VII SA/Wa 238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skarg A. J., B. G. i K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Sygnatura akt VIISA/Wa 238/16 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 28, art. 33. ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zmianami) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zmianami), zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla [...] S.A. w [...], pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Przebudowa linii kolejowej nr [...] - szlak [...] – [...] od km 46,700 do km 56,300 - obiekt 11, w ramach zadania inwestycyjnego: "Modernizacja linii kolejowej [...], etap [...], odcinek [...] – [...] – [...], [...] - modernizacja odcinka: [...] – [...] (km 46,700 - 67,200 linii nr [...]) ", na działkach (położonych w liniach rozgraniczających określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej): Gmina [...]: Obręb [...]: [...] Obręb [...]: [...] Obręb [...]: [...] Gmina [...]: Obręb [...]: [...] Obręb [...]: [...] Obręb [...]:[...] Obręb[...]: [...] Obręb[...]: [...] Obręb[...]:[...] Obręb[...]: [...] oraz na działkach (położonych poza liniami rozgraniczającymi określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej): Gmina[...]: Obręb[...]: Obręb[...]: Obręb[...]: Gmina [...]: Obręb [...]: [...] Obręb [...]: [...] Obręb [...]: [...] Obręb [...]: [...] Zakres inwestycji obejmował: • Przebudowę układu torowego od km 46,700 do km 56,300; • Zabudowę materiałów wibroakustycznych w km 46,700- 48,000; 49,000 - 53,500; 55,500 - 56,300; (Na torach głównych zasadniczych/ szlakowych - sprężyste podpory podkładów, a na obiektach inżynieryjnych maty podtłuczniowe.); • Budowę odwodnienia peronów i wiat peronowych w km 51,415 - 51,615; 51,650 - 51,850; • Budowę odwodnienia przejścia podziemnego dla pieszych w km 51,633; • Przebudowę urządzeń automatyki kolejowej (srk) od km 50,960 do km 52,604 oraz od 55,500 do km 56,300; • Przebudowę i budowę odwodnienia układu torowego w km 46,700 do km 56,300; • Przebudowę sieci trakcyjnej od km 46,700 do km 56,300; • Przebudowę zasilania trakcji i odbiorów nietrakcyjnych (LPN) od km 46,700 do km 56,300; • Przebudowę i budowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych od km 46,700 do km 56,300; • Budowę stacji transformatorowych słupowych w km 48,824; 50,163; 52,690 i stacji transformatorowej kontenerowej w km 51,653; • Przebudowę sterowania lokalnego napędami rozłączników sieci trakcyjnej z PT Rudawa od km 47,600-56,300; • Budowę wzmocnienia podtorza kolejowego w odpowiednich km;  • Budowę odwodnienia dróg: w km 48,841 - przejazd kolejowy kat B w ciągu drogi gminnej [...], w km 52,709 - przejazd kolejowy kat. B w ciągu drogi gminnej [...] • Przebudowę przejazdów kolejowych w km 48,841; 52,709; • Rozbiórkę przejazdów w km 47,814; 50,229; • Instalacje sanitarne: - Przebudowę gazociągów w projektowanym km 52,982 - 53,001 wraz z przyłączami w km 52,715-52,982; - Przebudowę wodociągów w projektowanym km 47,150-47,640; 50,437-50,628; 52,245 -52,267, 52,693,50-52,705; - Przebudowę kanalizacji w projektowanym km 53,525 i zabezpieczenie istniejącej kanalizacji sanitarnej w km 52,213 - 52,233;  • Przebudowę dróg w rejonie likwidowanego przejazdu 47,814 (strona południowa ok. km 47,104 - 48,828, strona północna ok. km 48,160 - 48,315) wraz z przebudową zjazdów indywidualnych; • Przebudowę dróg w rejonie likwidowanego przejazdu 50,229 (ok. km 50,217 - 50,621) wraz z przebudową zjazdów indywidualnych; Budowę dróg serwisowych do urządzeń sanitarnych: - odcinek [...] ok. km 48,668 - odcinek [...] ok. km 48,841 - 49,040 - odcinek [...] ok. km 52,200 - odcinek [...] ok. km 52,244 - odcinek [...] ok. km 52,709 - 53,980 - odcinek [...] ok. km 54,940 -55,763 - odcinek [...] ok. km 55,785-55,799 • Rozbiórkę przejścia w poziomie szyn w km 51,635; • Obiekty inżynieryjne wraz z odwodnieniem; - przebudowa wiaduktu kolejowego km 47,117; - przebudowa przepustu pod drogą dojazdową km 48,313; - budowa przepustu pod drogą serwisową km 48,668; - przebudowa przepustu kolejowego km 48,668; - przebudowa przepustu kolejowego km 49,009; - budowa przepustu pod drogą serwisową km 49,009; - budowa nowego przejścia dla płazów km 49,050; - budowa nowego przejścia dla płazów km 49,100; - budowa nowego przejścia dla płazów km 49,150; - budowa nowego przejścia dla płazów km 49,200; - przebudowa przepustu kolejowego km 49,988; - przebudowa mostu kolejowego km 50,484 wraz z wymiana konstrukcji nośnej podpór; - budowa mostu drogowego km 50,484; - przebudowa przepustu kolejowego km 51,223; - budowa nowego przejścia pod torami km 51,633; - przebudowa przepustu kolejowego km 52,244; - przebudowa przepustu kolejowego km 52,698; - budowa ściany oporowej w km 52,709; - przebudowa mostu kolejowego km 52,995; - budowa przepustu pod drogą serwisową km 52,995; - przebudowa mostu kolejowego km 53,639; - budowa przepustu pod drogą serwisową km 53,639; - przebudowa mostu kolejowego km 53,992; - przebudowa przepustu kolejowego km 55,039; - budowa przepustu pod drogą serwisową km 55,039; - przebudowa przepustu kolejowego km 55,371; - przebudowa mostu kolejowego km 55,775; • Przebudowę sieci i urządzeń telekomunikacyjnych od km 46,700 do km 56,300; • Obiekty budowlane: - Rozbiórka nastawni dysponującej w km 51,273; - Rozbiórka nastawni wykonawczej w km 52,232; - Budowa dwóch peronów jednokrawędziowych naprzemianległych w stacji Rudawa - Budowa ekranów akustycznych po stronie toru 1 i 2, w odpowiednich km. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał między innymi, że zgodnie z art. 9ac ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U.2013r., poz. 1594 ze zmianami) pozwolenie na budowę linii kolejowej lub poszczególnych odcinków tej linii oraz wszystkich obiektów związanych z jej budową, przebudową i rozbudową, położonych w granicach województwa, na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego, wydaje wojewoda. [...] S.A. w [...] w dniu 19 lutego 2015 r., złożyła do Wojewody [...] wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Przebudowa linii kolejowej nr [...] - szlak [...] – [...] od km 46,700 do km 56,300 - obiekt [...], realizowanego w ramach zadania inwestycyjnego: "Modernizacja linii kolejowej [...], etap [...], odcinek [...] – [...] – [...], [...] - modernizacja odcinka: [...] – [...] (km 46,700 - 67,200 linii nr [...]) ". W dniu 16 kwietnia 2015 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji - stosownie do art. 9ac ust. 1a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, poprzez doręczenie zawiadomienia wnioskodawcy, a pozostałe strony w drodze obwieszczenia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Nieprawidłowości zostały usunięte z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 9o ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego inwestor uzyskał decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, wydaną przez Wojewodę [...] [...] września 2014 r. nr [...], a ww. inwestycja jest zgodna z jej zapisami. Inwestor przedstawił oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją, przedłożył określone przepisami dokumenty. Do projektu budowlanego dołączył oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i wpisane na listy właściwych izb samorządu zawodowego. Projekt posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedstawił postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2014 r. w sprawie wydania odstępstwa od przepisów § 50 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie, w zakresie: wzniesienia spodu konstrukcji mostu kolejowego co najmniej 0,25 m ponad poziom wody maksymalnie spiętrzonej nad pozostałymi wodami śródlądowymi nieżeglownymi, ustalony na podstawie obliczeń hydrologicznych dla maksymalnego przepływu rocznego wody dla potoku [...] dla przebudowy mostu kolejowego w km 53,992 ([...]) nad potokiem [...]. Do wniosku dołączono także ostateczne pozwolenia wodnoprawne wydane przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] grudnia 2014 r. znak: [...], z [...] stycznia 2015 r. znak: [...], z [...] grudnia 2014 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] marca 2015 r. znak[...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak[...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...], z [...] lutego 2015 r. znak: [...],  Dalej Wojewoda [...] wskazał, że K. G. - strona postępowania wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania w części jej dotyczącej, do czasu zakończenia postępowania w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla ww. inwestycji. Odnosząc się do stanowiska K. G. inwestor podkreślił, że decyzja z [...].09.2014 r. stała się ostateczna, nadto że przeprowadzone zostały oględziny na spornym terenie, po obfitych kilkudniowych opadach deszczu (w maju 2015 r.). Nie stwierdzono zagrożenia zalaniem i podmycia nieruchomości nr [...] obr. [...]. W ramach inwestycji na wniosek stron przepust drogowy w km 48,313 linii kolejowej nr [...] zostanie przebudowany. Projekt budowlany w tym zakresie uzupełniono i złożono do Wojewody [...] [...].05.2015 r. Inwestor potwierdził również aktualność mapy na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, z naniesionymi projektami podziałów nieruchomości wynikającymi z decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. A. J. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. podnosząc, że jest wadliwa gdyż:  - nie zostało zakończone postępowanie o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. - brak jest opinii hydrologicznej. - brak jest w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, informacji na temat przebudowy przepustu na km 48,313 - brak jest aktualnych map sytuacyjno-wysokościowych, brak zjazdu oraz odwodnienia drogi. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie zostało prawomocnie zakończone. Sprawa pozwolenia budowlanego powinna zostać zawieszona do czasu wydania przez WSA w Warszawie orzeczenia w zakresie lokalizacji inwestycji . Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę odcinka drogi na km 48,160 - 48,313, było wadliwe gdyż część terenu na którym inwestor planuje wybudować drogę stanowi XIX wieczną budowlą hydrologiczną, która powstała wraz z budową linii kolejowej w celu ochrony nasypu kolejowego przed wodami powodziowymi [...] Rzeki. Teren ten jest cyklicznie zalewany. Wybudowana droga będzie często znajdować się pod wodą. Przeprowadzenie badań hydrologicznych potwierdziłoby, że nie jest to teren przeznaczony pod jakąkolwiek budowę. Ponadto w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych znajduje się informacja, żeby omijać tereny podmokłe. Nadto wskazał, że w sierpniu 2008 r. doszło do nielegalnego nawiezienia odpadów wydobywczych z pobliskiego kamieniołomu. Nadsypane zostały działki nr [...] i [...] na wysokość od 2m do 3m. Planowana droga znajdować się będą po obu brzegach rzeki na tym właśnie odcinku kilometrażowym (48,160-48,313). Szerokość ponad 200 metrowego rozlewiska zostanie zawężona do 10m. Mapy wysokościowo-sytuacyjne przebudowy przepustu oraz budowy drogi, są nieaktualne, pochodzą z 2011 r. Wniosek o przebudowę przepustu został złożony w maju 2015r. bez uwzględnienia zmian jakie zaszły w środowisku. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] grudnia 2008 r. wraz z późniejszymi zmianami nie obejmuje przebudowy przepustu na km 48,313. Dalej odwołujący się wskazał, iż w dokumentacji projektowej nie ma zjazdu z drogi na jego posesję nr [...]. Braku jest w projekcie urządzeń odwadniających na odcinku km. 48,160-48,313. Wycieki ropopochodne skażą grunt. Inwestor zrezygnował z budowy drogi serwisowej wzdłuż linii kolejowej, a takie rozwiązanie byłoby najlepsze. Istnieją już wytyczone drogi gminne ([...] i [...]) i nie jest prawdą, że posesja nr [...] po likwidacji przejazdu kolejowego, utraci dostęp do drogi publicznej. K. G., B. G., wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., w zakresie dotyczącym działek nr [...] ([...]) i [...] ([...] i [...]) obr. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, 77 i 107 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętej decyzji w części dotyczącej działek nr [...] ([...]) i [...] ([...]) obr. [...], brak przeprowadzenia badań hydrologicznych, - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, braku opinii i zaświadczeń niezbędnych w sprawie dotyczących przebudowy przepustu (wniosek o przebudowę przepustu został złożony pod koniec maja 2015 r.), pominięcie, że tereny, na których inwestor chce wybudować drogę dojazdową są terenami podmokłymi, zalewowymi (decyzje środowiskowe wskazują, iż inwestycje nie mogą być realizowane na terenach podmokłych), - art. 9 i 11 k.p.a. - polegające na braku działań, aby strony nie poniosły szkody. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 28 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak udziału w przedmiotowym postępowaniu właściciela/zarządcy działki nr [...] obr. [...], wzdłuż której ma powstać projektowana droga, - art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak aktualnych uzgodnień i opinii dotyczących budowy drogi i przebudowy przepustu. Odwołujący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działek nr [...] ([...]) i [...] ([...]) obr. [...], nie wydanie pozwolenia na budowę drogi, ewentualnie: uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działek nr [...] ([...]) i [...] ([...]) obr. [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w przypadku uznania, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazali, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje działki nr [...] (własność odwołującej się) i [...] (własność odwołującego się) obr. [...]. Zostali wywłaszczeni z działek [...] i [...] i [...], na podstawie decyzji o ustalenie lokalizacji linii kolejowej, ale postępowanie to nadal nie zostało prawomocnie zakończone. Planowana inwestycja ma znaczący wpływ na nieruchomość odwołujących, gdyż ma stanowić dojazd do ich nieruchomości. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy lokalizacji inwestycji przez sąd administracyjny, przedmiotowa sprawa o pozwoleniu na budowę powinna być zawieszona. Teren, który inwestor chce wywłaszczyć jest podmokły, zalewowy. Istnieje obawa, że wybudowana droga, która ma stanowić służebność drogową będzie po większych ulewach nieprzejezdna. Osoby, które będą uprawnione by z niej korzystać zostaną pozbawione dostępu do drogi publicznej i jednocześnie zostaną "odcięte od świata". Choć inwestor wskazał, że dokonywał oględzin terenu w maju 2015 roku, to jednak w tym czasie nie było intensywnych opadów deszczu. Badania hydrologiczne wykazałyby, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż droga będzie się rozmywać, a inwestor naruszył stosunki wodne na przedmiotowym terenie. Nadto właściciele sąsiednich działek nasypali dodatkowe pokłady ziemi, kamieni, gruzu, tj. odpady, pochodzące z kamieniołomu (zasypali północno-zachodnią część grobli - północny brzeg rzeki [...]), czym spowodowali, że dotychczasowy szeroki teren zalewowy uległ zawężeniu. Inwestor dołączył do wniosku opinie środowiskowe i uzgodnienia z lat 2008 - 2010, dokumenty te mogłyby być wykorzystane gdyby uwarunkowania środowiskowe nie uległy zmianie. Istnieją inne alternatywne drogi, po których mieszkańcy okolicznych terenów mogliby dojeżdżać do swoich nieruchomości, jest możliwość przeprowadzenia inwestycji w dogodniejszym miejscu, a nie po przedmiotowych działkach. Mapa projektowanej drogi (mapy sytuacyjno-wysokościowe), datowane są na 2011 rok. Na skutek interwencji odwołujących o brakach w dokumentacji dotyczących przebudowy przepustu, inwestor złożył wniosek o objęcie pozwoleniem na budowę także przebudowy przepustu. Wtedy dołączone zostały projekty przebudowanego przepustu, ale pierwotne mapy nie zostały zaktualizowane. Różnica ukształtowania terenu pomiędzy stanem z 2011 roku, a stanem obecnym (2015 rok) wynosi około 2 metrów. Istotnym błędem postępowania, był brak udziału właściciela/zarządcy działki nr [...] obr. [...]. Działka ta jest zakwalifikowana jako rzeka [...], czy też jako rów melioracyjny. Inwestor nie zaprojektował zjazdów z drogi na działkę nr [...]. W perspektywie projektowana droga ma zostać przejęta przez Gminę [...], a wtedy okaże się, że osoby, które mają ustanowioną służebność drogi koniecznej nie mają zjazdu z projektowanej drogi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks stępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań A. J. oraz K. G. i B. G., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę inwestycji pn: Przebudowa linii kolejowej nr [...] - szlak [...] – [...] od km 46,700 do km 56,300 - obiekt [...], realizowanego w ramach zadania inwestycyjnego: "Modernizacja linii kolejowej [...], etap [...], odcinek [...] – [...] – [...], [...] - modernizacja odcinka: [...] – [...] (km 46,700 - 67,200 linii nr [...])" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odcinka ww. inwestycji na działkach nr [...], 494/1, [...] oraz [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., odwołali się: K. G. i B. G., w części dotyczącej działek nr ewid. [...] (po podziale nr ewid. [...]) oraz nr ewid. [...] (po podziale nr ewid. [...], [...]) oraz A. J., w części dotyczącej działki nr ewid. [...] (po podziale nr ewid. [...] i [...]). Złożenie odwołania jedynie, co do części decyzji skutkowało jej uostatecznieniem się w pozostałej części. Wobec powyższego organ odwoławczy rozpatrzył odwołania A. J. oraz K. G. i B. G. zgodnie z żądaniem odwołujących tj. w części dotyczącej działek nr ew. [...] oraz [...]. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego). Inwestor – [...] S.A. wraz z wnioskiem z dnia 18 lutego 2015 r. (uzupełnionym pismem z dnia 30 marca 2015 r.) o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi nr ewid. [...] na cele budowlane, które to prawo wywodził z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...], szlak [...] – [...] (km 46,700 - 56,300 linii nr [...]) - Obiekt [...], realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: Modernizacja linii kolejowej [...], etap [...], odcinek [...] – [...] – [...]"). W skutek decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], działki nr ewid. [...], uległy podziałowi na działki nr ewid. [...] oraz [...], spośród których działki nr ewid. [...], zostały przeznaczone pod linię kolejową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV Sa/Wa 1510/15, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., (zapadłą w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r.) Niemniej w obrocie prawnym pozostaje ww. nieostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., - wbrew twierdzeniom skarżących - wynika prawo inwestora do dysponowania działkami nr ewid. [...], na cele budowlane. Zgodnie z art. 9w ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r., o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1297), decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej przyznaje [...] S.A. albo jednostce samorządu terytorialnego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 9 w ust. 3 pkt 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedłożony projekt budowlany, w części dotyczącej działek nr ewid. [...], jest zgodny z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...], szlak [...] – [...] (km 46,700 - 56,300 linii nr [...]) - Obiekt [...], realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: Modernizacja linii kolejowej [...], etap [...], odcinek [...] – [...] – [...]". Dla przedsięwzięcia została wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]: 1) decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej [...] ([...] korytarz) na odcinku [...] – [...] – [...] (w granicach województwa [...]), oraz decyzje z dnia [...] października 2012 r., z dnia [...] kwietnia 2014 r., zmieniające ww. decyzję; 2) decyzja z dnia [...] lutego 2013 r., ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa i przebudowa infrastruktury drogowej (drogi, przepusty oraz wiadukty drogowe) w związku z modernizacją linii kolejowej [...], na odcinku granica województwa śląskiego/małopolskiego [...] – [...] (km 24,094 - 67,636 linii kolejowej) oraz decyzje z dnia [...] sierpnia 2013 r., i z dnia [...] lipca 2014 r., zmieniające ww. decyzję 3) decyzja z dnia [...] lipca 2013 r., stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa i zabezpieczenie infrastruktury kolidującej z modernizowaną linią kolejową [...]", realizowanego w części na terenie zamkniętym [...]. Warunki określone ww. decyzjach nie dotyczą fragmentu przedmiotowego zamierzenia budowlanego, usytuowanego na działkach nr ewid. [...]. Zlokalizowana na tych działkach droga o nawierzchni tłuczniowej nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Przedłożony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, szczegółowo uregulowanymi w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.). Projekt zagospodarowania terenu, w części dotyczącej działek nr ewid. [...], jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430). Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę kompletny projekt budowlany, wykonany przez uprawnione osoby, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto, do projektu budowlanego dołączono również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc do zarzutu odwołań dotyczącego warunków wodno-gruntowych na terenie działek inwestycyjnych nr ewid. [...], GINB wskazał, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geoteczniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463), geotechniczne warunki posadowienia ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Do projektu budowlanego spornego przedsięwzięcia załączone zostały wyniki badań podłoża gruntowego, określające warunki wodno-gruntowe dla przedmiotowej inwestycji. Wyżej wskazane opracowanie powstało na podstawie badań terenowych i laboratoryjnych przeprowadzonych przez firmę [...] i firmę [...] (projekt budowlany, tom 2, część 12, 13.1-13.6, s. 996; część 15-22, s. 2091 - 2105). Prawidłowość sporządzonej dokumentacji geotechnicznej nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno - budowlanej. Wyłączną odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej ponosi projektant, co wynika z art. 20 ust. 1-4 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12). Organ wskazał, że nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wystarczającym dowodem prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego, tj. jego zgodności z przepisami są oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (projekt budowlany, str. 252a-296). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego odwodnienia drogi projektowanej po północnej stronie torowiska w rejonie likwidowanego przejazdu kolejowego w km 47, 814 linii kolejowej nr [...], poprzez odprowadzanie wód z jezdni i poboczy, bezpośrednio na tereny przylegle, organ wskazał, że zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w uprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1800), wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej: 1) terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, dróg I zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich lub powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 1 na sekundę na 1 ha, 2) obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o I częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha - mogą być wprowadzane do wód lub do ziemi, o ile nie zawierają substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/l zawiesin ogólnych oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych. Zgodnie zaś z § 21 ust. 2 rozporządzenia, wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni innych niż powierzchnie, o których mowa w ust. 1 (tj. takich jak projektowana droga dojazdowa) mogą być wprowadzane do wód lub do ziemi bez oczyszczania. Odnosząc się do zarzutu odwołań w zakresie budowy przepustu pod drogą dojazdową w km 48,313 linii kolejowej nr [...], organ wskazał, iż Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., udzielił [...] S.A. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ww. przepustu, a [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] w piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r., uzgodnił pozytywnie projekt ww. przepustu. Ponadto projektowany przepust nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut, dotyczący niezaprojektowania zjazdów z drogi na działki nr ewid. [...]. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie ocenił zarzut braku aktualności mapy na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, z uwagi na nielegalne składowanie odpadów na działkach nr ewid. [...]. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133) treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), powinna zawierać: 1) opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie i zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) usytuowanie zieleni wysokiej ze wskazaniem pomników przyrody, 3) usytuowanie innych obiektów i szczegółów wskazanych przez projektanta, zgodnie z celem wykonywanej pracy. Dalej organ wskazał, że nielegalne składowisko odpadów nie ma wpływu na aktualność mapy do celów projektowych. Projekt zagospodarowania terenu nie przewiduje wykonywania robót budowlanych na ww. działkach (poza niewielkim fragmentem przepustu na działce nr ewid. [...]). Za bezpodstawny uznał również zarzut, braku udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji właściciela/zarządcy działki nr [...]. Nieruchomość ta znajduje się w zarządzie [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], który zapewniony miał udział w przedmiotowym postępowaniu. A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 ust. 11 ustawy Prawo budowlane w zw. art. 9s ust. 8 ustawy o transporcie kolejowym, gdyż [...] S.A. nie była uprawniona do dysponowania nieruchomością skarżącego wobec braku ostateczności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014r. - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dogłębnego zbadania i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak analizy czy oświadczenie złożone przez inwestora polega na prawdzie, - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, uzasadniających uznanie, że [...] posiada prawo dysponowania mieniem skarżącego. - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie uczestników, gdy brak było wyjaśnienia, że [...] posiada prawo dysponowania mieniem skarżącego Skarżący domagał się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi A. J. podnosił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 1510/15. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Ostateczność decyzji spowoduje przejście własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, co determinuje możliwość dysponowania nieruchomością w celu uzyskania pozwolenia budowę. Wskazał, że wobec złożenia przez [...] S.A. oraz Ministra Infrastruktury i Rozwoju - skarg kasacyjnych, sprawa będzie rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Oświadczenie o posiadaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomościami, nie zostało skonfrontowane z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach. Organ wziął pod uwagę jedynie argumenty inwestora, nie bacząc na wyjątkowość stanu faktycznego jaki występuje w przedmiotowej sprawie. K. G., B. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili: Istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, - art. 7, 77,107 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wadliwość rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, wadliwą wykładnię przepisów ustawy - Prawo budowlane, pominięcie dowodu z badań hydrologicznych, wprowadzaniu w błąd skarżących, brak opinii i decyzji środowiskowych, braku projektu zjazdów indywidualnych, gdy z zawiadomień i obwieszczeń wynikało, że postępowanie dotyczyło pozwolenia na budowę wraz z budową zjazdów indywidualnych, - art. 8 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, zawarcie zbyt ogólnikowych stwierdzeń, zawarcie treści, które nie dotyczą skarżących, - art. 10 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia o zebraniu w sprawie materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, - art. 11 i 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uzasadnienie, sprzeczne z zasadą przekonywania, pominięcie niezbędnych załączników (opinii, decyzji i badań), które dotyczyłyby nieruchomości skarżących,. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak analizy w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak aktualnych uzgodnień i opinii dotyczących projektowanej inwestycji (budowy drogi, budowy zjazdów indywidualnych i przebudowy przepustu), - art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że zjazdy indywidualne z dróg publicznych winny być budowane przez właścicieli nieruchomości przyległych do drogi, podczas gdy planowana inwestycja nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych (art. 1 ustawy), - art. 35 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przesłanki te zostały spełnione przez inwestora, - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, niewezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentów. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działek nr [...] i [...] obr. [...] oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca K. G. składa skargę jako właścicielka działki nr [...] ([...]) obr. [...], natomiast skarżący B. G. jako właściciel działki nr [...] ([...]). Skargi te są odrębne. Skarżący B. G. wskazał, że nie kwestionuje decyzji w zakresie jaki dotyczy działki nr [...] obr. [...]. Na działce nr [...] ma być poprowadzona droga wzdłuż linii kolejowej, na terenie zamkniętym. Natomiast na działkach nr [...] ma zostać ustanowiona jedynie służebność drogowa, a teren ten nie będzie terenem zamkniętym. W uzasadnieniu decyzji, organ odwołuje się do drogi (jednej drogi) jaka ma powstać na 4 działkach ([...]), natomiast decyzja organu I instancji została zaskarżona tylko w zakresie działek, na których ma zostać ustanowiona służebność drogowa. Na działce nr [...] (wzdłuż linii kolejowej) nie zostanie ustanowiona żadna służebność. Organ odwoławczy nie miał wiedzy co do umiejscowienia tych działek, utożsamiał ze sobą dwie różne drogi - służebność drogową i drogę wzdłuż linii kolejowej na terenie zamkniętym. Organ II instancji oceniła jako bezzasadny zarzut skarżących, co do braku zaprojektowania zjazdów z planowanej drogi na ich posesje. Jednak przy wszczęciu postępowania jak i w obwieszczeniu o zakończeniu postępowania wskazano, że jego przedmiotem było m.in. "Przebudowa dróg w rejonie likwidowanego przejazdu 47,814 (strona południowa ok. km 47,104 - 48,828, strona północna ok. km 48,160 - 48,315) wraz z przebudową zjazdów indywidualnych" Zatem decyzja została wydana niezgodnie z wnioskiem. GINB wprowadził skarżących w błąd, twierdził iż sami powinni wystąpić o wydanie decyzji na budowę zjazdów z planowanej drogi na ich posesje. Pomijając fakt, że inwestor zobowiązał się do budowy zjazdów i organ prowadził postępowanie w tym zakresie, to niedorzecznością byłoby gdyby skarżący, pozbawieni dostępu do drogi publicznej - wywłaszczani, musieli występować z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na budowę zjazdu. Działanie organu i inwestora jest wewnętrznie niespójne - z jednej strony wskazują, iż nie zabierają skarżącym dostępu do drogi publicznej, a z drugiej strony że chcąc móc korzystać z projektowanej drogi (służebności) muszą uzyskać stosowną decyzję i sami, na własny koszt wybudować zjazd. Poza tym, w przypadku zjazdu do posesji sąsiada skarżących, projekt zjazdu został załączony, o czym organ orzekł w wydanej decyzji. Organ II instancji powołał się na art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, natomiast projektowana droga nie będzie drogą publiczną i nie mogą być do niej stosowane przepisy ustawy o drogach publicznych. Na wywłaszczonych działkach będzie ustanowiona służebność dla indywidualnie wskazanych osób. Nie będzie to droga publiczna, a jedynie służebność. Wzdłuż linii kolejowej również planowana jest droga, dlatego niezrozumiała jest budowa dwóch dróg, z drogi jaka ma powstać wzdłuż torów kolejowych mogłyby korzystać wszystkie osoby, a na rzecz skarżących ustanowiona ma być służebność na drugiej drodze. Zaskarżona decyzja wydana została wskutek odwołania skarżących (K. G., B. G. i A. J.), zatem bezzasadnie organ przytaczał okoliczności, które w ogóle ich nie dotyczyły. Opinie środowiskowe były ważne do kwietnia 2015 roku, natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została dopiero w maju 2015 roku. Badanie podłoża gruntowego, prowadzone było w 2011 roku i tylko wzdłuż linii kolejowej, a nie na działkach skarżących. Inwestor załączył do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem WSA w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem uchylił decyzję, która dawała inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ II instancji miał obowiązek sprawdzenia poprawności dołączonych do wniosku dokumentów. Zaniechał powyższego, skutkiem czego wydał wadliwą decyzję. Nadto nie zawiadomił skarżących, na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skargi nie mogły być uwzględnione. Na wstępie wskazać należy, że sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 238/16 oraz VII SA/Wa 239/16 zostały połączone pod wspólną sygnaturą akt VII SA/Wa 238/16. Sąd rozpoznawał jednocześnie wszystkie ww. skargi, albowiem dotyczyły jednej decyzji administracyjnej. Odnosząc się do najistotniejszego zarzutu ww. skarg - braku prawa inwestora do działek skarżących nr ewid. [...], to należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 9w ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r., o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1297), decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej przyznaje [...] S.A. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (ww. ustawy). Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1510/15, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, to jednak cały czas w obrocie prawnym pozostawała nieostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. - wbrew twierdzeniom skarżących - wynikało prawo inwestora do dysponowania działkami nr ewid. [...], na cele budowlane. Poza tym, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 721/16, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych [...] S.A. oraz Ministra Infrastruktury i Rozwoju, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1510/15 - uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargi A. J. oraz K. G. i B. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oraz zatwierdzenia podziału nieruchomości. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Naczelny, wskazał między innymi, że wadliwe było stanowisko Sądu I instancji, iż nie określono sposobu zapewnienia skarżącym dostępu do drogi publicznej. Pominął on bowiem elementy decyzji, które zapewniają dostęp nowopowstałym nieruchomościom do drogi publicznej poprzez ustanawiane służebności i projektowaną drogę. Zgodnie z art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Stosownie zaś do art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., wynikało, że organ mając na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej nowopowstałym działkom, ustanowił niezbędne służebności (str. 9-26 decyzji). Również mieszkańcom posesji nr [...] oraz działkom położonym po północnej stronie linii kolejowej, które w wyniku realizacji inwestycji kolejowej utraciły dostęp do drogi publicznej, zapewniony został dostęp do drogi publicznej. Została zaprojektowana droga zapewniającą obsługę tych nieruchomości, a dla właścicieli nieruchomości, dla których projektowana droga stanowić będzie dojazd, zostaną ustanowione stosowne służebności. Tym samym nieruchomości te będą miały zapewniony dostęp do drogi publicznej. Nadto NSA podkreślił, że organ orzekający w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie może modyfikować wniosku inwestora, wyznaczać, ani też korygować przebiegu trasy linii kolejowej. Aby odmówić ustalenia lokalizacji linii kolejowej w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi zatem wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia więc legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji w inny sposób, nie ma także podstaw do nakładania na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia rozwiązań alternatywnych. Jeżeli zatem koncepcja inwestora w zakresie lokalizacji inwestycji nie narusza prawa, to nie może odmówić wydania decyzji uwzględniającej wniosek. Jednym z elementów decyzji lokalizacyjnej obejmującej inwestycję celu publicznego jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej określonym nieruchomościom, co z kolei wiąże się z koniecznością zaprojektowania drogi zapewniającej obsługę tych nieruchomości. Brak jest podstaw pozwalających na zakwestionowanie, że sporna droga nie stanowi realizacji celu publicznego, gdyż nie będzie służyła ogółowi społeczeństwa. Mając na uwadze zastrzeżenia stron co do przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji, jak również obawy skarżących, że teren po którym ma przebiegać zaprojektowana droga stanowi teren podmokły, organ II instancji podjął działania mające na celu wyjaśnienie ww. kwestii. Inwestor, w odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z dnia 19 stycznia 2015 r., wskazał, że nie ma możliwości modyfikacji wniosku w zakresie odnoszącym się do działek skarżących, jak również odniósł się do zarzutów skarżących dotyczących specyfiki terenu. Mając na względzie wyjaśnienia inwestora, organ II instancji nie stwierdził, aby sposób zajęcia terenu pod inwestycję określony we wniosku inwestora naruszał przepisy prawa. Wskazywanie przez skarżących na możliwe inne lokalizacje spornej drogi nie oznacza, że sposób zajęcia terenu pod inwestycję, który został określony przez inwestora jest niezgodny z prawem. Przypomnienie tych obszernych fragmentów z uzasadnienia wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma zdaniem Sądu duże znaczenie dla sprawy niniejszej. Wprawdzie zakres oceny prawnej Sądu, w sprawie związanej z decyzją lokalizacyjną jest inny niż w sprawie dotyczącej pozwolenia budowlanego, to jednak (mając na względzie także argumentację skarżących zawartą w skargach do WSA na decyzję lokalizacyjną), zarzuty skarżących co do istoty, w obu tych sprawach są bardzo podobne. Nie ulega wątpliwości, iż Sąd Naczelny przesądził, że skarżący mają zapewniony dostęp do drogi publicznej, wskazując przy tym, że techniczny sposób zaprojektowania drogi jest właściwy dla postępowania budowlanego. Dlatego nie mógł być naruszony art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak analizy w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedłożony projekt budowlany, w części dotyczącej działek nr ewid. [...] jest zgodny z decyzją Wojewody [...] z dnia 26 września 2014 r., Nr [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...], szlak [...] – [...] (km 46,700 - 56,300 linii nr [...]) - Obiekt [...], realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek [...] – [...] – [...]". W postępowaniu budowlanym, organ musiał odnosić się do wymogów formalnoprawnych dla tego typu inwestycji oraz warunków technicznych wykonania przedmiotowej drogi. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że droga o nawierzchni tłuczniowej nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Nadto przedłożony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, szczegółowo uregulowanymi w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.). Projekt zagospodarowania terenu, w części dotyczącej działek nr ewid. [...], jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430). Inwestor stosownie do art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę kompletny projekt budowlany, wykonany przez uprawnione osoby, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Natomiast zarzuty skarg sprowadzały się w istocie do kwestionowania zasadności, racjonalności lokalizacji i technicznej prawidłowości wykonania przez inwestora przedmiotowej drogi gruntowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił zarzut nieodpowiednich dla tej inwestycji, warunków wodno-gruntowych. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geoteczniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463), geotechniczne warunki posadowienia ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Do projektu budowlanego spornego przedsięwzięcia załączone zostały wyniki badań podłoża gruntowego, określające warunki wodno-gruntowe dla przedmiotowej inwestycji. Wyżej wskazane opracowanie powstało na podstawie badań terenowych i laboratoryjnych przeprowadzonych przez firmę [...] i firmę [...] (projekt budowlany, tom 2, część 12, 13.1-13.6, s. 996; część 15-22, s. 2091 - 2105). Prawidłowość sporządzonej dokumentacji geotechnicznej nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno - budowlanej. Słusznie organ uznał, iż nie może kwestionować dokumentacji techniczno-budowlanej w zakresie sposobu wykonania tej drogi. Wyłączną odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z zasadami wiedzy technicznej ponosi projektant, co wynika z art. 20 ust. 1-4 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12). W przedmiotowej sprawie wystarczającym dowodem prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego, tj. jego zgodności z przepisami były oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ta sama ocena odnosi się do zarzutów braku odwodnienia drogi projektowanej po północnej stronie torowiska w rejonie likwidowanego przejazdu kolejowego w km 47, 814 linii kolejowej nr 133, poprzez odprowadzanie wód z jezdni i poboczy, bezpośrednio na tereny przylegle. Budowa przepustu pod drogą dojazdową w km 48,313 linii kolejowej nr [...], została poprzedzona decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., który udzielił [...] S.A. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ww. przepustu. Nadto [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] uzgodnił pozytywnie projekt ww. przepustu. Przepust nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut, dotyczący niezaprojektowania zjazdów z drogi projektowanej na działki skarżących. Wprawdzie przedmiotem postępowania była m.in. "Przebudowa dróg w rejonie likwidowanego przejazdu 47,814 (strona południowa ok. km 47,104 - 48,828, strona północna ok. km 48,160 - 48,315) wraz z przebudową zjazdów indywidualnych" (przewidywał zjazd do posesji sąsiada skarżących), to nie oznacza, iż projekt musiał przewidywać zjazd z drogi na działki nr ewid. [...].. Choć organ II instancji wskazując na bezzasadność żądania zaprojektowania zjazdu, powołał art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, to jednak przedmiotowy odcinek drogi nie został zaprojektowany jako droga publiczna i nie mogą być do niej stosowane przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym dotyczące zjazdów. Na wywłaszczonych działkach będzie ustanowiona służebność dla indywidualnie wskazanych osób. Nie będzie to droga publiczna, a jedynie służebność o treści odpowiadającej korzystaniu z drogi. Wiedza skarżących o tym fakcie, wynika z treści skargi. Bezzasadny był również zarzut braku aktualności mapy na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, ze wskazaniem na nielegalne składowanie odpadów na działkach nr ewid. [...]. Argumentacja organu w tym zakresie zasługuje na pełna aprobatę. Nie był również zasadny zarzut braku udziału w postępowaniu właściciela/zarządcy działki nr [...]. Nieruchomość ta znajduje się w zarządzie [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], który miał zapewniony udział w przedmiotowym postępowaniu. Skoro inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, nie można zarzucić organom architektoniczno-budowlanym obrazy przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skargach, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Wzięto również pod uwagę specyfikę postępowania wynikającego z charakteru inwestycji realizowanej na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, z której wynikają szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych oraz infrastruktury towarzyszącej. Wprawdzie Sąd podzielił argumentację skargi, co do braku takich elementów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które uczyniłoby ją bardziej zindywidualizowaną, adekwatną do zakresu inwestycji objętej postępowaniem odwoławczym, zapewniłoby realizację zasady przekonywania organu, co do słuszności rozstrzygnięcia - jednak te wadliwości nie miały istotnego wpływu na treść decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.