VII SA/Wa 2389/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie: umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego postanawia: odmówić B. O. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek B. O.na formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy, w którym wnioskodawczyni wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Na to postanowienie został złożony sprzeciw, tym samym orzeczenie z dnia 29 stycznia 2010r. straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1910,36 zł. Strona podała, że posiada nieruchomość o pow. 100 m2. Ponadto podała, że jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku, śmierć męża w ubr. spowodowała dodatkowe cierpienia i trudności życiowe. Posiada 12 000 zł. oszczędności na książeczce oszczędnościowej. Trzeba przede wszystkim podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe W ocenie Sądu, wyżej wymienione dochody umożliwiają pokrycie kosztów sądowych i kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód. Instytucja prawa pomocy ma bowiem charakter wyjątkowy i jest stosowana wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, których środki do życia są tak ograniczone, że nie wystarczają na zaspokojenie podstawowych świadczeń umożliwiających egzystencję. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Dochód w gospodarstwie domowym wynosi 1910,36 zł. Wnioskodawczyni nie posiada nikogo na utrzymaniu, a ponadto posiada oszczędności Powyższe ustalenia pozwalają przyjąć, że sytuacja majątkowa skarżącej nie kwalifikuje jej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ww. postanowił jak w sentencji postanowienia.