VII SA/Wa 2396/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1, art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Prezydenta Miasta [...] w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] od węzła autostrady [...] z [...] do budowanego węzła z ul. [...], etap IV - Rozbudowa [...] na odcinku ul. [...] z budową węzła [...]". Droga krajowa nr [...], w części dotyczącej działki nr [...], [...]/[...]/k.m: 100. Jak wynikało z akt sprawy, w dniu 12 marca 2015 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, uzupełniony pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. W dniu 24 lutego 2016 r. pełnomocnik inwestora złożył do Wojewody [...] wniosek o wyłączenie z przedmiotowego postępowania nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...] w [...], obręb [...], korygując jednocześnie projekt zagospodarowania terenu, a także mapy dołączone do wniosku. W tych okolicznościach Wojewoda [...] uznał, że w sprawie nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania wywołana przesłanką o charakterze przedmiotowym – wnioskodawca wyłączył z postępowania nieruchomość wskazaną w sentencji decyzji. Z tego też względu, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., organ umorzył postępowanie przedmiotową decyzją. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się K. S. i złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji argumentując, że wskazana w decyzji przyczyna umorzenia jest nieczytelna, zagmatwana i lakoniczna. Wskazała, iż w stosunku do działki nr [...], której jest współwłaścicielem, od wielu lat toczą się liczne postępowania administracyjne, a w jej ocenie działania związane z budową drogi mają być "pretekstem i narzędziem" do ich zatarcia. Dodała także, że ostatnim czasie otrzymywała liczne pisma oraz decyzje, często zazębiające się terminowo, lecz różne tematycznie. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. S. od wskazanej decyzji Wojewody [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wyłączenie z zamiaru inwestycyjnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...], oraz zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniu skarżącej. Powołując się z na orzecznictwo sądów administracyjnych związane z art. 105 § 1 k.p.a. organ II instancji wyjaśnił w jakich sytuacjach zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, wskazując, że spowodowana ona może być m.in. brakiem przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Organ II instancji uznał, że pismo inwestora z dnia 24 lutego 2016 r., w którym wystąpił o wyłączenie z postępowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...], stanowiło przesłankę do stwierdzenia, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe w odniesieniu do tej nieruchomości. Brak przedmiotu postępowania w tym zakresie, wynikał z woli inwestora - rezygnacji z realizacji planowanej inwestycji na ww. działce. Minister Infrastruktury i Budownictwa podkreślił przy tym, że bez względu na formę, w jakiej inwestor wyrazi brak woli kontynuowania postępowania (wycofa wniosek, czy zażąda umorzenia postępowania), sytuację taką należy oceniać jako brak wniosku (rozumianego jako wola uzyskania rozstrzygnięcia). Postępowanie jest wówczas bezprzedmiotowe z uwagi na brak jednego z elementów warunkujących wszczęcie i prowadzenie postępowania. W ocenie organu II instancji, Wojewoda [...] zobowiązany był do uwzględnienia zaistniałego stanu bezprzedmiotowości, w zakresie dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na działce nr [...] obręb [...], a w konsekwencji do wydania decyzji umarzającej. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego lakoniczności podstawy prawnej decyzji umarzającej, organ II instancji wyjaśnił, wskazując się na treść art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., iż przez powołanie podstawy prawnej rozumieć należy przytoczenie przepisów prawa materialnego, prawa ustrojowego oraz prawa procesowego, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, Wojewoda [...] w decyzji umarzającej, prawidłowo powołał podstawę prawną, wskazując na konkretne przepisy prawa powszechnie obowiązującego (art. 104, 105 § 1 i 107 Kpa). Wobec powyższego uznał zarzut skarżącej za całkowicie bezzasadny. W zakresie twierdzeń skarżącej, iż pilne działania w odniesieniu do działki nr [...], związane z budową przedmiotowej inwestycji wydają się być pretekstem, organ II instancji uznał, że uwagi te mają charakter subiektywnych odczuć skarżących, które nie wpływają na wynik sprawy. Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał także, iż nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, o którym pisze skarżąca. Postępowanie w sprawie decyzji umarzającej zostało przeprowadzone przez Wojewodę [...] w sposób rzetelny, zgodny z wymogami k.p.a. i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Ocenił także, iż organ ten podjął wszelkie niezbędne kroki konieczne do ustalenia stanu faktycznego, przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe i poczynił na jego podstawie właściwe ustalenia. Podkreślił też, że skarżąca w toku prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania miała zapewniony dostęp do akt sprawy, jak możliwość aktywnego w nim uczestniczenia. K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] umarzającą postępowanie w części dotyczącej działki [...] w [...] ([...]/k.m:100). Skarżąca nie zgadzała się z wydanymi decyzjami. Zadeklarowała, że podstawę prawną swych twierdzeń i argumentację przedstawi w piśmie uzupełniającym. Do dnia rozprawy nie złożyła zadeklarowanego pisma. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Wojewoda [...] wydając kwestionowaną decyzję odniósł się w sposób procesowy do wniosku inwestora z dnia 24 lutego 2016 r. - o wyłączenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] z postępowania w przedmiocie zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] od węzła autostrady [...] z [...] do budowanego węzła z ul. [...], etap IV - Rozbudowa [...] na odcinku ul. [...] z budową węzła [...]". Wskazane pismo inwestora, stanowiło przesłankę do stwierdzenia, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe w odniesieniu do działki nr [...] obręb [...], z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Wynikało to z woli inwestora, przejawiającej się w rezygnacji z planowanej inwestycji na tej działce. Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo wskazał, że jeśli inwestor wyrazi brak woli kontynuowania postępowania, to sytuację taką należy oceniać jako brak wniosku. Wojewoda [...] zobowiązany był zatem do uwzględnienia zaistniałego w toku postępowania stanu bezprzedmiotowości, w zakresie dotyczącym zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej na działce nr [...] obręb [...], a w konsekwencji do wydania decyzji umarzającej postępowanie w tym zakresie. W decyzji umarzającej postępowanie, organ prawidłowo powołał podstawę prawną, wskazując na art. 104, 105 § 1 i 107 Kpa. Uwagi skarżącej odnoszące się do cofnięcia wniosku przez inwestora miały charakter subiektywnych odczuć, pozostawały bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. W postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, o którym pisze skarżąca. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami k.p.a. Skarżąca w toku prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania miała zapewniony dostęp do akt sprawy, oraz możliwość aktywnego w nim uczestniczenia. Podkreślić trzeba, że postępowanie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2031, ze zm.). W jego toku organ, nie był uprawniony do badania wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pod kątem celowości i racjonalności przyjętych rozwiązań projektowych oraz ingerowania w przebieg trasy i rozwiązania projektowe inwestycji. Wyłącznym zadaniem organu było sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jakkolwiek działka nr [...] z obrębu [...], w pierwotnym wariancie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej miała być w części przeznaczona pod planową inwestycję drogową i miała stać się w tej części własnością Skarbu Państwa, to z uwagi na fakt, iż inwestor decydujący o kształcie oraz przebiegu inwestycji, złożył wniosek o wyłączenie nieruchomości skarżącej z przedmiotowej inwestycji, organ musiał wydać decyzję umarzającą postępowanie w zakresie działki nr [...] z obrębu [...]. Na marginesie wskazać należy, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała negatywnego wpływu tej decyzji na własny interes prawny. Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób należyty, zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.