VII SA/Wa 2393/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. T.-G. i E. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę I. Stan sprawy 1. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania E. T. – G., E. G., A. L. oraz Z. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.", - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a. 2. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że w dniu 20 grudnia 2010 r. wpłynął do Starostwa Powiatowego w N. wniosek Wójta Gminy R., zwanego dalej inwestorem, z dnia 20 grudnia 2010 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.". Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 11a, art. 11f, art. 12 ust. 1 - 4 i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194, ze zm.), zwanej dalej specustawą drogową, oraz art. 49 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku Wójta Gminy R., zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.". Odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. wnieśli: A. L., Z. L., E. T. – G., E. G., B. T. oraz J. T. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...], po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], znak: [...], w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 11 i, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 oraz art. 23 specustawy drogowej, art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4-8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.), a także art. 49, art. 104 i art. 107 § 1 - 3 k.p.a., zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.", zwaną dalej "decyzją Starosty [...]". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Starosty [...], uchylił w części decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: E. T. – G., E. G., B. T., A. L. oraz Z. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniami z dnia 21 października 2013 r. odrzucił skargę A. L. oraz Z. L. (sygn. akt II SA/Kr 1150/13) oraz B. T. (sygn. akt II SA/Kr 1149/13), a także postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 1148/13) odrzucił skargę E. T.– G. na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1148/13 oddalił skargę E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 106/15 oddalił skargę kasacyjną E. G. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Pismem z dnia 5 maja 2014 r. E. T. – G., E. G., A. L. oraz Z. L. złożyli do Wojewody [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Skarżący podnieśli, że Gmina R. nie posiada tytułu prawnego do działki o nr [...], gdyż nie została wydana przez wojewodę deklaratoryjna decyzja potwierdzającą przejście z mocy prawa własności działki na gminę z dniem 1 stycznia 1999 r., co narusza art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.). Strony zakwestionowały również fakt ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków gminy jako władającego sporną działką, co w ich przekonaniu pozostaje działaniem nieprawidłowym, skoro wojewoda nie wydał stosownej decyzji potwierdzającej fakt nabycia prawa własności do ww. nieruchomości. W ocenie stron jedynie ostateczna decyzja wojewody potwierdzająca przejście z mocy prawa własności działki o nr [...] na gminę stanowić mogła podstawę wpisu do księgi wieczystej Gminy R. jako właściciela ww. nieruchomości. W związku z powyższym stwierdzili, że gmina wywodzi swój tytuł prawny do tej działki jedynie z wypisu z ewidencji rejestru gruntów, który w świetle prawa ma odzwierciedlać rzeczywisty stan faktyczny i prawny, a nie kreować go, jak ma to miejsce w omawianym przypadku. Jednocześnie strony stanęły na stanowisku, iż w trybie art. 73 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną, Gmina R. nie mogła nabyć z mocy prawa własności do nieruchomości, na której zlokalizowana jest przedmiotowa droga gminna. W ocenie stron Wójt Gminy R. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zezwolenie na realizację przedmiotowej drogi gminnej pomimo, że gminie nie przysługiwał tytuł własności do nieruchomości objętych wnioskiem. Zdaniem stron w wyniku wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. doszło do nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności do nieruchomości należących do odwołujących się i osób trzecich, która to ingerencja wiąże się z ograniczeniem prawa własności nieruchomości znajdujących się w ciągu drogi zgodnie z ich przeznaczeniem. W tym zakresie podniesiono również, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji drogowej dojdzie do spadku wartości rynkowej działek, które wchodzą w zakres przedmiotowej inwestycji drogowej, zaś te które znajdują się w pasie drogowym, zostaną narażone na katastrofę budowlaną. Dodatkowo odwołujący się wskazali, iż realizacja przedmiotowej inwestycji drogowej spowoduje niepowetowane szkody w środowisku, gdyż wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. spowoduje bezpowrotne zniszczenie flory i fauny tego regionu. Pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. E. T. – G., E. G., A. L. oraz Z. L. uzupełnili ww. wniosek z dnia 5 maja 2014 r., dołączając kserokopię uchwały Rady Gminy R. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działanie Wójta Gminy R. w zakresie m.in. wezwania Wójta Gminy R. do usunięcia żwiru z nieruchomości E. G. i E. T. – G. oraz ze spornych gruntów przylegających do tych nieruchomości. Następnie pismem z dnia 22 sierpnia 2015 r. poinformowali, że "analizując pomiary operatu geodezyjnego dokonanego przez geodetę M. S., pomiary te nie odpowiadają ustawie Prawo geodezyjne, bowiem naniesione na mapy budynki powinny być w odległości 30 m od krawędzi jezdni (...). Na niektórych mapach budynków nie ma, a powinny być. Na szkicach znajdują się linie, które nie wiadomo co oznaczają a dzielą pośrodku naszą działkę i inne". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. wnieśli, w terminie, E. T. – G., E. G., A. L. oraz Z. L. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania E. T. – G., E. G., A. L. oraz Z. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że jako podstawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie E. T. – G., E. G. i A. L. oraz Z. L. wskazali art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że przytoczone przez odwołujących się argumenty nie świadczą o wystąpieniu przesłanek wznowieniowych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Za słuszne zatem uznał stanowisko organu I instancji, który odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, iż przedstawiona przez strony argumentacja nie potwierdza, aby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Znajdujące się w aktach sprawy wypisy uproszczone z rejestru gruntów z dnia 30 lipca 2010 r., sporządzone przez Starostę [...], są dokumentami oryginalnymi. Wojewoda [...] prawidłowo wskazał, że przeprowadzona przez organ analiza ww. dokumentów nie ujawniła okoliczności, które wskazywałyby, że dokumenty te zostały przerobione/podrobione, a sami odwołujący się nie przedłożyli dowodów, z których wynikałoby, że dokumenty te są fałszywe. Wskazał, iż zgodnie zaś z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Prawidłowo sporządzony dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Wobec tego organ nie może, bez przeprowadzenia przeciwdowodu (art. 76 § 3 k.p.a.), nie uznać faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, gdyż będzie to stanowiło naruszenie prawa procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 553/10). Wskazał, że wypisy z ewidencji gruntów stanowią wiążący dla organu dokument niezbędny do oznaczenia właścicieli nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, natomiast prawidłowości zawartych w nim danych nie może stanowić przedmiotu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wypis z ewidencji gruntów jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i korzysta z domniemania prawdziwości. Dokumentacja zgromadzona w aktach przedmiotowej sprawy nie wskazuje, aby ewidencja gruntów, na podstawie której orzekał Starosta Nowotarski oraz Wojewoda [...], była sfałszowana. Co więcej, analiza pism złożonych przez odwołujących się w toku prowadzonego postępowania wskazuje jednoznacznie, iż nie kwestionują oni autentyczności samego dokumentu urzędowego, lecz jego treść. Ponadto, organ wskazał, że strony, które domagają się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy muszą przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA 1123/99). W przedmiotowej sprawie dokument taki nie został przedstawiony przez odwołujących się. W konsekwencji, Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że twierdzenie zawarte w odwołaniu, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków "wskazują że dokonano fikcyjnie podziału bez powiadomienia stron postępowania co narusza art. 145 KPA", nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie potwierdzają go także pisma składane przez odwołujących się w toku niniejszego postępowania. Odnosząc się natomiast do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie wskazuje się na konieczność kumulatywnego spełnienie następujących przesłanek: 1) nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; 2) nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Mając na uwadze powyższe Minister Infrastruktury i Budownictwa podał, że odwołujący się upatrują przyczyny wznowienia postępowania, określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w fakcie założenia księgi wieczystej dla działki nr [...] i ujawnieniu w niej właściciela, tj. Gminy R.. W ocenie organu, stanowisko odwołujących się należy uznać za niezasadne, bowiem wpisu w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N., V Wydział Ksiąg Wieczystych dokonano na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. uchylonej w części, a w pozostałym zakresie utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Podkreślił, że zgodnie z art. 12 ust. 2 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Ujawnienie w ww. księdze wieczystej właściciela, tj. Gminy R., było konsekwencją wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nie jest więc nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji nieznanym organowi, który wydał decyzję, bowiem zaistniało po wydaniu decyzji zezwalającej na realizację planowanej inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.". Co więcej, dokonanie tego wpisu jest konsekwencją wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że żaden z nich nie stanowi argumentu potwierdzającego, iż decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej została wydana w oparciu o dokument sfałszowany, w oparciu o który ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, bądź na podstawie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznane organowi wydającemu taką decyzję, w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślił, że zarzuty wyrażone w odwołaniach oraz pismach uzupełniających, stanowią w gruncie rzeczy polemikę, mającą na celu poddanie w wątpliwość celowości realizacji planowanej inwestycji drogowej. Tym samym nie mogły mieć wpływu na ocenę kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawą wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mogą być okoliczności faktyczne lub dowody, a nie ocena prawna ich znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (wytycznych Ministerstwa Ochrony Środowiska, "protokołów NIK", "wyroków Sądowych, które wskazują, że Gmina ubiegająca się o drogę winna być właścicielem drogi a nie zarządcą a za tym nadanie numerów dróg jest naruszenie suwerenności właściciela działek i prowadzi do bezprawia jakie stosuje Gmina R. oraz podważa wiarygodność Państwa"). Nowa wykładnia przepisów prawnych nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, nie jest bowiem nowym dowodem ani nowym faktem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podobnie bez znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., pozostają twierdzenia odwołujących się, którzy wskazują na "brak uzgodnienia z sąsiednią Gminą S. czy wymienieni przewidują połączenie z rozbudowywaną drogą", brak "opinii środowiskowej", która w ocenie skarżących "musi być", "naruszenie wytycznych Ministerstwa Ochrony Środowiska dot. opracowania całościowego inwestycji a nie tylko 22 mb". Zauważył, iż wskazane powyżej okoliczności mogłyby być ewentualnie zakwalifikowane jako wady materialne tkwiące w samej decyzji, nie stanowią natomiast o wadach postępowania, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W związku z tym w przedmiotowym postępowaniu podniesione przez odwołujących się okoliczności nie mogą spowodować wzruszenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Zauważył, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. były przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w ramach której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Naczelny Sąd Administracyjny badały zaskarżone rozstrzygnięcia pod kątem zaistnienia ewentualnych przesłanek nieważnościowych. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej E. G. na decyzję Wojewody [...] (sygn. akt II OSK 106/15), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 ww. ustawy, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.". Ponadto organ dodał, że przepisy specustawy drogowej nie wymagają "uzgadniania z sąsiednią Gminą S. czy wymienieni przewidują połączenie z rozbudowaną drogą". Z przepisu art. 11d ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej wynika, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Analiza powiązania drogi nie jest tożsama z "uzgodnieniem z sąsiednią Gminą S. czy wymienieni przewidują połączenie z rozbudowaną drogą". Ponadto, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną co wynika z art. 11e specustawy drogowej, zgodnie z którym nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Oznacza to, że w przypadku omawianej inwestycji organy nie miały nie tylko obowiązku, ale nawet prawa żądać od wnioskodawcy "uzgadniania z sąsiednią Gminą S. czy wymienieni przewidują połączenie z rozbudowaną drogą". Odnosząc się do twierdzenia, że "rozbudowa drogi musi mieć logiczny początek co posiada natomiast nie posiada logicznego zakończenia", a wydanie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej "musi być opracowane dla całości inwestycji", organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może ono również stanowić o wadzie procesowej postępowania w przedmiocie zezwolenia na realizację omawianej inwestycji drogowej. Wskazał, że ocena celowości zamierzonej inwestycji, czy jej przebiegu nie należy do uprawnień organu administracji. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej korzystne dla niego rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze, wyznacza miejsce realizacji drogi. To inwestor decyduje, czy realizuje całe zamierzenie, czy tylko jego poszczególne etapy. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 582/15). Mając na uwadze powyższe Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że żaden z zarzutów podniesionych przez odwołujących się we wniosku o wznowienie postępowania, nie stanowi przyczyny polegającej na tym, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz nie polegają na tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że zasadnie Wojewoda [...] odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r, a zarzuty zawarte w odwołaniu oraz w pismach uzupełniających, nie zasługują na uwzględnienie. 3. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu. 4. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożyli E. T. – G. i E. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ nie wziął pod uwagę zarzutów skarżących przedstawionych w pismach z dnia 28 marca 2016 r. i z dnia 10 maja 2016 r. Skarżący podali, że w ww. pismach poinformowali o nowych okolicznościach, jak brak postępowania rozgraniczeniowego ich nieruchomości, które miał obowiązek przeprowadzić Wójt Gminy R., a co było istotnym naruszeniem Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego, pozbawiając skarżących możliwości uczestnictwa w tym postępowaniu, a tym samym odwołania się od decyzji administracyjnej. Inna nie znana dotychczas i nie powołana w postępowaniu administracyjnym okoliczność to uchwała Rady Gminy R. [...] zobowiązująca Wójta Gminy R. do usunięcia żwiru z terenu skarżących, tj. rozebrania drogi. Istotny wpływ jaki mogły mieć opisane wyżej okoliczności na przebieg dotychczasowych postępowań administracyjnych jest niewątpliwy i uzasadnia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowienie postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., a tym samym uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury Budownictwa oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. Wskutek tego, że powyżej wymienione okoliczności wyszły na jaw już po wydaniu decyzji przez Starostę [...], a następnie przez Wojewodę [...] spełnione są przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 7. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.". Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca ją decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego, jak również zastosowanych przepisów prawa. 8. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 5 maja 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r., E. T. – G., E. G., A. L. oraz Z. L. złożyli do Wojewody [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że Gmina R. nie posiada tytułu prawnego do działki o nr [...], gdyż nie została wydana przez wojewodę deklaratoryjna decyzja potwierdzającą przejście z mocy prawa własności działki na gminę z dniem [...] stycznia 1999 r., co narusza art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.). Przy piśmie z dnia 6 sierpnia 2015 r. strony dołączyły kserokopię uchwały Rady Gminy R. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działanie Wójta Gminy R. w zakresie m.in. wezwania Wójta Gminy R. do usunięcia żwiru z nieruchomości E. G. i E. T. – G. oraz ze spornych gruntów przylegających do tych nieruchomości. Kierując się powyższym Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane, a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. W niniejszej sprawie skarżący sformułowali wniosek wznowieniowy w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). Uchylenie decyzji w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje dopiero po łącznym spełnieniu trzech przesłanek, tj. w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ administracji w toku instancji sfałszowano dowód, sfałszowanie dowodu zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu oraz gdy sfałszowany dowód stał się podstawa ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Cechę istotności będą miały te okoliczności, które dotyczą faktów prawotwórczych, tj. wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Jak wynika z treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., prawidłowe powołanie się na przesłankę wznowieniową w nim zawartą, wymaga kumulatywnego spełnienia następujących warunków. A zatem nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1385/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, kierując się powyższym, uznać trzeba, iż rację mają organy orzekające w sprawie podnosząc, że okoliczności wskazywane przez skarżących nie wypełniają powyższych przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Zasadne jest stanowisko organu, który stwierdził - odnosząc się do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. – że z akt sprawy nie wynika i nie wykazali tego również skarżący, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Należy podzielić stanowisko zaskarżonego organu, że dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy nie wskazuje, aby ewidencja gruntów, na podstawie której orzekały organy, była sfałszowana. Stwierdzić należy, że znajdujące się w aktach sprawy wypisy uproszczone z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2010 r. sporządzone przez Starostę [...], są dokumentami oryginalnymi. Organy obu instancji prawidłowo wskazały, że przeprowadzona analiza ww. dokumentów nie ujawniła okoliczności, które wskazywałyby, że dokumenty te zostały przerobione lub podrobione, a sami skarżący nie przedłożyli dowodów, z których wynikałoby, że dokumenty te są fałszywe. Wypisy z ewidencji gruntów stanowią wiążący dla organu dokument niezbędny do oznaczenia właścicieli nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, natomiast prawidłowości zawartych w nim danych nie może stanowić przedmiotu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wypis