VII SA/Wa 2397/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., Nr [...] nakazującą S. sp. z o.o. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego całkowitej wysokości ok. 7,90 m, w postaci tablicy reklamowej (oznaczonej nr ident. [...]) o wymiarach ok. 3,0 m x ok. 6,0 m, zamontowanej do konstrukcji stalowej, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. od strony ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, w postaci poniesienia kosztów związanych z rozebraniem przedmiotowego nośnika, a w razie umorzenia postępowania – także kosztów związanych z ponowną instalacją. Ponadto z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej rozbiórka wpłynie w sposób oczywisty na zmniejszenie rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej oraz spadek dochodów osiąganych z tego tytułu. Skarżąca podniosła, że na rynku reklamowym istnieje bowiem "duża konkurencja" a zatem rozbiórka nośnika "z dużym prawdopodobieństwem spowodowałaby utratę dotychczasowego udziału rynkowego" oraz że przedmiotowy nośnik służy do realizacji zaciągniętych zobowiązań wobec klientów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej, a więc że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie decyzji, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że każdy nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki podlega np. dom mieszkalny, a inna, gdy tak jak w niniejszej sprawie, nakazem objęta jest rozbiórka przedmiotowego obiektu (nośnika reklamowego), która generuje niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mniej skomplikowany. Należy zauważyć, że sporny nośnik reklamowy (tablica reklamowa) został zamontowany na stalowych słupach przytwierdzonych do gruntu. Usunięcie takiego obiektu samo przez się nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli uwzględni się także czas wykonywania tego rodzaju obiektów i ich przeznaczenie. Nośnik reklamowy objęty nakazem rozbiórki składa się z niewielu elementów, więc z taką rozbiórką związane są stosunkowo niewielkie koszty, łatwość demontażu i ponownego montażu. Zdemontowane prawidłowo elementy składowe nie ulegną uszkodzeniu i będzie możliwe ich ponowne wykorzystanie. W związku z powyższym nie sposób twierdzić, że zostanie utracony przedmiot podlegający rozbiórce, a to między innymi stanowi o powstaniu trudnych do odwrócenia skutków. Powrót do stanu poprzedniego podlegającego rozbiórce nośnika reklamowego jest możliwy i nie wymaga zaangażowania szczególnych sił i środków. Zatem proces ten nie powoduje powstania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd oceniając wniosek miał na uwadze również fakt, iż skarżąca spółka – jak sama podaje na swojej stronie internetowej [...] – posiada [...] rodzajów nośników reklamowych i z danych o ilości poszczególnych form nośników reklamowych zamieszczonych przy większości form nośników wynika, że firma posiada łącznie 18287 powierzchni ekspozycyjnych. Przy czym nośników o powierzchni reklamowej 6 x 3, a więc o parametrach takich jak nośnik objęty nakazem rozbiórki w niniejszej sprawie, skarżąca posiada 5620 sztuk. Ze znajdującego się aktach sprawy odpisu z KSR skarżącej spółki wynika ponadto, że jej kapitał zakładowy wynosi [...] zł. W tych okolicznościach straty objętego nakazem rozbiórki nośnika reklamowego nie można uznać za "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa. Okoliczności te potwierdzają tylko stanowisko, że w niniejszej sprawie sam charakter orzeczonego nakazu rozbiórki nie może uzasadniać udzielenia Spółce ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ppsa. W tym kontekście tym bardziej uzasadnione jest stwierdzenie, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania, że rozbiórka tego konkretnego nośnika reklamowego rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników. Podkreślić należy, że Spółka nie przedstawiła jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o jej kondycji finansowej, co samo w sobie uniemożliwia dokonanie oceny wpływu obciążeń finansowych na sytuację finansową Spółki, co więcej skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołała się nawet na przybliżone koszty rozbiórki nośnika reklamowego oraz zawarła gołosłowne stwierdzenie, iż przedmiotowy nośnik służy do realizacji zaciągniętych zobowiązań wobec klientów, a także niepoparte żadnymi dowodami twierdzenie o spadku dochodów. Spółka nie uprawdopodobniła więc, że wykonanie decyzji rozbiórkowej wpłynie negatywnie na jej funkcjonowanie i wywoła trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Można dodać, że Spółka jest prężnie działającym na rynku podmiotem gospodarczym, liderem w swej branży. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd bada przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, tj. czy wykonanie decyzji, jednej konkretnej, zaskarżonej w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym, wiązać się będzie po stronie skarżącej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Takich zaś, w ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.