VII SA/Wa 2399/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2021 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2019 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy ww. decyzję. Uzasadniając decyzje GINB wyjaśnił, że decyzją z [...] listopada 2015 r., znak: [...]. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia na wniosek A. M. nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. P. pozwolenia na budowę myjni samochodowej samoobsługowej bezdotykowej trzystanowiskowej oraz instalacji gazowej z dwoma naziemnymi zbiornikami gazu płynnego o pojemności V=2x4850 I, przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego na działce nr ew. [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w G.. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej A. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 146/16, decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2015 r., znak: [...], a także poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...]. Następnie decyzją z [...] maja 2019 r., Nr [...], Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek A.M., nieważność ww. decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego E.P. złożyła odwołanie do GINB. GINB wyjaśnił charakter postepowania i wydawanej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym, stwierdzając, że postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Jak wynika z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia, obejmuje ono w szczególności budowę myjni samochodowej bezdotykowej, trzystanowiskowej, samodzielnej stacji gazu płynnego z dwoma zbiornikami naziemnymi, muru oddzielenia przeciwpożarowego, a także parkingów na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w G.. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud., powyższy dokument inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor E. P. wraz z wnioskiem z 20 czerwca 2012 r. o wydanie pozwolenia na budowę, złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną nr ew. [...], obręb [...] na cele budowlane. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Jak wynika z akt sprawy, działka nr ew. [...], na której zaprojektowano inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz dla fragmentu wsi M. - rejon ulicy [...], uchwalonego [...] kwietnia 2010 r. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. [...]. Zgodnie z rysunkiem planu, obszar, na którym znajduje się ww. działka inwestycyjna, oznaczony jest w przywołanym wyżej planie miejscowym symbolem 14.MN/U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych (zob. § 10 pkt 4 oraz § 43 ust. 1 pkt 1 i 2 planu miejscowego oraz legenda do rysunku planu). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17, wskazał, że "w § 6 pkt 9 miejscowego planu wyznaczono zakres usług podstawowych, zgodnie z którym "Ilekroć w uchwale jest mowa o: usługach podstawowych - należy przez to rozumieć obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane, których zasadniczym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów; do usług podstawowych należą w szczególności usługi bytowe - tj. szewc, krawiec, pralnia itp., drobne sklepy o powierzchni sprzedaży do 400 m2, biura, pracownie, kancelarie adwokackie, gabinety lekarskie, zakłady fotograficzne, poradnie lekarskie, solaria, punkty kserograficzne, wypożyczalnie video, biura podróży, szkoły językowe, szkoły tańca itp." Przyjmując, że wyliczenie usług podstawowych w § 6 pkt 3 nie jest zamknięte, to nie można zakwalifikować inwestycji objętej pozwoleniem budowlanym do usług podstawowych. Na terenie oznaczonym symbolem 14.MN/U dopuszczono wyłącznie usługi podstawowe, do których nie należy budowa myjni samochodowej oraz instalacji gazowej. W sprawie występuje brak zgodności decyzji Starosty [...] z § 43 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz fragmentu wsi M. - rejon ulicy [...]. Nie można podzielić stanowiska Sądu, że ta sprzeczność nie jest oczywista i wywołuje wątpliwości interpretacyjne. Sprzeczność jest oczywista i nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych. Zapisy planu miejscowego w jednoznaczny sposób ustalają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 14.MN/U. Przesądza to, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego." Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest bezwzględnie zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny ze stanowiskiem wyrażonym przez sąd. Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r" Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Badana decyzja nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Elewacja północna budynku myjni samochodowej została usytuowana w odległości 19 m od granicy działki nr ew. [...], zaś elewacja południowa przewidziana została w odległości 6 m i 7,02 m od granicy działki nr ew. [...]. Elewacja zachodnia została usytuowana w odległości 12 m od granicy działki drogowej nr ew. [...], natomiast elewacja wschodnia została usytuowana w odległości 25 m od granicy działki nr ew. [...] (zob. projekt zagospodarowania terenu - s. 57). Inwestycja nie narusza rażąco § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy działki budowlanej), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, o których mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. W szczególności nie uchybiono rażąco § 124 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, który stanowi, że magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze gazu płynnego na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m - od budynku stacji paliw płynnych; 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni; 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Jak wynika z akt sprawy, projekt zagospodarowania terenu (Projekt budowlany, Tom I - projekt zagospodarowania terenu - s. 57) zakładał usytuowanie na działce nr ew. [...] dwóch zbiorników naziemnych na gaz LPG o pojemności 4850 litrów każdy w odległości ok. 13,0 m od budynku obsługi stacji paliw, w odległości 38,0 m od najbliższego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...], w odległości ponad 18,0 m od projektowanych na działce inwestycyjnej miejsc postojowych oraz w odległości 5,3 m granicy z działką o nr ew. [...]. Natomiast projektowany odmierzacz gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych znajduje się w odległości ok. 11,5 m od budynku obsługi stacji paliw. Z § 124 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki wynika, że odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 (tj. 10 m od granicy działki), mogą być zmniejszone o połowę w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu. W omawianej sprawie projektowane dwa zbiorniki naziemne LPG zostały osłonięte ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120 zarówno od strony północnej i południowej. Dodatkowo projekt budowlany spornej inwestycji został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych. Z uwagi na fakt, że NSA w wyroku z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17, jednoznacznie stwierdził, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., organ wojewódzki zobligowany był do stwierdzenia jej nieważności. GINB nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], dotknięta była innymi wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, lub sprawy załatwionej milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Biorąc pod uwagę zarzuty odwołania organ wyjaśnił, że ewentualne roszczenia odszkodowawcze znajdują się poza zakresem niniejszego postępowania, którego celem jest wyłączenie ustalenie, czy ww. decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r" Nr [...], jest obarczona wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB wyjaśnił, że z nieodwracalnością skutków prawnych decyzji w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy skutków prawnych wywołanych przez decyzję organ administracji publicznej w ramach swoich uprawnień nie jest władny odwrócić na drodze postępowania administracyjnego. Zrealizowanie zaprojektowanej inwestycji oraz poniesienie znacznych nakładów finansowych na jej realizację nie oznacza, że kontrolowana decyzja organu stopnia podstawowego wywołała nieodwracalne skutki prawne. Nieodwracalność skutków prawnych, o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a., rozpatrywać należy przy tym nie w sferze faktów, a na płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługuje się w swym działaniu organ administracji publicznej. Wybudowanie obiektu budowlanego w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę nie może wyłączać dopuszczalności stwierdzenia nieważności tego pozwolenia na budowę. Z tą decyzja nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem datowanym na 17 września 2019 r. skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej skarżąca stwierdziła, że 20 czerwca 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę myjni bezdotykowej oraz stacji gazowej LPG, na działce przy ul. [...] w G.. Starosta [...] wydał pozwolenie na budowę oraz zatwierdził projekt w dniu [...] sierpnia 2012 r Nr [...]