VII SA/Wa 2380/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] września 2018r. nr [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawo budowlane po zapoznaniu się z zażaleniem Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...] zobowiązał ww. Wspólnotę do wpłacenia zaliczki - 5 000 zł na poczet wykonania oceny technicznej - stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ wskazał, że postanowieniem z [...].10.2017 r. - w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego - organ powiatowy nałożył na obowiązek sporządzenia i przedstawienia oceny technicznej - w terminie dwóch miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne. Po upływie zakreślonego terminu PINB [...] postanowieniem z [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 262 § 2 i art. 263 § Kpa. zobowiązał Wspólnotę do wpłacenia zaliczki na poczet wykonania ww. oceny technicznej. Na to rozstrzygnięcie Wspólnota złożyła zażalenie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Ustawodawca wymienił w k.p.a. i Prawie budowlanym przypadki, w których na postanowienie służy prawo złożenia. W innych sytuacjach postanowienia mogą być skarżone dopiero łącznie z odwołaniem od decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę (art. 142 kpa). Skarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 262 § 2 oraz art. 263 § 2 Kpa., w których ustawodawca nic przewidział możliwości zaskarżenia. PINB prawidłowo pouczył stronę o niedopuszczalności złożenia zażalenia. W niniejszym przypadku należało zatem stwierdzić niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych. Skargę na powyższą decyzję złożyła Wspólnot\a Mieszkaniowa "[...]" w [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i błędne ustalenie, że Wspólnota Mieszkaniowa byłaby w stanie, w ciągu 2 miesięcy, nie naruszając prawa własności i ustawy o własności lokali podjąć decyzje o wydaniu środków członków wspólnoty na pokrycie kosztów ekspertyzy bez procedur podejmowania uchwały, co doprowadziło do dalszych decyzji, których spełnienie skutkowałoby w rażący sposób naruszenie prawa własności - tj. najskuteczniejszego i najbardziej chronionego prawa przez ustawę zasadniczą w RP; - nadto obrazę art. 80 k.p.a. przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, z pominięciem kwestii istotnych dla uznania prawidłowości wydanej decyzji w tym pominięcie istotnych faktów, o których organ był powiadamiany, dot. prac w budynku i planowanych inwestycji. Wspólnota wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu prawa własności w zw. z ustawą o własności lokali; - uchylenie obowiązku złożenia zaliczki na pokrycie kosztów wydania ekspertyzy wynikającej z postanowienia PINB [...] z dnia [...] lipca 2018 roku nr sprawy PINB [...] Wspólnota wskazała, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rażąco naruszył przepisy postępowania, w tym art. 80 kpa poprzez pominięcie ustaleń faktycznych dot. nieruchomości skupiając się na postanowieniu organu I instancji, pomijając analizę całego postępowania. Podstawą wystąpienia do sądu jest postanowienie PINB [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], które doprowadziło do wydania kolejnej decyzji nakazującej wpłatę ww. zaliczki, pomijając inicjatywę działań naprawczych w budynku. Skarżąca wskazała m.in., że wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego z dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie naruszałoby art. 80 k.p.a. Podkreśliła, że organy były informowane o prowadzonych i planowanych inwestycjach. Sukcesywnie dostarczano protokoły odbiorów. Organ I instancji uzyskał też ekspertyzy i projekty remontów. Skarżąca następnie opisała obszernie dostarczone dokumenty. Dowody te zostały potraktowane jednak powierzchownie wbrew zasadom wynikającym z art. 7 kpa jest zobowiązany. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponadto, organy nie zastosowały ustawy o własności lokali w celu zakreślenia realnego terminu wykonania decyzji, a brak zrozumienia instytucji wspólnoty mieszkaniowej przez organ odwoławczy jest rażący. Dalej skarżąca opisała specyfikę działania wspólnot mieszkaniowych i podjęte kroki w celu wykonania nałożonych obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd kontrolował w tej sprawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018r. wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawo budowlane stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2018 r. zobowiązujące skarżącą – w trybie art. art. 262 § 2 i art. 263 § k.p.a. - do wpłacenia zaliczki na poczet wykonania oceny technicznej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać trzeba, że art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, to jest sprawdzenia, czy jest on dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Ostatnia z opisanych sytuacji miała miejsce w niniejszej sprawie. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości złożenia zażalenia na postanowienia wydawane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a., a więc w przedmiocie zobowiązania do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania. Stosownie bowiem do art. 141 § 1k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1k.p.a.). Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że lista postanowień na które przysługuje zażalenie jest zamknięta, a prawa do wzniesienia zażalenia nie można domniemywać, jeżeli z woli ustawodawcy w każdym przypadku musi ono wynikać z konkretnego przepisu k.p.a., określającego, że na dane postanowienie przysługuje zażalenie (zob. Łaszczyca, Zażalenie w ogólnym postepowaniu administracyjnym, Kraków 2000 s. 41) Skoro – jak już wyżej wskazano – w przepisach k.p.a. nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie zobowiązujące do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów postępowania, o którym mowa w 262 § 2 Kpa., to słusznie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem stwierdził niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżącą na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lipca 2018 r. zobowiązujące skarżącą do wpłacenia zaliczki w wysokości 5 000 zł na poczet wykonania oceny technicznej. Formalny charakter zaskarżonego orzeczenia wymagał ograniczenia rozważań wyłącznie do badania prawidłowości podstaw prawnych wydania przez organ II instancji tego rodzaju rozstrzygnięcia z pominięciem kwestii podnoszonych przez skarżącą dotyczących meritum sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.