VII SA/Wa 2373/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi W D i W D na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę I. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. L. i D. L. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości N., w obrębie ewidencyjnym [...], w gminie S., powiecie [...], województwo [...]. Decyzja stała się ostateczna. II. Wniosek o wznowienie postępowania złożył W. D. wskazując jako podstawę wznowieniową art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Początkowo organy odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu z uwagi na brak ziszczeni się przesłanki wznowienia postępowania, jednakże kwestię pozbawienia wnioskodawcy prawa do udziału w postępowaniu prawomocnie przesądził tutejszy Sąd uchylając oba rozstrzygnięcia wyrokiem z 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 734/20. III. Po merytorycznym zbadaniu żądania wniosku, Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.: 1. odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] stycznia 2017 r. nr [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; 2. stwierdził wydanie decyzji ostatecznej Starosty [...] nr [...] z [...] stycznia 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorom J. i D. L. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości N., w obrębie ewidencyjnym [...], w gminie S., powiecie [...], w województwie [...], z naruszeniem przepisów postępowania. Organ I instancji wskazał, że w sprawie niewątpliwie doszło do pozbawienia Skarżącego prawa do udziału w postępowaniu, co stanowi naruszenie przepisów procesowych. Naruszenie to w żaden sposób nie spowodowało jednak wpływu na treść pierwotnego rozstrzygnięcia, które nawet przy udziale strony miałoby takie samo brzmienie i zakres. IV. Po rozpatrzeniu odwołania W. i W. D. (dalej jako Skarżący), Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2021 r. nr [...]. Jak podkreślono w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, Starosta słusznie wznowił postępowanie (postanowienie z [...] sierpnia 2021 r. nr [...]), gdyż z akt sprawy wynika, że W. D. był uznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją budowlaną z [...] stycznia 2017 r., jednakże nie odbierał korespondencji, która była wysyłana na adres tożsamy z danymi z wypisu z ewidencji gruntów, który okazał się nieaktualny. Został zatem pozbawiony możliwości brania udziału w postępowaniu. W sprawie doszło do naruszenia art. 44 k.p.a., co skutkowało naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na fakt, że W. i W. D. nie mieli żadnej wiedzy na temat toczącego się postępowania (Starosta nie ustalił ich aktualnego adresu, tym samym kierował korespondencję na nieprawidłowy adres). W ocenie Wojewody naruszenie przez Starostę wskazanych przepisów i niezagwarantowanie stronie udziału w sprawie nie ma przełożenia na treść podjętego rozstrzygnięcia. Za kluczowe w prawie organ uznał wyjaśnienie, czy przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę, który wpłynął do Starosty 2 grudnia 2016 r. dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnił więc wymogi prawa w tym zakresie. Inwestycja jest też zgodna z uchwałą Rady Gminy w S. z [...] kwietnia 1997 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania terenów zabudowy wielofunkcyjnej we wsi [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1997 r. nr [...] poz. [...]). Działka inwestycyjna o nr ew. [...], położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem "MN" (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Jak wskazano w § 6 ust. 1 pkt 1.1. planu, na terenie MN ustala się jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, natomiast § 6 ust. 1 pkt 1.2. wskazuje, że w zakresie przeznaczenia podstawowego przewiduje się realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: budynki wolnostojące, zabudowy pomocniczej: budynki gospodarczo-garażowe. Ponadto stwierdzić należy, że plan dopuszcza lokalizację budynku gospodarczo-garażowego w granicy działki, a wysokość projektowanego budynku nie może mieć więcej niż jedną kondygnację (zaprojektowano budynek gospodarczo-garażowy jednokondygnacyjny). Inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), tym samym nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami art. 34 P.b. spełniając wymagania § 8 rozporządzenia. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.). Zgodnie z opinią geotechniczną dołączoną do projektu budowlanego, projektowany obiekt spełnia warunki zaliczające go do pierwszej kategorii geotechnicznej, zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Z ustaleń Wojewody wynika również, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. W przedmiotowe sprawie zastosowanie znajdzie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim odpowiadać powinny budynki ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Analiza planu wskazuje, że przewiduje on możliwość lokalizowania budynku o tym charakterze bezpośrednio przy granicy działki. Weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, projekt zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b. Projekt budowlany został też sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a projektanci złożyli oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co jest wymagane n podstawie art. 20 ust. 4 P.b. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem. Za projekt odpowiedzialność ponosi projektanta - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 P.b. W trakcie postępowania wznowieniowego nie zostało udowodnione, że brak udziału Skarżącego W. D., jak również i jego żony, w postępowaniu zakończonym decyzją budowlaną Starosty z [...] stycznia 2017 r., miał jakikolwiek wpływ na merytoryczną zawartość inkryminowanej decyzji. Ponowna analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, że w postępowaniu budowlanym doszło jedynie do naruszenia prawa procesowego, które nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Nie ma zatem podstaw do wydania decyzji o innej treści. Samo stwierdzenie, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jest dotknięte kwalifikowaną wadliwością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, nie może prowadzić automatycznie do uchylenia tej decyzji. Naprawienie wadliwości proceduralnych nie zawsze wpływa na merytoryczną treść decyzji. W związku z powyższym zasadne jest orzeczenie o tym, że wprawdzie decyzja budowlana została wydana z naruszeniem prawa strony do udziału w postępowaniu, jednakże w wyniku rozpatrzenia wniosku o wznowienie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja tożsamej treści. V. Skargę na powyższą decyzję wnieśli W. i W. D. kwestionując ją w całości i zarzucając: 1. obrazę przepisu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niedochowanie należytej staranności w wyjaśnieniu sprawy, niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia oraz do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niezbadanie w sposób wyczerpujący istotnych dla jej wyniku okoliczności; 2. obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów władzy publicznej i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego oraz stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania zapaść mogła wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. 3. obrazę przepisu art. 6 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę inwestorowi odpowiada prawu; 4. obrazę art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. poprzez błędne przyjęcie, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę dla inwestora jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5. nieuwzględnienie normy zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nakazującą zapewnienie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich ze szczególnym uwzględnieniem przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych; Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. W ocenie Skarżących w sprawie brak jest właściwego i pełnego wyjaśnienia możliwości posadowienia budynku gospodarczo-garażowego. Zapis § 6 ust. 1 planu nie może stanowić podstawy do posadowienia budynku w granicach działki. Nie doszło do uzupełnienia przez inwestora projektu budowlanego o analizę zacienienia i przesłaniania według wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Nie uzyskano zapewnienia ze strony inwestora o dostosowaniu się do powinności należytego zabezpieczenia pożarowego stosownie do § 235 ust. 