. Odbiór budowy nastąpił 15 grudnia 2012r. Inwestycja funkcjonuje od końca roku 2012 do dnia obecnego pod Firmą P. i została zrealizowana z pozyskanych na ten cel środków finansowych z instytucji bankowych ( [...] nr umowy: [...] oraz [...] nr umowy [...]). Zmuszona jednak jest uczestniczyć w "kolejnych, powtarzających się postępowaniach administracyjnych, w których powodem jest typowa polska zawiść i "uprzejmość" sąsiedzka. Postępowania toczą się od 2015 roku. Strona A. M. zamieszkała w G. przy ul. [...], po dwóch latach od powstania obiektu prowadzi nieprzerwaną administracyjną batalię". Sprawa 9 grudnia 2016 r. została rozpatrzona przez WSA w Warszawie, który wyrokiem sygn. akt VII SA/WA 146/16 utrzymał w mocy decyzję GINB oraz decyzje Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r A. M. wniosła skargę kasacyjną do NSA, który 26 lutego 2019 r uchylił wszystkie wyżej wymienione decyzje i wyrok (sygn. akt II OSK 604/17).Zdaniem skarżącej, uzasadnienie tego wyroku jest nielogiczne, "a wręcz absurdalne i nie posiada logicznej spójności oraz nie opiera się w poszczególnych fragmentach na jednym sposobie wykładniczym". "Na początku Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w uzasadnieniu posłuży się metodą literalną wykładni prawa, po czym nie stosuje się do swoich założeń. Wynikające z tego powodu błędy spójności wykładniczej oraz logicznego toku interpretacyjnego są uwidocznione w ostatnich wieńczących zdaniach uzasadnienia, w których Sąd sam sobie przeczy. Wynikiem błędnego zastosowania metod wykładni jest wyrok, który uchyla wszystkie decyzje instancji odwoławczych, co powoduje dla mnie i mojego syna daleko idące konsekwencje prawne, finansowe, etyczne i społeczne". Skarżąca przedstawiła istniejący w sprawie według niej stan faktyczny i stwierdziła, że wszystko co zostało zrealizowane na działce przy ul. [...] w G., po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń i po odbiorze inwestycji przez odpowiednie organy, jest stanem faktycznym, zrealizowanym i funkcjonującym nieprzerwanie od lat ponad siedmiu. Obiekt daje zatrudnienie okolicznym mieszkańcom oraz realizuje zaciągnięte zobowiązania związane z inwestycją, na które strona skarżąca nie posiada pokrycia finansowego. Jednocześnie wyjaśniła, że "w związku z zaistniałą sytuacją zostały podjęte kroki na poziomie administracji gminnej w celu zalegalizowania wyżej wymienionej inwestycji. Wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].05.2019. Organy gminne przyjęły wniosek dotyczący zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla działki przy ulicy [...] w G.. Działanie ma na celu dostosowanie sposobu wykładni, którą posłużył się Naczelny Sąd Administracyjny do stanu faktycznego w celu legalizacji". Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. GINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W aktach sprawy znajduje się też pismo procesowe A. M., datowane na 25 stycznia 2020 r., w którym przedstawia ona swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do stanowiska skarżącej ze skargi, że 14 maja 2019 r. złożyła wniosek do Burmistrza Miasta i Gminy G. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - § 6 pkt 3 i § 43 ust 1 pkt. 2 dla jednej działki nr ewid. [...] przy ul. [...], uczestniczka stwierdziła, że działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz dla fragmentu wsi M. - rejon ul. [...] uchwalonego [...] kwietnia 2010 r. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G.. Zgodnie z rysunkiem planu, obszar, na którym znajduje się ta działka oznaczony jest w symbolem 14 MN/U. Dla terenu oznaczonego symbolem 14 MN/U ustala się, że przeznaczeniem podstawowym terenu są zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej i usługi podstawowe zarówno w formie lokali wbudowanych w bryły budynków mieszkalnych jak i w formie obiektów wolno stojących (§ 43 ust. 1 pkt 1 i 2). Wobec powyższego, przeznaczeniem podstawowym terenu 14 MN/U jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej z zastrzeżeniem, że na jednej działce może być zlokalizowany jeden budynek mieszkalny i usługi podstawowe, zarówno w formie lokali wbudowanych w bryły budynków mieszkaniowych, jak i w formie obiektów wolnostojących; Uczestniczka odniosła się do poszczególnych zapisów planu miejscowego i stwierdziła, że plan