VII SA/Wa 2377/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. i Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata I. M. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych i pięćdziesiąt groszy), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa odmówił po przeprowadzeniu na wniosek z dnia 30 marca 2010 r. Z. i W. S. stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] , znak: [...] udzielającej M. P. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy o profilu ortopedycznym, na terenie działki ew. [...] położonej przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji wszczęto na wniosek z dnia 30 marca 2010 r. Z. i W. S., którzy podnieśli, że Starosta P., jako organ I instancji nie był właściwy do orzekania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy, w dacie wydania decyzji w dniu [...] lutego 2002 r. nr [...]. Organ rozpatrując powyższy wniosek w pierwszej kolejności zaznaczył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja w dacie jej wydania jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślił, że zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym " Do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48, art. 50, art. 51 (...) art. 71 ust. 3". Podał, że przepis artykuł 71 ust. 3 ww. ustawy stanowi: "w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części". Dalej organ wskazał, że [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] którą odmówiono wydania nakazu zamurowania cegłą pełną okien w ścianie budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki położonej przy ul. [...], nakazując jednocześnie wyposażenie dwóch kanałów wentylacyjnych budynku w elementy oddzielenia pożarowego. Jednocześnie Wojewoda zacytował fragment uzasadnienia nadzoru budowlanego zawartego ww. decyzji stwierdzający, iż " (...) nie można ustalić czy budynek przy ul. [...] w K. był realizowany na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Budynek został zakupiony w latach 60 ubiegłego wieku i rozbudowany w latach 70 ub. wieku przez osobę, która zmarła". W świetle powyższego Wojewoda zaznaczył, że organ architektoniczno-budowlany nie ma możliwości prawnych podważać ustaleń organu nadzoru budowlanego. Powołał przepis art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego zgodnie z którym " 1. Do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i nie zastrzeżone do właściwości innych organów. 2. Organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 , jest starosta". Następnie wskazał, że z zestawienia treści powyższych przepisów dotyczących podziału kompetencji jednoznacznie wynika, że starosta był i jest właściwym organem do wydania decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Natomiast organ nadzoru budowlanego jest właściwym organem do udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w wyniku samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zdaniem Wojewody [....] w przedmiotowej sprawie decyzja z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] udzielająca M. P. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy o profilu ortopedycznym, na terenie działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w K. została prawidłowo wydana przez właściwy organ, tj. Starostę P. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wnieśli W. i Z. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu organu wojewódzkiego, zgodnie z którym decyzja Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r., Nr [...] nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 71 ust. 1, art. 32 i art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą te sprawy, które w prawie budowlanym nie zostały powierzone organom nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego (wg. stanu prawnego na dzień wydania decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r.) organ nadzoru budowlanego właściwy był w sprawach, o których mowa w art. 48, art. 50, art. 51, art. 62 ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 3, art. 71 ust. 1, art. 74, 75 ust. 1 pkt 3 lit a, art. 76, art. 78, art. 97 ust. 1 Prawa budowlanego. Następnie, organ odwoławczy podał, że inwestor niewątpliwie uzyskał pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania (decyzja Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r., Nr [...], znak: [...] , po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zastosowanie w niniejszej sprawie nie znajduje art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, a co za tym idzie organem właściwym do wydania decyzji z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] był Starosta P. Dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez skarżących. Wskazał, że powyższa decyzja została podjęta, gdyż inwestor spełnił ciążące na nim obowiązki wynikające z przywołanych przepisów, tj. wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( akt notarialny z dnia 14 września 1999 r. Rep. A [...] ) zapewniona została zgodność z postanowieniami uchwały Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z dnia [...] stycznia 1987 r. Nr [...] ( Dz. Urz. Woj. St. W. z dnia [...] października 1987 r. Nr 17, poz. 110) – pismo Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [....] listopada 2001 r., znak: [...] ( wypis i wyrys), sporna inwestycja nie narusza charakteru zabudowy dopuszczonej przez mpzp, tj. usług nieuciążliwych ( opis funkcji usługowej). Organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż zakres prac nie obejmował robót budowlanych inwestor