VII SA/Wa 2372/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2025 r., nr 483/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. I W dniu 22 sierpnia 2025 r. D. K. wniósł skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 kwietnia 2025 r. (nr 483/2025), którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 12 lipca 2024 r. (nr IIWT/605/2024) oraz nakazano D. K. rozbiórkę obiektu budowlanego. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 22 września 2025 r., organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem D. K. nie był adresatem zaskarżonej decyzji. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Brak bezpośredniego wpływu aktu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. W niniejszej sprawie D. K. zaskarżył decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 kwietnia 2025 r. (nr 483/2025) w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zauważyć wobec tego trzeba, że zaskarżona decyzja nie została skierowana do D. K., a zatem nie ma bezpośredniego wpływu na sferę prawną tej osoby. Tym samym D. K. nie posiada interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy – na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.