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych, skoro już zrealizowany budynek nie posiada ściany oddzielenia pożarowego. Wbrew stanowisku Wojewody organ I instancji nie ustalił czy Państwu W. przysługuje status strony. Wskazane przesłanki dostatecznie uprawdopodobniły potrzebę zmiany wydanej decyzji o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę, gdyż nawet niewielka zmiana może wpłynąć w sposób znaczący na zakres uprawnień lub obowiązków. W opinii skarżących organ naruszył zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a. oznaczającą powinność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także w art. 7a k.p.a. nakazującą rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na korzyść strony. W ocenie Skarżących w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 146 § 2 k.p.a. Starosta w sposób dowolny uznał, że pierwotna decyzja z [...] stycznia 2017 r. nie ulegnie zmianie i to mimo nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Zdaniem Strony organ winien udowodnić, że nie mogłaby zapaść inna decyzja, niż poprzednio wydana, do czego nie wystarczy samo przeświadczenie i przewidywania organu. Ocena organu odwoławczego pozostaje zdaniem Skarżących w sprzeczności z uzasadnieniem zawartym w decyzji o uchyleniu decyzji z [...] czerwca 2021 r., w którym stwierdzono, że organ I instancji " nie przeprowadził dowodów dla ustalenia przesłanek koniecznych do wydania decyzji w niniejszej sprawie, tj. nie ustalił czy państwu Wolano przysługuje status strony". Za całkowicie chybioną uznano argumentację Wojewody jakoby inwestycja była zgodna z planem miejscowym. Organ na poparcie powyższego przytoczył zapisy § 6 ust. 1 pkt. 1.1 oraz § 6 ust. 1 pkt 1.2. Żaden z przytoczonych przepisów, ani żaden inny - wbrew twierdzeniu organu II instancji - nie przewiduje możliwości lokalizacji budynku garażowego w granicy działki. Organ II instancji ograniczył się jedynie do wskazania, że plan dopuszcza lokalizację budynku gospodarczo-garażowego w granicy działki, nie precyzując konkretnej normy, która pozwala wprost na taką ocenę. Takiej podstawy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma. Można jedynie przyjąć, że miejscowy plan przestrzennego zagospodarowania w granicy działki dopuścił jedynie budynek gospodarczy o wysokości 1 kondygnacji, a nie garażowy (§ 7 ust. 3 pkt 4 planu). Potwierdza to zresztą sam organ I instancji wskazując, że "sytuowanie projektowanych budynków gospodarczych na poszczególnych działkach budowlanych wskazuje rysunek planu miejscowego, stanowiący integralną część uchwały nr [...]". Rysunek ten wyraźnie ilustruje kolorem żółtym możliwość posadowienia w granicach działki jedynie budynku gospodarczego - zgodnie z opisem w tzw. legendzie. Nie jest w ogóle wymieniony budynek garażowy, ani garażowo-gospodarczy. A garaż nie mieści się w zakresie pojęcia budynek gospodarczy i vice versa. Budynkiem gospodarczym zgodnie z definicją § 3 pkt 8 rozporządzenia ws. warunków technicznych będzie budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że pojęcie budynku gospodarczego w znaczeniu nadanym mu rozporządzeniem ma zastosowanie także do zdefiniowania pojęcia budynku gospodarczego ujętego w art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. Garaż jest natomiast obiektem z zasady służącym przechowywaniu pojazdów. Definicję garażu dla samochodów osobowych można wywieść z § 102 rozporządzenia. Pobieżne porównanie definicji garażu i budynku gospodarczego wskazuje, że nie mogą być to pojęcia tożsame, czy nawet podobne, ale całkowicie odmienne. W garażu, oprócz samochodu, może być przechowywany inny sprzęt, nie decyduje to jednak o zmianie podstawowej funkcji obiektu jako garażu. Nawet gdyby plan dopuścił możliwość usytuowania budynku garażowego w granicy działki (czego nie przewidział), to i tak obowiązkiem organu byłoby zbadanie wpływu takiej lokalizacji na interes i prawo osób trzecich. Interes właściciela sąsiedniej działki chroniony jest w zakresie spełnienia wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z dyspozycją § 13 i § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych organ wydający pozwolenie na budowę ma obowiązek zbadać, czy zostały spełnione wymogi nasłonecznienia i dokonać analizy tzw. "linijki słońca". Jednym z warunków poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jest bowiem prawidłowe ustalenie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. W aktach sprawy nie ma żadnych rysunków, analizy i opinii, które pozwalałyby na ocenę spełnienia warunków właściwego nasłonecznienia. Stosowna analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia powinna być sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Samo zaś powołanie się organu na fakt, że projekt budowlany zawiera analizę zacienienia i przesłaniania nie jest wystarczające i narusza także przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 k.p.a.). Miejscowy plan określił jedynie długość i szerokość budynku, a jego wysokość nie została doprecyzowana. Wskazano jedynie na jej ograniczenie do jednej kondygnacji. W tej sytuacji, zdaniem Skarżących, powinien mieć odpowiednie zastosowanie przepis § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych, który w zabudowie jednorodzinnej ograniczył wysokość budynku do 3 m. VI. W odpowiedz na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VII. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy zauważyć, że zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest w niniejszej sprawie niewątpliwe, bowiem przesądził to tutejszy Sąd w wyroku z 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 734/20. Organy orzekające w trybie zwykłym naruszając przepisy o doręczeniach, pozbawiły tym samym W. D. i jego małżonkę (choć ta nie wnioskowała o wznowienie), możliwości udziału w sprawie poprzez niedoręczenie korespondencji, w tym decyzji kończącej postępowanie budowlane. Słusznie zatem wznowiono postępowanie z tej właśnie przyczyny. Przechodząc dalej zauważyć należy, że wznowienie postępowania, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu organ ma zatem ocenić, czy podawane przez stronę przesłanki wznowienia zachodzą, a nadto musi dokonać, w kontekście tych właśnie przesłanek, oceny istoty sprawy (w tym przypadku przeprowadzić ponowną weryfikację projektu budowlanego i wydanej decyzji). Katalog rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu zawiera art. 151 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Z art. 151 § 1 k.p.a. wynika więc, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei art. 151 § 2 k.p.a. wskazuje, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało wydane w niniejszej sprawie i w ocenie Sądu jest prawidłowe. Zwrócić należy uwagę, że ustalenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej w postaci pozbawienia strony możliwości działania (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oznacza, że organ orzekający o tym w nadzwyczajnym trybie, zobowiązany jest przeprowadzić ponowną weryfikację projektu budowlanego z udziałem strony pozbawionej wcześniej takiej możliwości. Tym samym może dojść do sytuacji, w której pomimo zaistnienia podstawy wznowienia (rzeczywistego pozbawienia możliwości działania), organ mimo to wyda decyzję o nie uchylaniu decyzji dotychczasowej z uwagi na to, że w wyniku wznowienia wydałby dokładnie taką samą decyzję. Jednakże może się także okazać, że w wyniku wznowienia postępowania i ponownej oceny, pierwotna decyzja nie może się ostać w obrocie i sprawę należy załatwić inaczej, co nie oznacza że w sposób zgodny z żądaniem wyrażonym we wniosku o wznowienie np. organ może uchylić wcześniejszą decyzję budowlaną i ponownie zatwierdzić projekt budowlany z modyfikacjami wprowadzonymi właśnie w toku postępowania wznowieniowego. Działanie takie wymaga jednak szczegółowej oceny okoliczności "pierwotnej" sprawy i wyraźnego zajęcia stanowiska przez organ wraz z jego wyjaśnieniem w uzasadnieniu. Strona pozbawiona działania ma więc w postępowaniu wznowieniowym taki katalog uprawnień, jaki przysługiwałby jej w postępowaniu zwykłym, gdyby brała w nim udział. Samo ustalenie, że Skarżącego pozbawiono możliwości działania w sprawie oznaczało zatem, że przed organami na nowo zaktualizował się obowiązek oceny przedłożonego projektu budowlanego, tym razem z uwzględnieniem interesu prawnego wcześniej pominiętej strony. W związku z powyższym należy przede wszystkim wskazać, że we wznowionym postępowaniu zapewniono Skarżącemu oraz jego małżonce możliwość udziału i swobodnej wypowiedzi co do każdej istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, z czego notabene Strona korzystała. Umożliwiono również dowodzenie swoich racji. Mając to na uwadze Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. (w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r. stosowanym na mocy przepisu przejściowego), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z przytoczonym art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W niniejszej sprawie bez wątpienia wykonano ten obowiązek, a projekt zawiera zarówno informację BIOZ (k. 31-37 projektu), został sporządzony przez osobę uprawnioną, a także dołączono do akt zaświadczenie o przynależności do właściwej izby branżowej (k. 21 projektu) i oświadczenie projektanta o zgodności projektu z prawem (k. 22 projektu). Nadto inwestorzy złożyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 6-10 akt [...]). Z uwagi na prosty charakter obiektu projekt był zwolniony z obowiązku sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4 P.b. Organy prawidłowo zatem zastosowały się do obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Strona wskazuje, że projekt budowlany rażąco narusza