przewiduje w tym miejscu ściśle określone przeznaczenie terenu, zgodnie z § 17 ust 1 pkt 1 uchwały - jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a więc możliwość wydania decyzji o zalegalizowaniu ww. inwestycji nie będzie możliwa. Decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. narusza ustalenia planu. a ponadto wymienione przez uczestniczkę przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych A. i T. M. są współwłaścicielami działki o nr ewid. [...] obręb ewid. [...] położonej w G. przy ul [...], która graniczy z działką inwestora. W niniejszej sprawie zostały rażąco naruszone i ograniczone prawa A. i T. M. do zagospodarowania swojej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem podstawowym terenu 14 MN/U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej i usługi podstawowe, obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane w zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W związku z powyższym należy uznać, że A. i T. M. nie będą mogli dobrowolnie zagospodarować swojej działki. Podobnej treści pismo procesowe złożył do akt również T. M. Pismem datowanym na 4 października 2021 r. uczestnik J. P. wyjaśnił, że wnosi o: "1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 roku oraz poprzedzającej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr: [...] znak: [...] - jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie, z ostrożności procesowej - na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego, wnoszę o: 2. uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r., nr: [...] znak: [...] oraz poprzedzającej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr: [...] znak: [...] - jako wydanych bez podstawy prawnej oraz niezgodnie z linią orzeczniczą Polskiej Judykatury. Ponadto wnoszę o: 3. dołączenie do akt niniejszego postępowania odpisu Uchwały Rady Miejskiej G. z dnia [...] czerwca 2021 r., nr: [...], opublikowaną w dniu [...] lipca 2021 r., w [...] (prawomocna) oraz przeprowadzenie z załączonego dokumentu dowodu celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. 4. Dołączenie do akt niniejszego postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z wydruku oficjalnej i ogólnodostępnej strony internetowej Dziennika Urzędowego Województwa [...] na wypadek nie uznania przez Sąd bądź powzięcia wątpliwości co do prawdziwości i autentyczności wskazanej w punkcie 2 uchwały Rady Miejskiej G.". W piśmie tym uczestnik zacytował fragmenty wyroku NSA z 26 lutego 2019 r., sygn. akt: II OSK 604/17,stwierdzając, że podstawą wydania tego wyroku "była sprzeczność i wątpliwość interpretacyjna związana z zapisami uchwały Rady Miejskiej w G. co skutkowało rażącym naruszeniem przepisów ustawy prawo Budowlane". Dlatego skarżąca i uczestnik 14 maja 05. 2019 r. wystąpili do Burmistrza Miasta G. z wnioskiem o zmianę uchwały obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, wskazując na to pismem z 17 września 2019 r. 23 czerwca 2021 r., uchwałą nr [...] Rada Miejska w G. przyjęła nową treść MPZP; § 43 ust 1 pkt 3 w aktualnym brzemieniu reguluje oraz rozstrzyga o zgodności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r., nr [...] "wobec przepisów aktualnie obowiązującego MPZP (prawomocna i obowiązująca uchwałą - publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] lipca 2021 r., a zgodnie z § 4 cyt: "wchodzi w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia". W § 43 w ust. 1 po pkt 2 dodano pkt 3 w brzmieniu: "3) stacje paliw gazu płynnego, stacje ładowania samochodów elektrycznych, myjnie samochodowe". W zaistniałych okolicznościach wszystkie wątpliwości interpretacyjne podniesione w orzeczeniu NSA, będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji pozostają od dnia uprawomocnienia się uchwały oraz od dnia wejścia jej w życia tj. [...] lipca 2021 r., bezprzedmiotowe. Wyrok NSA "stanowi o nieistniejącej treści uchwały nr [...], wobec czego traci swoje walory merytorycznego rozstrzygnięcia dotyczące przedmiotowej sprawy, którym związany był w związku z poprzednim stanem prawnym zarówno Wojewoda [...] oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu wskazanych powyżej decyzji. Na dzień wnoszenia niniejszego pisma, na terenie położonym przy ulicy [...] w G. obowiązuje inny MPZP wskazujący bezpośrednio możliwe do realizowania inwestycje, w których mieści się inwestycja zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr: [...] znak: [...] tj. myjnia samochodowa oraz stacja paliwa