VII SA/Wa 2373/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Parafii [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 22 września 2022 r., nr 1017/22 w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego ogrodzenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej – Parafii [...] w W. – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Parafia [...] w W. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 22 września 2022 r., nr 1017/22, w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego ogrodzenia. Z uwagi na to, że skarga została podpisana przez Z.G., pismem z 5 grudnia 2022 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 22 listopada 2022 r. (k. 1), wezwano Z. G. do wskazania, którą jest z osób wymienionych w art. 35 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") oraz do wykazania powyższego faktu oryginałem lub poświadczoną za zgodność z oryginałem kopią stosownego dokumentu (np. umowa o pracę) – w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnika. W piśmie z 12 grudnia 2022 r. wskazano, że Z. G. jest pełnomocnikiem skarżącej na podstawie umowy zlecenie. Wobec niewykazania prawidłowego umocowania Z. G. został pominięty jako pełnomocnik skarżącej, o czym zawiadomiono skarżącą oraz Z. G. pismami z 1 lutego 2023 r. (k. 49 i 50). Pismem z 1 lutego 2023 r., w wykonaniu zarządzenia z 3 stycznia 2023 r., wezwano bezpośrednio skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez podpisanie skargi z 20 października 2022 r. lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej oraz nadesłanie jednego odpisu skargi wraz z załącznikami. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej 6 lutego 2023 r. (zpo – k. 51). W piśmie z 12 lutego 2023 r. (nadanym w placówce operatora pocztowego 13 lutego 2023 r.) skarżąca wskazała, że sąd w piśmie z 1 lutego 2023 r. nie wskazał o jaką skargę chodzi (tj. nie podał pełnego tytułu skargi i jej daty), co skutkowało tym, że musiała się domyślać jaka skarga jest przedmiotem wezwania. Wskazała również, że skarga została złożona z jednym odpisem. Jednocześnie w treści tego pisma skarżąca wskazała, że inne sądy nie kwestionują decyzji skarżącej o wyborze pełnomocnika, jak i samego dokumentu pełnomocnictwa. Do pisma tego dołączono: własnoręcznie podpisaną skargę z 20 października 2022 r. przez osobę upoważnioną do reprezentowania skarżącej (tj. księdza Z. K.), odpis pisma z 21 grudnia 2022 r. oraz odpis pisma z 21 grudnia 2022 r. z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W konsekwencji w sprawie został zastosowany art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej 6 lutego 2023 r. (zpo – k. 51). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższych braków skargi upłynął bezskutecznie 13 lutego 2023 r. Z akt sprawy wynika, że w powyższym terminie skarżąca nadesłała jedynie własnoręcznie podpisaną skargę, nie nadesłała jednak jednego odpisu skargi z załącznikami. Brak ten stanowi zatem formalną przeszkodę do kontynuowania niniejszego postępowania. Odpis ten był niezbędny celem doręczenia go uczestnikowi postępowania. Jednocześnie wyjaśnić należy, że treść wezwania z 1 lutego 2023 r. nie budziła żadnych wątpliwości. W treści jasno wskazano, że wzywa się skarżącą do usunięcia "braków formalnych skargi z dnia 20.10.2022 r. na decyzję nr 1017/22 z dnia 22 września 2022 r.". W aktach sprawy znajduje się tylko jedno pismo skarżącej z 20 października 2022 r. i jest nim skarga (k. 1). Twierdzenia zatem skarżącej, że nie wiedziała o jaką skargę chodzi są bezpodstawne, bo sąd nie jest w stanie dokładniej opisać skargi niż poprzez wskazanie jej daty oraz sprecyzowanie zaskarżonego aktu. Zwrócić bowiem należy uwagę, że co prawda skarżąca zatytułowała skargę jako "ODWOŁANIE OD DECYZJI NR 1017/22", jednak sąd nie jest związany nazewnictwem stosowanym przez strony, albowiem kwalifikacji pisma procesowego dokonuje się na podstawie jego treści, a nie tytułu. Z tego też względu pismo powyższe zostało uznane za skargę i tak było określane w kierowanej do stron korespondencji. Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że Z. G. nie mógł zostać uznany za pełnomocnika strony skarżącej, albowiem nie wykazał, że jest którąkolwiek z osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. Z. G. swoje umocowanie wywodzi z umowy zlecenie, jednak taka forma stosunku cywilnoprawnego pomiędzy skarżącą a pełnomocnikiem nie uprawnia do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 35 § 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Pojęcia pracownika wskazanego w powyższym przepisie nie można utożsamiać z pojęciem zatrudnionego, bo jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie zatrudnionego jest szersze i obejmuje nie tylko pracowników ale każdego zatrudnionego np. w oparciu o umowy cywilnoprawne, w tym także na umowę zlecenia lub umowę o dzieło (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt: I OSK 2438/12). Umowa zlecenia nie kreuje zaś stosunku pracy, a więc nie stanowi także podstawy do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym. W tym stanie rzeczy – na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.