przepisy rozporządzenia ws. warunków technicznych, w szczególności § 13 (przesłanianie) i § 60 (nasłonecznienie). W projekcie budowlanym, wbrew twierdzeniom Skarżących, znajduje się wystarczająca zarówno do rodzaju zabudowy jak i warunków miejscowych analiza nasłonecznienia jak i przesłaniania. Projektant przeprowadził w projekcie stosowną weryfikacje tych kwestii (por. k. 24 i 24 odwrót). To, że Strona nie jest zadowolona z efektów tej analizy niczego w sprawie nie zmienia, tym bardziej, że twierdzenia Skarżących o przesłanianiu obiektów na ich działce nr ewid. [...] i naruszeniu norm nasłonecznienia są całkowicie gołosłowne. Strona nie przeciwstawia twierdzeniom projektanta żadnego odmiennego w swej wymowie opracowania, które wskazywałoby na naruszenie owych norm. Tymczasem jak wynika z analizy przesłaniania dołączonej do projektu, budynek mieszkalny Skarżących jest usytuowany w odległości 13 m od projektowanego budynku garażowo-gospodarczego, zatem już z uwagi na gabaryty zabudowy nie dochodzi do jakiegokolwiek przesłaniania budynku Strony. Analogicznie rzecz wygląda w odniesieniu do kwestii nasłonecznienia. Z uwagi na wysokość budynku zaplanowanego na działce inwestycyjnej (w najwyższym punkcie 4,72 m - ściana oddzielenia przeciwpożarowego) nie zachodzi w ogóle prawdopodobieństwo pozbawienia odpowiedniego nasłonecznienia budynku Skarżących oddalonego o 13 metrów od granicy działki i ściany budynku Inwestorów. Twierdzenie Skarżących o tym, że w każdej sprawie wymagane jest sporządzenie tzw. linijki słońca jest zdaniem Sądu twierdzeniem niezasadnym. Po pierwsze, taki obowiązek jest wywodzony z orzecznictwa ukształtowanego na tle § 60 rozporządzenia ws. warunków technicznych a nie z jednoznacznego w swej treści przepisu prawa. Po drugie, w tak oczywistej sprawie jak niniejsza (ze względu na wzajemne położenie budynków), w ogóle nie dochodzi do przesłaniania i pozbawienia dostępu do bezpośrednich promieni słonecznych (nasłonecznienie). Po trzecie, analizę nasłonecznienia - co do zasady - należy wykonać względem zabudowy istniejącej, a nie hipotetycznej, tym bardziej na działce już zagospodarowanej w sposób docelowy. Sugerowanie więc, że w sprawie należało bezwzględnie wykonać "linijkę słońca", bazuje na błędnym zinterpretowaniu cytowanych przez Stronę orzeczeń sądowych, dokonanym bez należytego uwzględnienia stanów faktycznych, na tyle których orzeczenia te zapadły. Nie zachodzi jednocześnie naruszenie § 271 i nast. rozporządzenia ws. warunków technicznych. Przepis ten wymaga, aby odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli - tj. 8 m. Przepis ten nie został naruszony albowiem projekt budowlany przewiduje ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zarówno od strony działek nr ewid. [...] i [...] jak i od strony działki nr ewid. [...]. W takim przypadku minimalna norma 8 metrów pomiędzy budynkami na sąsiednich działkach nie ma zastosowania do Skarżących, którzy mogą swoją nieruchomość w dalszym ciągu zagospodarować w sposób swobodny i zgodny z § 12 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Nie zachodzi również naruszenie § 235 ust. 3 rozporządzenia. Po pierwsze, zaprojektowana została ściana oddzielenia przeciwpożarowego o wysokości 30 cm ponad połać dachu (k. 42 projektu). Po drugie, materiał użyty do pokrycia dachu jest materiałem nierozprzestrzeniającym ognia - blacha, zaś elementy drewniane więźby dachowej mają zgodnie z projektem zostać zabezpieczone środkami ognioodpornymi (k. 30 projektu), co jest obowiązkiem inwestorów. Podkreślić przy tym należy, że zarówno organ architektoniczno-budowlany jak również i Sąd, badają w niniejszej sprawie stan wynikający z zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie kontrolują natomiast tego, co i w jaki sposób faktycznie zostało na działce zrealizowane i czy jest to zgodne z projektem. Jest to bowiem domena organów nadzoru budowlanego, do których w razie istnienia uzasadnionych wątpliwości Skarżący mogą się zwrócić. Skarżący zarzucają również naruszenie planu miejscowego, a w konsekwencji uchybienie obowiązkowi sprawdzenia przez organ zgodności projektu z tym aktem prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.) oraz niezgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami technicznymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Sąd nie podziela argumentacji prezentowanej w tym zakresie. Jak wynika z kopii planu miejscowego (k. 14-20 projektu) na terenie oznaczonym jako MN przeznaczeniem dopuszczalnym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 