nie był zobowiązany do składania projektu budowlanego i uzyskiwania pozwolenia na budowę (art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi okoliczność, wydania decyzji bez podstawy prawnej. Stwierdził również, że nie zasadnym jest również zarzut obarczenia decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r., Nr [...] wadą rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby ww. rozstrzygnięcie dotyczyło sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją ( art. 156 § 1 pkt 3 kpa), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie ( art. 156 § 1 pkt 4 kpa), było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały ( art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą ( art. 156 § 1 pkt 6 kpa). Organ podał, że ustalił w toku postępowania wyjaśniającego, że żadne postępowanie dotyczące legalności budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ewid. [...] , położonej przy ul. [...] w K. nie było prowadzone. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego odmówił jedynie wydania nakazu zamurowania cegłą pełną okien w ścianie budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki położonej przy ul. [...], nakazując jednocześnie wyposażenie dwóch kanałów wentylacyjnych budynku w elementy oddzielenia pożarowego. Dodał, że zarzut samowolnej rozbudowy spornego budynku nie został także potwierdzony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...]. Organ II instancji co do kwestii rozbieżności pomiędzy parametrami obiektu wskazanymi w decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...], znak: [...] ( wskazującej jako powierzchnię użytkową -171,30 m ² ), w akcie notarialnym z dnia 14 września 1999 r. ( Rep.A Nr [...] z którego wynika, iż działka objęta spornym zamierzeniem inwestycyjnym zabudowana jest murowanym budynkiem gospodarczym o powierzchni 39 m ² ) oraz zawiadomieniu o zakończeniu budowy ( załącznik nr 7 do odwołania -186 m ² ) wyjaśnił, iż ewentualne odstępstwo od decyzji stanowić może przedmiot postępowania przez organami nadzoru budowlanego, które są właściwe do oceny realizacji inwestycji na nieruchomości. Zagadnienia tego rodzaju pozostają poza właściwością organów administracji architektoniczno-budowlanej. Reasumując organ stwierdził, że nie jest w stanie w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć różnicy w powierzchni użytkowej budynku objętego sporną inwestycją, co w ocenie organu wyłącza oczywistość ewentualnego naruszenia prawa, tym bardziej, że rozbieżności wynikają z dokumentów urzędowych ( z jednej strony sporządzonego przez notariusza, zaś z drugiego przez geodetę uprawnionego) stanowiących dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone ( art. 76 § 1 kpa). Dodał, że powyższej rozbieżności nie usunęła w sposób jednoznaczny kopia mapy dołączonej do pisma odwołujących się z dnia 30 czerwca 2011 r. Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że brak odbioru technicznego następującego już po wykonaniu decyzji pozostaje bez znaczenia dla oceny dokonywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, podobnie kwestia ściany przeciwpożarowej, gdyż udział organów w procesie budowlanym kończy się z chwilą wydania decyzji udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Wyjaśnił również, że okoliczność braku udziału skarżących w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] pozostaje bez znaczenia w postępowaniu nieważnościowym, gdyż przesłanka ta stanowi podstawę wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 4 kpa), nie zaś stwierdzenia nieważności. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] odpowiada prawu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli W. i Z. S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...]. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 75 kpa , art. 76 kpa, art. 77 kpa. Skarżący podnieśli, że decyzja Starosty P. nr [...] narusza przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie jej wydania, jak art. 71 ust. 1, 2 i 3 , art. 83 ust. 1, art. 28, art. 31.1 pkt 1, art. 31.2, art. 32.1 i art. 33 Prawa budowlanego. Wskazali, że naruszono także przepisy techniczno-budowlane w zakresie odległości między budynkami ze względu na ochronę przeciwpożarową § 272 ust. 1 pkt 3 z uwzględnieniem § 272 ust. 4, która to odległość od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić 5 m (na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych –Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa dnia 25 lutego 1999 r. ( Dz. U. Nr 15, poz. 140 ). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły co czyni skargę nieuzasadnioną. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011r. wydana w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym w odniesieniu do decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1 kpa. Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad opisanych w art. 156 § 1 kpa. Podzielić należy argumentacje organów ,iż zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązującego w dniu wydania decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2002 r., organ nadzoru budowlanego właściwy był w sprawach, o których mowa w art. 48, art. 50, art. 51, art. 62 ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 3, art. 71 ust. 1, art. 74, 75 ust. 1 pkt 3 lit a, art. 76, art. 78, art. 97 ust. 1 Prawa budowlanego. Tak więc dla udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania właściwy był organ architektoniczno-budowlany w tym przypadku Starosta P. i tenże organ wydał kontrolowaną decyzję . Do właściwości organu nadzoru budowlanego ustawodawca zarezerwował postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania oparte na treści art. 71 ust 3 Prawa budowlanego, z którym w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w toku postępowania należy wyjaśnić, iż inwestor spełnił wymagania wynikające z brzmienia art. 71 ust 1 Prawa budowlanego. Wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś zmiana sposobu użytkowania nie pozostawała w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z dnia [...] stycznia 1987 r. Nr [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 1987 r. Nr [...], poz. [...]), zaś zakres prac objętych decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nie przewidywał możliwości wykonywania robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Tak więc wszystkie kwestie odnoszące się do wykonanych prac budowlanych oraz rozbieżności powierzchni budynków gospodarczych pomiędzy aktem notarialnym a mapą nie należą do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego prowadzącego postępowanie nadzorcze. Również kwestie związane z działaniem inwestora po wydaniu kontrolowanej decyzji- podniesiony zarzut wskazania zwiększonych danych obiektu w zawiadomieniu o zakończeniu budowy w stosunku do danych ujętych w pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania nie mieszczą się w przedmiocie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności samego pozwolenia. Wszelkie zarzuty dotyczące użytkowania przedmiotowego obiektu z odstępstwami od warunków określonych w decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. winny być rozpatrzone w postępowaniu przed właściwym organem nadzoru budowlanego i mogą być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. Ta sama zasada dotyczy ewentualnych samowolnie wykonanych przez inwestora prac związanych z rozbudową przedmiotowego obiektu. Na marginesie należy podkreślić, iż organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, iż brak jest w obrocie prawnym rozstrzygnięć potwierdzających okoliczność samowolnej realizacji inwestycji lub jej części jak również eliminujących z obiegu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak więc było przeszkód uniemożliwiających wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania w trybie art. 71 ust 1 Prawa budowlanego. Kwestia ewentualnej samowolnej zmiany użytkowania przed uzyskaniem stosownej decyzji w tym przedmiocie również należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego a wynik postępowania potwierdzający taka okoliczność może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zaś kwestia braku udziału skarżących w tymże postępowaniu wyczerpuje ewentualnie dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie stanowi natomiast przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. Należy także podnieść, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty P. nie narusza, a z pewnością nie narusza w sposób rażący obowiązującego w dacie [...] lutego 2002r. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części ( Dz. U . z 1995r. Nr 10, poz.47). § 8 ust 1 cytowanego rozporządzenia wykonawczego wskazuje jakie elementy winien zawierać wniosek o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, o której mowa w art. 71 Prawa budowlanego. Należą do nich: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości (działki budowlanej) i innych obiektów budowlanych na działce wnioskodawcy i działkach sąsiednich, z oznaczeniem części obiektu, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego, jego konstrukcję, dotychczasowe i zamierzone przeznaczenie, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby również danymi technologicznymi, 3) rysunki niezbędne do określenia charakterystyki techniczno-użytkowej adaptacji obiektu lub jego części, 4) wykonaną przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzę techniczną w sprawie dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli zachodzi uzasadniona potrzeba jej opracowania, 5) dowody uzyskania wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, z uwzględnieniem przepisów art. 32 ust. 1-3, 6) dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 2. Ekspertyza techniczna, o której mowa w ust. 1 pkt 4, powinna w zależności od potrzeb dotyczyć wymagań określonych w art. 5. Należy zauważyć, iż przedłożona przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania, a stanowiąca załącznik do decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r." Inwentaryzacja i ocena techniczna budynku pracowni ortopedycznej " wykonana przez inż. R. S. ( posiadającego wymagane uprawnienia budowlane) oraz dokumenty formalno-prawne spełniają w istocie wymagania stawiane przez przywołany § 8 ust 1 przywołanego rozporządzenia. Odnosząc się do sformułowanych w skardze naruszeń przepisów procesowych szczególności naruszenie art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 75 kpa , art. 76 kpa, art. 77 kpa i art. 156 § 1 kpa, należy wskazać, iż poza ich wymieniem skarżący nie wskazują w czym upatrują tych właśnie naruszeń ani jaki wpływ miałyby one mieć na wynik sprawy. Sąd nie związany zarzutami skargi dokonał kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011r. ,która nie potwierdziła wskazanych w skardze naruszeń. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje oparcie w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr, 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) .