gazowego". Wskazując na wyrok WSA z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA Wa 1520/13, "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje ład przestrzenna na określonym terenie, tak wiec oceniając zgodność planowanej inwestycji pod kątem zgodności z planem organ winien mieć na uwadze w wykładnie celowościowa przepisów prawa, a więc ocenić czy inwestycja jest zgodna z celem, jakie zakłada plan". W brzmieniu nowej uchwały, praktycznie enumeratywnie wymieniono możliwości inwestycyjne na wskazanym terenie. W aktualnym stanie faktycznym należy mieć na uwadze, że decyzja po uprawomocnieniu się zostałaby oparta o nieistniejące normy prawne oraz niezgodnie z wiodącą teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. "Co więcej, w związku z prawidłowo wniesionym środkiem odwoławczym nie doszło do uprawomocnienia się skarżonej decyzji tj. nie została umocowana na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów MPZP. Skarżąca wnosząc ww. skargę, zawiesiła rozstrzygnięcie co do istoty sprawy a decyzja do momentu wydania Orzeczenia przez tutejszy Sąd nie spowodowała skutków prawnych. W czasie trwania postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, przepisy na podstawie, których Organ wydał decyzje straciły moc obowiązującą i zostały uchwalone nowe normy prawne związane z MPZP dla terenu położenia inwestycji (aktualnie obowiązujące i prawomocne)". Pismem procesowym datowanym na 14 października 2021 r. skarżąca "rozszerzyła zarzuty i wnioski skargi" zaskarżając w całości decyzję GINB i decyzję ją poprzedzającą. Decyzjom zarzuciła naruszenie "art. 156 § 2 k.p.a." przez "niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji powyżej wskazanych przepisów prawa tj. wydanie zaskarżonych decyzji stwierdzających nieważność decyzji Starosty [...], która wywołała nieodwracalne skutki prawne" oraz "art. 158 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i dopuszczenie dowodu z "poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu uchwały Rady Miejskiej G.(...) na okoliczność wzniesienia przedmiotowych budynków bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego" i "z odpisu Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia sygn. akt na wykazanie faktu braku możliwości podjęcia drogi skutecznego postępowania przez Organ – co czyni zaskarżone decyzje powodujące nieodwracalne skutki prawne". W uzasadnieniu tego pisma skarżąca przedstawiła własne stanowisko co do nieodwracalności skutków prawnych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie była zasadna, a decyzje organów obu instancji w pełni uwzględniały dyspozycję art. 153 p.p.s.a. i ocenę prawną oraz wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17. Na wstępie wyjaśnić należy – co uszło uwadze zarówno skarżącej, jak i uczestnikowi J. P. – że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega prawidłowość samej decyzji, nie zaś prawidłowość postępowania, w którym decyzja ta zapadła. Zasadą jest, że organ - rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji - nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie co do prawnej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego, tzn. nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ, orzekający w postępowaniu nadzwyczajnym, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej co do ważności decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2073/11, z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2068/19, z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1687/19 - CBOSA), a nie stan, który zaistniał po tej dacie. Jak wynika z powyższego, jest to istotna różnica w stosunku do postępowania odwoławczego, w którym organ II instancji powinien uwzględniać zmiany stanu prawnego, które nastąpiły w trakcie postępowania administracyjnego toczącego się w zwykłym trybie. W niemniejszej więc sprawie należy też uwzględnić, że – jak stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11 (CBOSA) - "stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Z tego względu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.". Tym samym, w toku postępowania sądowoadministracyjnego mającego za przedmiot kontrolę decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym zadanie sądu meriti ogranicza się wyłącznie do zbadania zaskarżonej decyzji przez pryzmat wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (tak też NSA w wyroku z 20 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 