VII SA/Wa 238/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. we [...] oraz M.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. we [...] oraz M.B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 28 grudnia 2012 r. [...] Sp. z o.o. we [...] oraz M.B. reprezentowani przez r.pr. R.W. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...]. Powyższą decyzją organ, po zapoznaniu się z odwołaniem [...] Sp. z o.o., umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], zmieniającej decyzję własną z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na badania archeologiczne w obszarze zabytkowego stanowiska archeologicznego [...][...][...] oraz w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska [...][...][...] (grodziska plemienne i stożkowate), w związku z inwestycją: Stopień Wodny [...] - roboty remontowo-modernizacyjne na stopniu Wały, gm. [...], dz. nr [...]. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazali, że "badania archeologiczne prowadzone przez osobę nieuprawnioną, ponieważ działająca na podstawie wadliwie wydanej decyzji, stanowi spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przede wszystkim mając na uwadze interes publiczny wyrażony w Ustawie, polegający na ochronie dobra wspólnego jakim są zabytki, nad którymi pieczę powinny sprawować organy administracji publicznej, która to zasada została wyrażona w art. 4 i 6 ustawy." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Biorąc po uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...], należy uznać za niezasadny. Fakt istnienia niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.