VII SA/Wa 238/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K. O. i T. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2010 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego skargę oddala Postanowieniem z dnia (...) października 2010 r., Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej upea, po rozpatrzeniu wniosku K. O. i T. O. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu dostarczenia lokatorom budynku znajdującego się w P. przy ul. (...), lokali zamiennych przez Gminę P. - odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r., Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na współwłaścicieli nieruchomości położonej w P. przy ul. (...), tj. K. O. i T. O. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł z powodu uchylenia się od obowiązku określonego w tytułach wykonawczych nr (...) i (...) z dnia (...) września 2009 r., tj. wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) czerwca 2005 r., Nr (...) nakazu wyłączenia z użytkowania całości budynku mieszkalnego na działce przy ul. (...), w terminie do dnia (...) maja 2007 r. W ocenie organu fakt, że obowiązek polegający na wyłączeniu przedmiotowego budynku z użytkowania jest niewykonywany z uwagi na konieczność wcześniejszego opróżnienia lokali mieszkalnych w tym budynku nie stanowi przypadku szczególnie uzasadnionego rozumieniu art. 26 § 6 upea, który stanowiłby postawę do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Brak lokali zastępczych dla osób zamieszkałych w budynku objętym nakazem wyłączenia z użytkowania, nie może zostać uznany za trwały, gdyż przydział lokali z gminnych zasobów lokalowych przerwie tymczasową niemożność wykonania obowiązków. Postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r., znak (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia K. O. i T. O., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o braku przesłanek do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji odmawiając wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...), nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. O. i T. O. dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący zarzucili naruszenie art. 23 § 6 upea poprzez jego nie zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności wskazujące na konieczność wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Skarżący wskazali, że dopóki wszystkim lokatorom nie zostaną dostarczone lokale zamienne nie ma fizycznej możliwości wyłączenia budynku z użytkowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postępowaniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o przepis art. 23 ust. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie ze wskazanym przepisem organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną, tj. organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji, mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1419/99 z istoty tego przepisu wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych przypadków. Pamiętać przy tym należy, iż upea nie zna instytucji "wstrzymania" postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika, czego domagali się skarżący. Podkreślić należy, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych w ramach uznania administracyjnego jest związane z pojęciem nieostrym – "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ dysponuje więc pewnych zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tego pojęcia, jak i oceny sytuacji faktycznej. Jeżeli stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie normy, będzie mógł zastosować uznanie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadającej użytemu pojęciu, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany. Innymi słowy, w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że w sprawie brak "szczególnie uzasadnionego przypadku", przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Dopiero stwierdzenie przez organ zaistnienia powyższej przesłanki powoduje konieczność rozważenia, czy należy wstrzymać czynności egzekucyjne. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że wskazana przez skarżących okoliczność nie ma charakteru "szczególnie uzasadnionego przypadku", gdyż za taki może być uznana tylko sytuacja, spowodowana określonymi czynnikami, na wystąpienie, której skarżący nie mieliby wpływu, niezależnie od sposobu postępowania, mająca charakter losowy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2432/04). Skoro tak, to w kontrolowanej sprawie postanowienie odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych jest zgodne z prawem , a organy orzekające nie przekroczyły granic swobodnego uznania. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zapewnienia wszystkim lokatorom lokali zamiennych, Sąd podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji, iż oczekiwanie na przydział lokali zastępczych z zasobów gminnych nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.