6 ust. 1 pkt 1.1) zaś w zakresie przeznaczenia podstawowego przewiduje się realizację m.in. zabudowy pomocniczej w postaci budynków gospodarczo-garażowych. Obiekt taki jak projektowany jest więc na tym terenie dopuszczalny. W § 7 ust. 3 planu określono warunki architektoniczne zabudowy w tym w pkt 2 wysokość zabudowy do 2½ kondygnacji naziemnej, zaś w pkt 4 wysokość wolnostojących budynków gospodarczych - 1 kondygnacja. Nadto, na rysunku planu stanowiącym immanentny element tego aktu prawa miejscowego, na działce inwestycyjnej zaznaczono na granicy z działkami sąsiednimi lokalizację budynku, który w legendzie określony został jako budynek gospodarczy. Skarżący na tej podstawie formułują tezę, że budynek garażowo-gospodarczy w ogóle nie może zostać zlokalizowany na działce inwestycyjnej w granicach z innymi działkami, jak również nie może mieć wysokości 1 kondygnacji (którą i tak ich zdaniem przekracza), a także jest niezgodny z przepisami rozporządzenia ws. warunków technicznych. Należy zwróci uwagę, że w niniejszej sprawie zachodzi przede wszystkim potrzeba celowościowej wykładni postanowień planu miejscowego a nie ich literalnego odczytania, które nie prowadzi do żadnych racjonalnych wniosków. Sąd podkreśla przy tym, że mamy do czynienia z planem miejscowym z 1997 roku, przez co jego postanowienia należy odczytywać właśnie z punktu widzenia wykładni celowościowej, tym bardziej że Skarżący powołują się na niezgodność zastosowania tego planu w kontekście przepisów rozporządzenia ws. warunków technicznych, które weszło w życie w roku 2002. W ocenie Sądu plan bez wątpienia zezwala na lokalizację w granicy działek, w miejscu wyznaczonym na rysunku, zarówno budynku o przeznaczeniu wyłącznie gospodarczym, jak i mieszanym gospodarczo-garażowym. Pod pojęciem budynku gospodarczego wskazanego na rysunku planu należy rozumieć zarówno budynek stricte gospodarczy, ale również dopuszczony planem budynek gospodarczo-garażowy. Skarżący próbują argumentować, że w rozumieniu planu czym innym jest budynek gospodarczy a czym innym gospodarczo-garażowy, gdyż postanowienia planu należy odczytywać wyłącznie literalnie. Nie można takiego stanowiska podzielić, gdyż prowadziłoby do wyłączenia możliwość lokalizacji jakichkolwiek budynków gospodarczych na terenie planu, co byłoby wnioskiem nieracjonalnym i contra legem względem postanowień planu. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z planem, przeznaczeniem pomocniczym danej jednostki terenowej planu są budynki gospodarczo-garażowe (§ 6 ust. 1 pkt 1.2). Literalne rozumienie tego przepisu oznaczałoby zatem, że wznosić można wyłącznie budynki o mieszanym przeznaczeniu gospodarczo-garażowym, co całkowicie eliminowałoby możliwość lokalizacji budynków gospodarczych, pomimo że plan o nich wyraźnie wspomina w kontekście czy to wysokości (1 kondygnacja) czy to miejsca budowy na granicy - patrz część rysunkowa i legenda. Nadto, postulowane literalne rozumienie planu powodowałoby w efekcie końcowym to, że do dopuszczonej zabudowy pomocniczej gospodarczo-garażowej należałoby stosować parametry jak dla zabudowy podstawowej a więc np. wysokość maksymalna 2½ kondygnacji. Wnioskowanie tego rodzaju jest w ocenie Sądu wadliwe, gdyż nie uwzględnia charakteru uchwalonego w latach 90-tych XX wieku planu miejscowego, jego celu oraz współcześnie obowiązujących norm rozporządzenia ws. warunków technicznych. Żaden przepis analizowanego planu nie rozdziela wyraźnie i wyłącznie przeznaczenia gospodarczego od gospodarczo-garażowego. Tym samym obiekty gospodarcze i garażowo-gospodarcze należy kwalifikować jednolicie jako zabudowę gospodarczą, możliwą do sytuowania w ramach przeznaczenia pomocniczego względem podstawowej funkcji terenu jaką jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Skarżący wskazują również, że plan określił jedynie długość i szerokość budynku, a jego wysokość nie została doprecyzowana, przez co powinien znaleźć odpowiednie zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych, który w zabudowie jednorodzinnej ograniczył wysokość budynku do 3 metrów. Sąd tego stanowiska również nie podziela. Zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem ws. warunków technicznych, w § 12 ust. 2 wskazano, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W tej sprawie plan to niewątpliwie przewiduje, o czym była już mowa. Z kolei § 12 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W § 12 ust. 4 rozporządzenia przewidziano zaś, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej; 