VII SA/Wa 2361/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: przyznać B. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 24 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy B. K., w których wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczania kosztów sądowych wynikające z art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a rozpoznano wniosek skarżącej tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Wskazał, że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w wysokości 2.500,00 złotych miesięcznie. Zaznaczył, iż razem z żoną są osobami bardzo schorowanymi, co wiąże się z wydatkami na leczenie i lekarstwa. Na potwierdzenie powyższego załączył do wniosku załączył zaświadczenia lekarskie. Wnioskodawca podniósł, że uzyskiwane dochody nie wystarczają na wykupienie wszystkich zalecanych lekarstw oraz na koszty związane z leczeniem. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z wniosku wynika, że dochody uzyskiwane przez wnioskodawcę i jego małżonkę w całości przeznaczane są na koszty koniecznego utrzymania. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i małżonki. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.