na koniec skarżąca wyraziła wolę przyłączenia się do skargi i brania udziału w postępowaniu sądowym na prawach strony, w sprawie p.p. A.. Z tego względu wniosła o rozpoznanie jej skargi przed skargą p.p. A.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych. Poddaną kontroli Sądu decyzją z [...] listopada 2010 r. Wojewoda [...] (), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania K. N., od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Podstawowe znaczenie dla oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu ma fakt, że została ona wydana po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009r. w sprawie VII SA/Wa 1719/09 skargi K. i J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r. nr [...], którą organ ten uchylił uprzednią decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]lutego 2009r. (....) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Przypomnieć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwana p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalone jest stanowisko, iż zasada ta traci moc wiążącą jedynie w razie zmiany ustawy, zmiany - już po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z 27 czerwca 1990 r., SA/Wr 137/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 51; wyrok NSA z 26 czerwca 2000r., I SA/Ka 2408/98, LexPolonica; patrz też Tadeusz Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 477). Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną powoduje, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22.03.1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Wprawdzie w sprawie rozstrzygniętej ww. wyrokiem Sąd nie sporządził uzasadnienia, tym niemniej należy mieć na uwadze, że oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r., w uzasadnieniu której organ ten jednoznacznie stwierdził, że odwołanie E. A. ma usprawiedliwione podstawy, natomiast odnosząc się do odwołania K. N. stwierdził, że nie została ona uznana przez organ I instancji za stronę postępowania, o czym został poinformowany jej pełnomocnik w piśmie z dnia 10 kwietnia 2009r. Akceptacja stanowiska organu odwoławczego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrażona w wyroku oddalającym skargę p.p. N. prowadzi do wniosku, że Sąd podzielił argumentację organu II instancji w tym zakresie, co w konsekwencji wiąże Sąd orzekający w rozpatrywanej obecnie sprawie. Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane, jak i postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie, przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie przed sądem administracyjnym. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271 orzekł jak w sentencji.