2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi; 3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Zdaniem Sądu, wyżej przywołane regulacje prawne (§ 12 ust. 2, § 12 ust. 3 i § 12 ust. 4 rozporządzenia) przewidują niezależne od siebie przypadki umożliwiające lokalizowanie zabudowy na granicy działek. Nie da się zatem przepisów tych kompilować, wyciągając z poszczególnych postanowień tylko te elementy, które akurat pasują pod założoną tezę. Zabudowa w granicy jest zatem obecnie możliwa jedynie wówczas, gdy: plan miejscowy tak stanowi (§ 12 ust. 2), bądź gdy na sąsiedniej działce istnieje już zabudowa na granicy (§ 12 ust. 3) oraz gdy chodzi o określony rodzaj zabudowy na granicy z uwagi na jej parametry i przeznaczenie nieruchomości (§ 12 ust. 4). Dwa ostatnie przypadki są przy tym niezależne od postanowień planu miejscowego i vice versa. Inaczej więc mówiąc, jeżeli plan miejscowy umożliwia zabudowę na granicy, to wówczas to właśnie plan określa parametry takiej zabudowy, która jednocześnie musi spełniać wymagania innych przepisów prawa z punktu widzenia ochrony interesów innych podmiotów. Nie stosuje się tu jednak § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia ws. warunków technicznych, które jak wspomniano zawierają samodzielne warunki (niezależne od planu) lokalizowania zabudowy w granicy działek. Powyższe rozumienie przepisów potwierdza ich wykładnia autentyczna, przeprowadzona na podstawie analizy zamierzenia prawodawcy zmieniającego rozporządzenie ws. warunków technicznych - patrz rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285). Jak wynika z analizy projektu rozporządzenia jak również z przyjętej końcowe wersji tego aktu (por. dokument rozporządzenia skierowany do podpisu Ministra s. 57-59 - https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12285403) doprecyzowano § 12 ust. 2 w zakresie możliwości sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki budowlanej albo w granicy, jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość (tzn. dopuszcza albo wręcz nakazuje). Jak wyjaśniono, sytuowanie budynku w odległości 1,5 metra od granicy lub bezpośrednio przy granicy dopuszczalne będzie jedynie w odniesieniu do budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez okien i drzwi. Dokonana zmiana przepisu ma na celu unormowanie w sposób jednoznaczny możliwości sytuowania obiektu w granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m, w sytuacji gdy obowiązujący na danym obszarze plan miejscowy dopuszcza taką możliwość. Dzięki proponowanemu zapisowi wyeliminuje się m.in. konieczność występowania przez inwestora z wnioskiem o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Co istotne, uzasadnienie rozporządzenia wskazuje także, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie służy ochronie ładu przestrzennego, a jedynie stwierdzeniu, jaki rodzaj inwestycji i jaka jej skala (wskaźniki zabudowy) jest dopuszczalny w istniejącym na danej nieruchomości stanie prawnym. Elementem kształtującym ład przestrzenny w decyzji WZ powinna być analiza urbanistyczna. W praktyce jednak to narzędzie nie spełnia swojego zadania, gdyż decyzje WZ nie są związane ustaleniami Studium - podstawowego dokumentu kształtującego politykę przestrzenną gminy. Kryteria urbanistyczne dla decyzji WZ są nieostre i pozwalają na szeroką interpretację (np. zasada dobrego sąsiedztwa rozciągana na nieruchomości położone w znacznej odległości od inwestycji). W związku z powyższym oraz ze względu na różne interpretacje zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zrezygnowano z możliwości sytuowania obiektu w odległościach innych niż wskazane w § 12 w przypadku inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bez konieczności występowania o odstępstwo. Wyjaśniono również, że § 12 posiada zapisy pozwalające na sytuowanie budynku w granicy działki, jeżeli przylega on swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz gdy jego wysokość jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, a w przypadku braku planu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo w związku z częstym brakiem możliwości zachowania odległości o których mowa w § 12 ust. 1 w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej zachowano możliwość usytuowania budynku w odległościach mniejszych niż wskazane w ww. paragrafie, pod warunkiem, że szerokość działki nie przekracza 16 m. W nowelizacji rozporządzenia w przypadku wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed dniem wejścia w życie nowelizacji dopuszczono, aby