VII SA/Wa 2384/10

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia : 1) przyznać H.J. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu, 2) w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 11 marca 2011 r. (data stempla biura podawczego) wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy H. J., reprezentowanej przez małżonka, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawczynią pozostaje mąż. Wnioskodawczyni wraz z mężem utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytur o łącznej wysokości 1.873,00 złotych netto miesięcznie. Wnioskodawczyni wskazała, że posiada dom o powierzchni 56 m ², mieszkanie lokatorskie o powierzchni 38 m ², oraz nieruchomość rolną o powierzchni 5,1937 ha, która od 2001 r. jest nieuprawiana. Wnioskodawczyni podała, że ponosi miesięczne koszty stałe tytułem opłat za czynsz w wysokości 410,86 złotych, gaz ziemny w wysokości 114,73 złotych, energię elektryczną w wysokości 60,00 złotych oraz na zakup lekarstw w wysokości 136,00 złotych, co łącznie stanowi kwotę w wysokości 722,19 złotych. Wnioskodawczyni dodała, że zarówno ona jak i mąż są schorowani, a wnioskodawczyni wymaga stałej opieki lekarskiej. Oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni uznano, że zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Stwierdzono, że przy wysokości posiadanych miesięcznie dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur wnioskodawczyni nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, gdyż byłby to wydatek wykraczający poza jej rzeczywiste możliwości finansowe. Jednocześnie uznano, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego samodzielnie. Dochód miesięczny w wysokości 1.873,00 złotych netto miesięcznie stanowi bowiem stałe źródło dochodu wnioskodawczyni, a sytuacja taka pozwala na pokrycie choćby części kosztów związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowym. Wskazać należy, iż wnioskodawczyni uiściła wpis sądowy od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 500,00 złotych. Powyższe wskazuje zatem, że wnioskodawczyni jest w stanie zgromadzić z uzyskiwanych dochodów środki na poniesienie ewentualnych pozostałych kosztów sądowych w sprawie, które zaznaczyć należy nie będą wyższe niż te dotychczas poniesione. Stwierdzono zatem, że wnioskodawczyni ograniczając niektóre wydatki nie będące niezbędnymi będzie w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie i nie spowoduje to utraty jej płynności finansowej. Z tego względu, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wniosek oddalono. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.