VII SA/Wa 2370/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata Ł. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 złotych (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy ), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 złotych (dwieście pięćdziesiąt), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 złotych (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Starosta S. decyzją z dnia [...] znak : [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 kwietnia 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej kpa. po wznowieniu postanowieniem z dnia [...] postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty S. z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę i przebudowę linii napowietrznej w miejscowości R., wydanej dla Z. Sp. z o.o. Rejonu Energetycznego w S., postanowił uchylić powyższą decyzję w części dotyczącej działki o nr ew. [...], położonej w miejscowości R., stanowiącą własność Z. K.K. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 23.02.2009r. wpłynął wniosek Z. K. K. o wznowienie postępowania w spawie wydanej dla Z. Sp. z o.o. Rejonu Energetycznego S. decyzji o pozwoleniu na budowę i przebudowę linii napowietrznej SN 15kV, budowę trzech stacji transformatorowych 15/0,4kV oraz budowy i przebudowy linii n.n. z przyłączami nie wymagającymi pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] Starosta wznowił postępowanie zakończone swoją decyzją ostateczną. Organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie organu, uchylenie decyzji dotychczasowej w części nie narusza art. 152 § 1 pkt 2 Kpa. Brak w powołanym przepisie wyraźnej normy dopuszczającej uchylenie decyzji dotychczasowej w części nie oznacza bowiem, że taka możliwość jest wykluczona. W wyniku rozpoznania odwołania złożonego przez P. Dystrybucja W. - Teren Sp. z o.o. Rejon Energetyczny S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania z którego wynika, że wcześniejsze postanowienie organu I instancji z dnia [...] o wznowieniu postępowania oraz decyzja z dnia [...] zostały uchylone decyzją organu odwoławczego z dnia [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Starosta S. pismem z dnia [...] wystąpił do Z. K. K. o określenie daty w której dowiedział się o istnieniu decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...]. W odpowiedzi zainteresowany wskazał, że o decyzji dowiedział się w dniu [...]. Z tego względu, Starosta S. stwierdził, iż pismo Z. K. K. o wznowienie postępowania z dnia [...] zostało złożone z zachowaniem miesięcznego terminu o którym stanowi art.148 Kpa w związku z czym, postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...]. Rozstrzygając sprawę ponownie Wojewoda [...] wskazał, że Starosta S. uchylając zaskarżonym rozstrzygnięciem ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej działki o nr ew. [...] stanowiącej własność Z. K. K., nie spełnił obowiązku rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W ocenie Wojewody [...] Starosta S. po uchyleniu pozwolenia na budowę w części dotyczącej działki o nr ew. [...] powinien rozstrzygnąć co postanowił z inwestycją na ww. działce. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie o istocie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Organ wskazał, także na wątpliwości dotyczące zasadności wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Z materiału dowodowego wynika bowiem, iż Z. K. K. podał różne daty w których dowiedział się o istnieniu decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] np.: w piśmie z dnia 15.08.2009 r. (wpływ do Starostwa 19.08.2009 r.) wskazał, że był to miesiąc czerwiec 2009 r., natomiast w piśmie z dnia 14.09.2009r. (wpływ do Starostwa 16.09.2009 r.) poinformował, iż o pozwoleniu na budowę dowiedział się w dniu 04.04.2009 r. Z powyższego wynika, że Z. K. K. o wznowienie postępowania wystąpił przed datą kiedy dowiedział się o istnieniu decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...]. Natomiast z kolejnego pisma z dnia 12.07.2010 r. (wpływ do Starostwa 19.07.2010 r.) wynika, że o decyzji Nr [...] z dnia [...] zainteresowany dowiedział się w dniu 8 lutego 2009 r. i jest to ostatnia data na jaką powołuje się. Z tego względu organ drugiej instancji zobowiązał Starostę do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony poprzez m.in. przesłuchanie w charakterze świadka Wójta Gminy C., który jak sugeruje P. Dystrybucja W. - Teren Sp. z o.o. Rejon Energetyczny S. posiada wiedzę na ten temat. Zdaniem organu, wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. K. K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że decyzja o pozwoleniu na budowę błędnie została doręczona osobie wskazanej przez inwestora tj. Z. K., który nie był właścicielem działki, gdyż faktycznym jej właścicielem jest skarżąc - Z.K.K., któremu decyzji nie doręczono. Skarżący dodał, że była to celowa pomyłka mająca na celu postawienie na jego działce dwóch słupów oraz trzeciego na miedzy, co przeszkadza mu w uprawianiu pola. Oświadczył, że od organu nie otrzymał żadnych pism oraz decyzji, a o wszystkich pismach w sprawie dowiedział się od A. K. – żony Z. K. Skarżący wskazał, że został wezwany do Starosty S., gdzie oświadczył, że o decyzji dowiedział się w dniu 8 lutego 2009 r. Wyjaśnił, że po raz drugi dowiedział się o decyzji gdy żona otrzymała ją od Z. K. tj. w dniu 4 kwietnia 2009 r. Pismem z dnia 20 listopada 2010 r. skarżący uzupełnił skargę podnosząc, że Z. K. nie jest właścicielem działki [...], a pomyłka była celowa by pobudować na jego działce dwa słupy i w ten sposób pozbawić go prawa własności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem i dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa dlatego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Wojewoda [...] w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogu zawartego w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Mianowicie organ pierwszej instancji uchylając decyzję po wznowieniu postępowania nie wydał decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Organ odwoławczy stwierdził również, iż wątpliwości budzi zasadność wznowienia postępowania z uwagi na wskazywane przez skarżącego różne daty w których dowiedział się o istnieniu decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...]. Wojewoda [...] wskazał na konieczność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W ocenie Sądu takie działanie organu odwoławczego nie narusza art. 138 § 2 kpa, który jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, iż postępowanie o wznowienie składa się z dwóch faz. W fazie pierwszej organ bada czy wniosek o wznowienie opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 §1 kpa i czy zachowany został termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 kpa. W tej fazie postępowania organ bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe dla wznowienia postępowania oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Jeżeli przeszkody formalne nie występują to wówczas organ wszczyna i przeprowadza postępowanie w trybie art. 149 §1 i 2 kpa, które kończy wydaniem decyzji na podstawie art. 151 kpa. W niniejszej sprawie skarżący żądał wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty S. z dnia [...] Nr [...] na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie skarżący wskazywał różne daty w których dowiedział się o istnieniu decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...]. W piśmie z dnia 15.08.2009 r skarżący podał, że o decyzji dowiedział się w czerwcu 2009 r, natomiast w piśmie z dnia 14 września 2009 r wskazał datę 4 kwiecień 2009 r co oznaczałoby, że wystąpił o wznowienie przed datą kiedy dowiedział się o istnieniu decyzji Starosty S. W kolejnym piśmie z dnia 12 lipca 2010 r skarżący wskazał, że o decyzji dowiedział się w dniu 8 lutego 2009 r. Obowiązkiem organu było zbadanie zachowania terminu określonego w art. 148 k.p.a. który biegł od dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji ( art. 148 § 2 k.p.a. ). Starosta S. nie dopełnił wskazanego obowiązku, które to uchybienie zostało prawidłowo dostrzeżone przez organ odwoławczy. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż organ pierwszej instancji powinien dokładnie zbadać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, gdyż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał na naruszenie przez organ pierwszej instancji art.151 § 1 pkt 2 kpa który stanowił podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazany przepis stanowi o obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej co nie zostało dokonane w decyzji Starosty S. ograniczającej się wyłącznie do uchylenia decyzji ostatecznej w części dotyczącej działki skarżącego. Stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu pierwszej instancji wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części dlatego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.