VII SA/Wa 2377/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, dla [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zw. dalej Prawem budowlanym (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz art. 97 ust. 2 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zw. dalej k.p.a. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) po rozpoznaniu wniosku J. S. i W. L. o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie dotyczącej złego stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...] podjął postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że W. L. przedłożył w PINB dla m. [...] "Opinię na okoliczność ustalenia, czy z uwagi na stan i konstrukcję budynku możliwe jest przeprowadzenie prac adaptacyjnych celem wyodrębnienia lokali zgodnie z opinią biegłego R. K., w przypadku gdyby możliwość taka istniała na okoliczność sporządzenia szczegółowego projektu dotyczącego ww. prac" oraz zwrócił się o rozpatrzenie powyższej sprawy. Organ I instancji podał, iż z oceny osoby uprawnionej wynika, że stan techniczny stropu drewnianego nad I piętrem oraz elementy więźby dachowej są w złym stanie i wymagają naprawy. Następnie, PINB dla m. [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] nakazał J. S. i W. L. oraz E. T. i T. Z. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na naprawie stropu poprzez wymianę uszkodzonych elementów lub ich wzmocnienie oraz naprawie więźby dachowej na podstawie opinii biegłego R. K. Od niniejszej decyzji wniosła odwołanie E. T. wskazując na śmierć T. Z., uznanego za stronę postępowania i będącego adresatem decyzji z dnia [...] lutego 2009 r.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej [...] WINB, uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia PINB dla m. [...]. PINB dla m. [...] mając na względzie wskazania zawarte w decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 24 lipca 2009 r. J. S. i W. L. złożyli wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, wskazując w oparciu o odpis z księgi wieczystej nieruchomości przy ul. [...] w [...], iż właścicielem budynku są W. Ł., J. S., oraz E. T., zaś zmarły T. Z. nie był współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Organ I instancji z uwagi na fakt ustąpienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, na skutek żądania strony podjął postępowanie w sprawie. Zażalenie na postanowienie organu I instancji złożyła E. T. wnosząc o jego uchylenie. Podała, że przepisy k.p.a. nie dają podstawy do wydawania odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym, czy konkretna osoba jest, czy nie jest stroną. W jej ocenie ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony, powinno nastąpić w decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończącej sprawę. Postanowienie PINB dla m. [...] o podjęciu zawieszonego postępowania, według E. T., w istocie rozstrzygało, że T. Z. nie jest stroną postępowania, co w jej ocenie, rażąco naruszyło przepisy k.p.a.. Żaląca się zanegowała stanowisko organu I instancji, jakoby interes prawny T. Z. mógł wynikać jedynie z prawa współwłasności nieruchomości, a skoro nieruchomość nie stanowiła jego współwłasności to toczące się postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego. E. T. stwierdziła, że postępowanie powinno być zawieszone do czasu ustalenia następców prawnych T. Z. a sama kwestia, czy zmarły był stroną postępowania powinna być rozstrzygnięta w orzeczeniu kończącym postępowanie, po przedstawieniu stanowiska jego następców prawnych. [...] WINB, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...]października 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że z analizy materiału dowodowego zebranego w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż T. Z. nie jest stroną w niniejszym postępowaniu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o braku interesu prawnego T. Z. Wskazał, iż sam fakt bycia mieszkańcem omawianego budynku mieszkalnego ul. [...] w [...] takiego prawa nie przysparza. [...] WINB uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba ustalenie następców prawnych T. Z., gdyż nie posiada on żadnego tytułu prawnego do występowania w tym postępowaniu jako strona. Zdaniem [...] WINB, T. Z. ma jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy, czego nie należy jednak utożsamiać z interesem prawnym, nie przysługuje mu przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.. Skargę na powyższe postanowienie złożyła E. T. wnosząc o jego uchylenie jak i uchylenie postanowienia poprzedzającego. E. T. w swej skardze powtórzyła argumentację przytoczoną w zażaleniu od postanowienia organu I instancji dodając nadto, iż w jej ocenie WINB w ogóle nie rozważył zasadności podniesionych przez stronę postępowania zarzutów, o czym świadczy treść uzasadnienia, co spowodowało utrzymanie w mocy postanowienia, która w rażący sposób naruszało słuszny interes stron postępowania oraz ewidentnie stało w rażącej sprzeczności z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu. W ocenie Sądu prawidłowo organ I instancji zastosował art. 97 § 2 k.p.a. podejmując na wniosek J. S. i W. L. zawieszone postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...] a [...] WINB utrzymał je w mocy. W niniejszej sprawie postępowanie było zawieszone z uwagi na śmierć T. Z. co warunkowało możliwość dalszego prowadzenia postępowania odnośnie spornego budynku jako, że ww. miał być współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Natomiast z załączonego do pisma z dnia 24 lipca 2009 r. odpisu z księgi wieczystej nieruchomości przy ul. [...] w [...] wynika, że jej właścicielami są: W. L., J. S., E. T. Zmarły T. Z. nie był współwłaścicielem przedmiotowego budynku. Z powyższego wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone z powodu wystąpienia zagadnienia wstępnego jakim była konieczność ustalenia następców prawnych T. Z. jako współwłaściciela omawianej nieruchomości, a w istocie zagadnienie wstępne nie występowało, gdyż zmarły nie był współwłaścicielem przedmiotowego budynku. Zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a. gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Gramatyczna wykładnia tego przepisu mogłaby rzeczywiście uzasadniać tezę, że dla podjęcia zawieszonego postępowania zawsze jest konieczne ustąpienie przyczyny jego zawieszenia. Jednakże taka wykładnia prowadzi do skutków, których nie można zaakceptować, chociażby z uwagi na zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). W związku z tym stosując argumentację z większego na mniejsze należy przyjąć, że skoro organ administracji ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, to tym bardziej ma taki obowiązek, gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia. Powyższe stanowisko reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt: II OSK 1375/08, Lex 529884, które w pełni podziela Skład orzekający w niniejszej sprawie. Trafnie zatem organ I instancji przyjął a [...] WINB zaakceptował, że skoro nie było podstawy do zawieszenia postępowania, to zgodne z prawem było podjęcie tego postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że zarzuty skarżącej nie mogły odnieść zamierzonego skutku bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa co skutkowało, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddaleniem skargi.