z ewidencji gruntów jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i korzysta z domniemania prawdziwości. Prawidłowo zaskarżony organ wskazał, że skarżący, którzy domagają się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy muszą przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. W przedmiotowej sprawie dokument taki nie został przedstawiony przez skarżących. Słusznie organy orzekające w sprawie uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W okolicznościach tej sprawy nie może stanowić przesłanki wznowieniowej twierdzenie skarżących, że Gmina R. nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...], gdyż nie została wydana przez wojewodę decyzja deklaratoryjna. Prawidłowo zaskarżony organ wskazał, że wpisu w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N., V Wydział Ksiąg Wieczystych dokonano na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r., uchylonej w części, a w pozostałym zakresie utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Zgodnie z art. 12 ust. 2 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Ujawnienie w ww. księdze wieczystej właściciela, tj. Gminy R., było konsekwencją wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nie jest więc nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji nieznanym organowi, który wydał decyzję, bowiem zaistniało po wydaniu decyzji zezwalającej na realizację planowanej inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] od km 0+002,58 do km 0+225,52 «B.» w R.". Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1148/13 (oddalającym skargę E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej), wyjaśnił (odnosząc się do głównego zarzutu skargi dotyczącego niewyjaśnienia przez organy kwestii tytułu prawnego do działki nr [...]), że ustalenie to wykracza poza zakres postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Sąd podał, że Wójt Gminy R. przedstawił dokumenty, które jednoznacznie przesądzają, iż działka nr [...] w całości stanowi działkę drogową i zaliczona jest do dróg publicznych. Tymi dokumentami są między innymi aktualny wypis z rejestru gruntów, uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w sprawie opinii Rady Gminy R. o aktualizacji wykazu dróg gminnych na terenie Gminy R., rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego oraz uchwała Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu nowotarskiego w woj. [...]. Dalej, Sąd wyjaśnił, że kwestia ewentualnego nieuregulowania tytułu prawnego do działki nr [...] i niewydania przez Wojewodę deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej przejście z mocy prawa własności działki na gminę z dniem [...] stycznia 1999 r., nie może mieć żadnego znaczenia w toczącym się obecnie postępowaniu. Wskazać również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. II OSK 106/15 oddalającym skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1148/13 stwierdził, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej nie stanowi przeszkody sam w sobie stan prawny gruntu lub nieuregulowany stan prawny gruntu, na którym ma być realizowana taka inwestycja, jak i stan faktyczny na takim gruncie. Specustawa drogowa dopuszcza bowiem prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nawet w sytuacji gdy przedmiotem tego postępowania są nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym (art. 11d ust. 7 i art. 11f ust. 5 specustawy drogowej). Na podstawie art. 23 specustawy drogowej w związku z art. 113 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe. Nie dotyczy to jednak nieruchomości, które z mocy prawa przeszły na własność Skarbu Państwa lub określonej jednostki samorządu terytorialnego, co zostało potwierdzone decyzją administracyjną. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, skutkiem wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej jest przejęcie z mocy prawa własności nieruchomości położonych w granicach linii rozgraniczających, a ustalonych taką decyzją, na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg gminnych (art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy drogowej). Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z drogą, która przed dniem [...] stycznia 1999 r. została zaliczona do kategorii dróg publicznych, o czym świadczy uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie opinii Rady Gminy R. o aktualizacji wykazu dróg gminnych na terenie Gminy R. Uchwałą tą bowiem zaliczono do dróg publicznych tej Gminy drogę nr [...] o nazwie "B.", zlokalizowanej na działkach o nr [...],[...], [...], [...], [...],[...],[...],[...], w tym na spornej działce nr [...]