VII SA/Wa 2361/10

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Władysławy K.Ś. w sprawie ze skargi W.Ś. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep Ogólnospożywczy "K." w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : nakazu doprowadzenia obiektu do właściwych warunków higienicznych postanawia : przyznać W.Ś. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 21 marca 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez W.Ś. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 616,72 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni wskazała, że z uzyskiwanego dochodu ponosi miesięczne koszty stałe w wysokości 100,00 złotych tytułem opłat za energię elektryczną, 100,00 złotych tytułem opłat za gaz, 50,00 złotych tytułem opłat za wodę i ścieki, 50,00 złotych na zakup środków piorących, 100,00 złotych na zakup lekarstw oraz 50,00 złotych tytułem opłat za telefon. Wnioskodawczyni oświadczyła, że na zakup żywności pozostaje jej kwota 166,72 złotych miesięcznie. Dodała, że nie posiada zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3.000 euro. Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie wysokości miesięcznego dochodu jaki uzyskuje z tytułu posiadania Sklepu Ogólnospożywczego "K." w G. Wezwano wnioskodawczynię do podania, gdzie zamieszkuje dom/mieszkanie i jakie ponosi koszty związane z utrzymaniem domu/mieszkania, gdyż w nadesłanym formularzu wnioskodawczyni nie wskazała, że posiada dom/mieszkanie, czy zatem wnioskodawczyni wynajmuje dom/mieszkanie, jeśli tak, należało wskazać wysokość ponoszonych wydatków. Zwrócono się do wnioskodawczyni także z zapytaniem, czy uzyskuje pomoc od rodziny, znajomych, organizacji społecznych lub państwowych, jeśli tak, należało wskazać od kogo, w jakiej wysokości lub formie. Przy piśmie z dnia 4 maja 2011 r. (data stempla biura podawczego) wnioskodawczyni nadesłała dodatkowe wyjaśnienia. Wskazała, że Sklep Ogólnospożywczy "K." w G. nie istnieje, gdyż przestała prowadzić działalność gospodarczą z dniem 24 grudnia 2010 r., a zatem nie uzyskuje z tytułu posiadania sklepu żadnego dochodu. Oświadczyła, że bezpłatnie posiada do dyspozycji pokój, łazienkę i kuchnię. Dodała, że żadnej innej pomocy nie uzyskuje, a kont bankowych nie posiada. Zarządzeniem z dnia 17 maja 2011 r. wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wskazanie w punkcie 4 formularza w jakim zakresie wnosi o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wskazano, iż w nadesłanym przez skarżącą w dniu 21 marca 2011 r. (data stempla biura podawczego) formularzu w punkcie 4 "wnoszę o" nie zakreśliła w jakim zakresie wnosi o przyznanie prawa pomocy. W tym celu przesłano wnioskodawczyni formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF celem jego prawidłowego uzupełnienia poprzez zakreślenie w pkt 4, o co wnosi i odesłanie go do Sądu. W dniu 9 czerwca 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnioskodawczyni zakreśliła, iż wnosi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni uznano, że wykazała ona, iż znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że wnioskodawczyni utrzymująca się samodzielnie z niewielkich dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego samodzielnie, bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. Z tego względu, przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.