VII SA/Wa 2391/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha, sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. G. kwotę 500 (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany: "[...]WINB", "organem II instancji"), decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1257, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, z późn. zm.) po ponownym rozpatrzeniu odwołania R. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie nakazania R. G. doprowadzenia budynku stodoły "[...]" zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] do stanu poprzedniego poprzez zdemontowanie przegród stanowiskowych oraz przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w [...] w dniach 30 sierpnia 2016 r. oraz 4 listopada 2016 r. ustalono, że na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] znajduje się m.in. budynek inwentarski, konstrukcji murowanej, parterowy, niepodpiwniczony, posadowiony na fundamentach kamiennych z dachem konstrukcji stalowej, dwuspadowym krytym płytami azbestowo - cementowymi (eternit). Ww. budynek posiada wymiary zewnętrzne ok. 15,40m (szerokości) i ok. 53.0m (długości) i jest usytuowany w odległości ok. 13.00 m od granicy działki sąsiedniej o nr ew. [...] (wyznaczonej przez istniejące ogrodzenie pomiędzy działkami). W toku czynności kontrolnych ustalono, iż w ww. budynku wykonano roboty budowlane polegające na zamontowaniu wrót drzwiowych dwuskrzydłowych w ilości 2 szt., wykonaniu zadaszenia nad wysuniętą częścią ściany zewnętrznej z osadzonymi wrotami, częściowym zabetonowaniu istniejących otworów wentylacyjnych w ścianach zewnętrznych podłużnych, wzmocnieniu istniejących otworów drzwiowych poprzez wypełnienie ubytków betonem, zabezpieczeniu 2 otworów w połaci dachowej płytami przezroczystymi wraz ze wzmocnieniem otworów łatami drewnianymi, montażu przegród stanowiskowych w ilości 76 szt., wykonaniu odgrodzenia pomiędzy stanowiskami a korytarzem paszowym. W dalszym toku postępowania PINB w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994r. nakazał R. G. doprowadzenie budynku stodoły "[...]" zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] do stanu poprzedniego poprzez zdemontowanie przegród stanowiskowych oraz przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Od ww. decyzji odwołanie do [...]WINB złożył w ustawowym terminie R. G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1553/17, po rozpoznaniu skargi H. R., uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...]WINB ww. roboty zakwalifikował jako przebudowę obiektu budowlanego. Stosownie do definicji ustawowej zawartej w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o przebudowie - "należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...)". Organ podkreślił, że przebudowa obiektu budowlanego wbrew postanowieniom planu miejscowego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej podlegającej art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, na podstawie którego wydano inkryminowane rozstrzygnięcie. Jak wynika z materiału dowodowego na terenie, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy budynek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Zgodnie z częścią graficzną ww., planu przedmiotowy budynek znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Powyższe potwierdzone zostało także pismem Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] (pismo w aktach sprawy). Z kolei zgodnie z § 42 ust. 2 pkt 1 ww. planu w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej nie dopuszcza się żadnej działalności inwestycyjnej. Powyższe prowadzić musi do stwierdzenia, iż wykonane w niniejszej sprawie roboty budowlane polegające na przebudowie ww. budynku stanowiły niewątpliwie działalność inwestycyjną i jako takie zabronione były postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. [...]WINB wskazał, iż kwestia, która wymagała wyjaśnienia w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym dotyczy zmiany sposobu użytkowania sporego obiektu budowlanego, tj. stodoły [...]. Podkreślić należy, iż tut. organ stoi na stanowisku, że w przypadku wykonania robót budowlanych doprowadzających do zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego (sposobu użytkowania budynku) organy nadzoru budowlanego winny w takiej sytuacji prowadzić postępowanie naprawcze w oparciu o przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Postępowanie to może zakończyć się także obowiązkiem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w ww. sprawie oraz treść wyroku WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1553/17, organ II instancji uznał, iż pierwotnie przedmiotowy obiekt pełnił funkcję stodoły, natomiast w wyniku robót budowlanych wykonanych przez inwestora - R. G. ww. obiekt zaczął pełnić funkcję obory. Nastąpiła zatem zmiana sposobu użytkowania spornego budynku, określanego jako: "stodoła biała". Powyższe ustalono m.in. w oparciu o przedstawioną przez jedną ze stron postępowania dokumentację stanowiącą załącznik do umowy dzierżawy z dnia [...] lipca 1996 r., tj. wykaz budynków oraz dokumentację zdjęciową z operatu szacunkowego. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 17 lutego 2017 r. przez organ powiatowy (protokół w aktach sprawy) świadek A. T. M. - były pracownik [...] - oświadczył, że od 1983 r. w przedmiotowym budynku były składowane elementy klatek służących do chowu bateryjnego a następnie ww. budynek wykorzystywany był do przechowywania słomy i siana oraz sprzętu rolniczego. A. M. oświadczył również, że do 1992r. w spornym obiekcie nie przetrzymywano zwierząt. Ww. osoba oświadczyła ponadto, że budynek wyposażony był w kanały ściekowe, które zostały zasypane. Zdaniem organu II instancji PINB w [...] prawidłowo stwierdził, iż w ww. sprawie w wyniku wykonania robót budowlanych doszło do zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu budowlanego stąd też w decyzji objętej odwołaniem nakazano: "doprowadzenie budynku stodoły "[...]", zlokalizowanej na działce nr ew. [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], do stanu poprzedniego, poprzez zdemontowanie przegród stanowiskowych oraz przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem". Zdaniem [...]WINB organ I instancji prawidłowo wydał nakaz doprowadzenia budynku stodoły "[...]", zlokalizowanej na działce nr ew. [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], do stanu poprzedniego, poprzez zdemontowanie przegród stanowiskowych oraz przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczaniem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., wniósł R. G. domagając się jej uchylenia oraz o uchylenia decyzji ją poprzedzającej, zarzucając jej naruszenie przepisów: 1. prawa miejscowego tj. § 42 ust. 2 pkt 1 miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002r. zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że budynek stodoły "[...]" zlokalizowany na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] jest posadowiony w granicach "ścisłej ochrony konserwatorskiej" na której istnieje całkowity zakaz jakiejkolwiek działalności inwestycyjnej, w sytuacji gdy ww. budynek jest w rzeczywistości posadowiony w strefie "ochrony konserwatorskiej", na której możliwe jest prowadzenie działalności inwestycyjnej, za wyjątkiem uciążliwej działalności inwestycyjnej; 2. art. 77 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a, poprzez zaniechania przeprowadzenia przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego, który mógłby dokonać ustaleń czy konstrukcja stodoły "[...]" wskazuje na jego przeznaczenie inwentarskie, które to okoliczności wymagają posiadania wiadomości specjalnych oraz które nie powinny być rozstrzygane samodzielnie przez organ, w szczególności jeśli z pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowy budynek mógł co najmniej w części lub w pewnym okresie czasu być faktycznie wykorzystywany do przetrzymywana zwierząt hodowlanych; 3. art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w postaci braku rozpatrzenia przez organ oraz nie wypowiedzenia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do mocy oraz wiarygodności przedstawionych przez skarżącego dowodów: 4. art. 153 p.p.s.a, w postaci jego błędnej interpretacji, która sprowadzała się do uznania przez organ, że w przypadku wydania przez Sąd administracyjny wyroku kierującego sprawę do ponownego rozpoznania, wiążąca organ ocena prawna sprawy dokonana przez ten Sąd dotyczy również oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, kiedy to w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1553/17 wyraźnie wskazano, że organ był zobowiązany do ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy czym w ocenie skarżącego nie oznacza to, iż ocena wspomnianych dowodów dokonana już przez Sąd administracyjny wiąże organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. W uzasadnienie skargi skarżący podniósł, że z dowodu z uzupełniającego z pisma [...] Urzędu Ochrony Zabytków w [...], Delegatury w [...] z dnia 17 września 2018 r. oraz załączonej do niego mapy dokumentów wynikają okoliczności bardzo istotne z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto organ wydając zaskarżoną decyzję, w ogóle nie wypowiedział się odnośnie zasadności bądź braku zasadności przedmiotowych zarzutów naruszenia norm prawa miejscowego i nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej w tej kwestii. Ta kwestia bowiem została zupełnie pominięta, co w konsekwencji sprawiło, iż doszło do błędnego, w ocenie, skarżącego ustalenia, że ewentualna zmiana przeznaczenia budynku stodoły "[...]" (jeśli w ogóle miała miejsce - czemu skarżący stanowczo zaprzecza) była niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w ogóle nie wypowiedział się również odnośnie dokumentów, które skarżący wskazywał jako dowody potwierdzające fakt, iż zakwestionowania przez organ nadzoru budowlanego inwestycja nie jest położona w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Organ, wydając zaskarżoną decyzję oparł się m.in. na załączniku graficznym do miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...], który nie koreluje z treścią samego planu. Elementy treściowe planu miejscowego mają charakter obligatoryjny oraz fakultatywny. Biorąc pod uwagę powyższe skarżący stanął na stanowisku, iż wady ujawnione w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym dla gminy [...] nie mogą obarczać skarżącego. Dlatego też organ wydając decyzję w dniu [...] sierpnia 2018 r., w której oparł się na błędnej wykładni § 42 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. dokonał rażącego naruszenia normy prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wnioski i twierdzenia przywołane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018r. utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego Nr [...] z dnia [...] lutego 2017r., orzekającej o konieczności doprowadzenia budynku stodoły "[...]" zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] do stanu poprzedniego poprzez zdemontowanie przegród stanowiskowych oraz przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem. Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa robót budowlanych wykonanych przez skarżącego na początku lipca 2016r. w budynku stodoły "[...]" zlokalizowanej na działce nr ew. [...] oraz zmiany sposobu użytkowania tego obiektu była już przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 6 kwietnia 2018r. w sprawie VII SA/Wa 1553/17, którym uchylona została decyzja kasacyjna [...]WINB Nr [...] z [...] kwietnia 2017r. w stosunku do decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2017r. orzekającego na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 i ust 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W uzasadnieniu wyroku w sprawie VII SA/Wa 1553/17 Sąd przesądził, że "zebrane w sprawie materiały potwierdzają, że w latach poprzedzających inwestycje podjęte przez skarżącego, w przedmiotowym budynku przechowywano siano oraz sprzęt rolniczy. Należy też wziąć pod uwagę, że nawet gdyby w okresie wykorzystywania przedmiotowego budynku przez Państwowe Gospodarstwo Rolne przez pewien czas budynek miał charakter obory lub chlewni, to takiego epizodu nie powinno się uznawać za "stan poprzedni" w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Opisana wyżej konstrukcja budynku, a także funkcje całej zabudowy (tj. proporcja wielkości istniejących wcześniej obór oraz budynków przeznaczonych na stodoły gromadzące odpowiednią ilość siana i słomy), wyraźnie wskazują, że stanem oryginalnym i podstawowym było wykorzystywanie tego budynku jako stodoły. Wobec ustalonych okoliczności organ powiatowy miał podstawę przyjąć, że oświadczenia osób trzecich przedstawione przez inwestora, według których w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej budynek był użytkowany jako obora, nie mogą być uznane za dowód przesądzający w sprawie. Oświadczenia te zostały bowiem złożone przez pracowników zatrudnionych przez inwestora lub przez członków ich rodzin". Jednocześnie Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zadaniem organu będzie odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego tj. sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizowanej inwestycji, polegającej na przebudowie stodoły w oborę oraz zarzutu inwestora dotyczącego naruszenia § 42 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu poprzez błędną interpretację przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z wprowadzeniem "ścisłej ochrony konserwatorskiej". W ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej ocena dokonana przez organ odwoławczy , z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 77 oraz art. 80 k.p.a nie została uzupełniona o stanowisko organów konserwatorskich w odniesieniu do brzmienia § 42 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem dla zespołu dworsko- parkowego ustala się strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej w granicach wpisu do rejestru zabytków. W obrębie tej strefy plan nie dopuszcza żadnej działalności inwestycyjnej. Zadaniem organu było więc jednoznaczne ustalenie czy zespół dworsko- parkowy obejmuje działkę nr ew.[...] oraz czy działka ta na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt znajduje się w ścisłej strefie ochrony konserwatorskiej, a wiec czy objęta jest granicami wpisu do rejestru zabytków. Z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 17 września 2018r. znak: [...] wynika natomiast ,że działka nr ew. [...], znajdująca się w sąsiedztwie zabytkowego parku nie jest wpisana do rejestru zabytków, co wskazywałoby, że nie ma do niej zastosowania zakaz wypływający z § 42 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu. Kwestia ta winna być w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniona przy ponownym rozpoznaniu sprawy bowiem stanowi warunek uznania wykonanych robót- działalności inwestycyjnej –za sprzecznych z przepisami prawa miejscowego. Odnosząc się do złożonego na rozprawie w dniu 9 maja 2019r. zawiadomienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2013r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków otoczenia zespołu pałacowo- parkowego, obejmującego miedzy innymi działkę nr ew. [...] należy wyjaśnić, że tryb postępowania oraz skutki wszczęcia postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków reguluje ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018, poz. 2067). W ustawie z dnia 22 czerwca 2017r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz niektórych ustaw ( Dz.U 2017, poz. 1595) , ustawodawca wprowadził ochronę tymczasową przed wpisaniem zabytku do rejestru. Przepis art. 10a ust. 1 ustawy o ochronie zabytków stanowi, że od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. Należy podkreślić, że przepis ten wszedł w życie w lipcu 2017r. i nie może mieć zastosowania do stanów faktycznych sprzed jego uchwalenia, co w sprawie niniejszej ma miejsce bowiem roboty budowlane stanowiące przedmiot postępowania zostały wykonane w lipcu 2016r. Rzeczą jednak organu odwoławczego będzie miało ustalenie czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie konserwatorskie w stosunku do działki nr ew. [...] oraz rozważenie czy ma to wpływ na zastosowanie w tej sprawie normy art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze , w ocenie Sądu, należało uznać, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisu postępowania tj. art. 7 , 77 § 1 i art. 80 w związku z art.51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy co skutkowało koniecznością je uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018r. poz. 1302). Rozstrzygniecie o kosztach Sąd oparł o art. 200 przywołanej ustawy mając na uwadze wysokość wpisu sądowego.