. Późniejsze uchwały organów władzy publicznej tylko fakt ten potwierdzają. Strona skarżąca kasacyjnie powinna mieć na względzie, że na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych przed [...] stycznia 1999 r. zaliczenie dróg do kategorii dróg publicznych nie musiało być związane z prawem własności. Dopiero taki wymóg nastąpił w związku z nowelizacją ustawy o drogach publicznych. Na mocy art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 ze zm.), z dniem 1 stycznia 1999 r. dodano przepis art. 2a, zgodnie z którym drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa (ust. 1), a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (ust. 2). Z kolei treść tego przepisu nawiązuje do postanowień art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), na mocy którego nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem [...] stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości była ostateczna decyzja wojewody. Oznacza to, że tego rodzaju drogi z mocy prawa stawały się własnością m.in. jednostek samorządu terytorialnego (gminy). Istota prawna nabywania nieruchomości w trybie art. 73 ww. ustawy została przedstawiona przez Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 września 2009 r. o sygn. akt P 33/07. Jak wskazał Trybunał treść art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających nie pozostawia wątpliwości, że własność nieruchomości, których dotyczy ten przepis, przeszła 1 stycznia 1999 r. na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast rozstrzygnięcie wojewody na podstawie art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających nie tworzy nowego stanu prawnego, lecz jedynie potwierdza w konkretnej sytuacji wywłaszczenie z mocy prawa, a więc ma charakter deklaratoryjny. Ponieważ decyzje takie stanowią wiążące potwierdzenie dokonanych ex lege zmian w sytuacji prawnej określonych podmiotów, to wywołują skutki ex tunc, tj. od chwili, gdy dany stan prawny zaistniał (por. Prawo administracyjne, pod red. M. Wierzbowskiego, wyd. 8, Warszawa 2008, s. 288 i n.). Funkcją decyzji wojewody wydawanej na podstawie art. 73 przepisów wprowadzających jest potwierdzenie wywłaszczenia konkretnej nieruchomości od dnia [...] stycznia 1999 r. Zgodnie z treścią art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających decyzja wojewody stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej wynikającej z wywłaszczenia zmiany właściciela. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z 16 maja 2002 r., sygn. IV CKN 1071/00 (OSNC z 2003 r., nr 9, poz. 120), że decyzja wojewody jest wyłącznym dowodem nabycia własności konkretnej nieruchomości. Skoro ustawodawca jednoznacznie wskazał sposób urzędowego potwierdzenia wywłaszczenia, to nie ma możliwości stosowania innych środków dowodowych (por. uchwała SN z 21 stycznia 2003 r., w sprawie o sygn. III CZP 77/02, OSNC z 2003 r., nr 11, poz. 144). Z tych względów brak jest przeszkód do stwierdzenia, że ww. droga została zaliczona do kategorii dróg publicznych w trybie art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a co więcej, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, że stanowi własność Gminy R., nawet jeżeli w stosunku do działki nr [...] wojewoda nie wydał stosownej decyzji potwierdzającej ten fakt, jak również pomimo, że prawo własności Gminy nie zostało ujawnione w księdze wieczystej. Istotą obowiązywania art. 73 ww. ustawy jest bowiem nabycie z mocy prawa przez gminy własności dróg, które nie stanowiły ich własności, a znajdowały się we władaniu gminy i zostały zajęte pod drogi publiczne przed [...] stycznia 1999 r. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała bowiem na żadnym z etapów postępowania, że w stosunku do działki nr [...] nie miał zastosowania art. 73 ww. ustawy. W tej sytuacji NSA stwierdził, że kwestia ewentualnego nieuregulowania tytułu prawnego do działki nr [...] i niewydania przez Wojewodę deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej przejście z mocy prawa własności działki na gminę z dnia [...] stycznia 1999 r., nie może mieć żadnego znaczenia w toczącym się obecnie postępowaniu. Ponadto, stwierdzić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie, na podstawie art. 170 p.p.s.a., jest związany oceną prawną przedstawioną w powyższych wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 106/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1148/13. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając na uwadze powyższe wskazać należy – za organami orzekającymi w niniejszej sprawie – że żadna z podnoszonych przez skarżących okoliczności nie stanowi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. wskazującej, iż decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej została wydana w oparciu o dokument sfałszowany, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (pkt 1), bądź na podstawie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznane organowi wydającemu taką decyzję (pkt 5). 9. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż zarzuty te są niezasadne i nie mają wpływu na odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Przywołana przez skarżących argumentacja dotycząca braku postępowania rozgraniczeniowego, które miał obowiązek (zdaniem skarżących) przeprowadzić Wójt Gminy R. oraz powołana uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi E. G. zobowiązująca Wójta Gminy R. do usunięcia żwiru z terenu skarżących - nie stanowią okoliczności uzasadniających, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylenie kontrolowanej decyzji w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.