do dnia 31 grudnia 2019 r. można było korzystać z dotychczasowego dopuszczenia zawartego w obecnym § 12 ust. 2 (tzn. wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub ze zgłoszeniem inwestycji). Dopuszczenie budowy budynku w granicy działki na styku z innym budynkiem wyszczególniono w oddzielnym ust. 3, jako możliwość występującą nie tylko w zabudowie jednorodzinnej, ale we wszelkiego rodzaju zabudowie (dotychczasowy przepis § 12 ust. 3 pkt 2 przeniesiono do ust. 3 i rozszerzono o inne rodzaje zabudowy). Należy bowiem zauważyć, że w chwili obecnej dobudowa nowego budynku do ślepej ściany stojącej na granicy działki jest jednym z podstawowych procesów urbanistycznych. Dobudowa taka powinna być dozwolona z mocy prawa i nie może być ograniczana wyłącznie do zabudowy jednorodzinnej. Ponadto większość planów miejscowych nie posiada zapisów dotyczących tej kwestii, co blokuje możliwość dokonania dobudowy w przypadkach innych niż zabudowa jednorodzinna. W tym miejscu należy jednak wskazać na konieczność zachowania i spełnienia w takim przypadku wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, a więc spełnienia wymagań jakie są stawiane ścianom oddzielenia przeciwpożarowego. Dodatkowo należy zaznaczyć, że zabudowa plombowa ma na celu uzupełnienie występującej zabudowy pierzejowej, wobec czego projektowany budynek powinien wpasowywać się w istniejącą zabudowę. Wobec powyższego we wprowadzonym przepisie podkreślono konieczność spełnienia wymagań obowiązującego na danym terenie planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia zwiększono wymaganą długość garażu z 5,5 m na 6,5 m, z uwagi na fakt, iż garaż powinien być wykonany zgodnie z zasadami sztuki projektowej oraz z uwagi na konieczność stosowania grubszych ścian zewnętrznych. Ponadto rozszerzono dopuszczenia o zabudowę zagrodową - dotychczas możliwość występująca wyłącznie dla zabudowy jednorodzinnej. Z obszernie przytoczonych powyżej motywów zmiany rozporządzenia ws. warunków technicznych wynika niewątpliwie, że warunki określone w § 12 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 są rozłączne i samodzielne. Błędnie zatem wnioskują Skarżący, że budynek zrealizowany na podstawie zezwolenia przewidzianego w planie miejscowym w myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia może i powinien być uzupełniony o wybrane warunki przewidziane w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Jednocześnie należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 3/16 jako odnosząca się do lokalizacji zabudowy w granicy na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Końcowo Sąd wyjaśnia również, że żadnego znaczenia, zwłaszcza z punktu widzenia interesu prawnego Skarżących, nie ma, podnoszona niejako na marginesie sprawy, kwestia udziału w postępowaniu K. i A. W., którzy są właścicielami działki nr ewid. [...]. Po pierwsze, wskazane osoby nabyły tę działkę od A. i M. P., którzy brali udział w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z [...] stycznia 2017 r. jako poprzedni właściciele. Po drugie, jak wynika z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości ([...]) państwo W. nabyli tę nieruchomość [...] marca 2018 r. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego przez notariuszem A. M. D. z P. nr Rep. [...], a zatem po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć przy tym należy, że wskazane osoby brały udział we wznowionym postępowaniu, czego Skarżący nie dostrzegają, a co wynika wprost z analizy akt i zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek. Mając powyższe na uwadze Sąd uznaje, że organy zasadnie przyjęły, że pomimo niewątpliwego naruszenia przepisów o doręczeniach i w efekcie tego pozbawieniu Skarżącego W. D. prawa udziału w postępowaniu zwykłym, zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. Niemniej jednak słusznie w tych okolicznościach przyjęto, że zastosowanie znajdzie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Pomimo bowiem naruszenia przepisów procesowych gwarantujących udział strony w postępowaniu, w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. wydana zostałaby dokładnie taka sama zgoda na budowę spornego obiektu. Tym samym niewątpliwie niezawiniony brak udziału Skarżącego w postępowaniu zwykłym nie miał wpływu na końcowy wynik sprawy, zatem nie ma podstaw do uchylenia decyzji Starosty z [...] stycznia 2017 r. Słusznie więc stwierdzono istnienie naruszenia prawa i odmówiono uchylenia decyzji. W tej sytuacji Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).