5/21, CBOSA). Należy też przypomnieć, że w sprawie niniejszej organa obu instancji orzekały w warunkach związania ocena prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku NSA z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17, wynikającego z dyspozycji art. 153 p.p.s.a. Również i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był tą oceną związany. Zgodnie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreśla się w doktrynie, "mimo użycia w komentowanym przepisie (...) określenia "orzeczenie", chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa, a ta może się mieścić jedynie w uzasadnieniu wyroku" (tak w komentarzu do art. 153 p.p.s.a. w: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LexisNexis 2011). Przesłanką zwalniającą organ lub sąd od zastosowania się do oceny prawnej jest zmiana prawa, ale przez taka zmianę rozumieć należy zmianę przepisów prawnych, stanowiących podstawę oceny w danej sprawie (por. m.in. wyrok NSA w Poznaniu z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97, LEX nr 30884; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAP 1999, nr 1, poz. 2, z aprobującą glosą B. Adamiak, OSP 1999, z. 5, poz. 101; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00, LEX nr 54000; wyrok NSA-OZ w Rzeszowie z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9–10, s. 199; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 506/05, LEX nr 187499; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 841/05, LEX nr 190857; wyroki NSA: z dnia 11 stycznia 2011 r., II OSK 2059/09, LEX nr 953021, z dnia 11 czerwca 2015 r., I OSK 596/15, LEX nr 1733578, z dnia 10 czerwca 2014 r., II FSK 1670/12, LEX nr 1518885, z dnia 24 marca 2015 r., II FSK 500/13, LEX nr 1774442, z dnia 25 kwietnia 2014 r., II FSK 1276/12, LEX nr 1481471 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 marca 2015 r., III SA/Gl 1411/14, LEX nr 1676748). Przepisami, stanowiącymi podstawę oceny prawnej NSA, dokonanej w ww. wyroku z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17, był zarówno art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jak i art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Jak wyjaśnił to NSA, "ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane przesłanka "zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jest warunkiem, który musi być spełniony bezwzględnie". Jak w sposób wiążący dla organów i tut. Sądu stwierdził NSA, decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej E. P. pozwolenia na budowę rażąco naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji, stanowiącego obszar oznaczony symbolem 14.MN/U. Dla tego bowiem obszaru m.p.z.p. ustalał, że "przeznaczeniem podstawowym terenu 14.MN/U są: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej – z zastrzeżeniem, że na jednej działce może być zlokalizowany jeden budynek mieszkalny; 2) usługi podstawowe, zarówno w formie lokali wbudowanych w bryły budynków mieszkalnych jak i w formie obiektów wolnostojących". Niezgodnie więc z prawem miejscowym zostało udzielone na budowę myjni samochodowej bezdotykowej oraz instalacji gazowej z dwoma pozwolenie naziemnymi zbiornikami gazu płynnego, przeznaczonej do zasilania samodzielnej stacji gazu płynnego. Jak wyjaśnił NSA w ww. wyroku, "w § 6 pkt 9 miejscowego planu wyznaczono zakres usług podstawowych, zgodnie z którym ilekroć w uchwale jest mowa o: usługach podstawowych – należy przez to rozumieć obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane, których zasadniczym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów; do usług podstawowych należą w szczególności usługi bytowe – tj. szewc, krawiec, pralnia itp. – drobne sklepy o powierzchni sprzedaży do 400 m2, biura, pracownie, kancelarie adwokackie, gabinety lekarskie, zakłady fotograficzne, poradnie lekarskie, solaria, punkty kserograficzne, wypożyczalnie video, biura podróży, szkoły językowe, szkoły tańca itp. Przyjmując, że wyliczenie usług podstawowych w § 6 pkt 3 nie jest zamknięte, to nie można zakwalifikować inwestycji objętej pozwoleniem budowlanym do usług podstawowych. Na terenie oznaczonym symbolem 14.MN/U dopuszczono wyłącznie usługi podstawowe, do których nie należy budowa myjni samochodowej oraz instalacji gazowej". NSA stwierdził więc wiążąco w niniejszej sprawie, że "występuje brak zgodności decyzji Starosty [...] z zapisem § 43 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta G. oraz dla fragmentu wsi M. - rejon ulicy [...]. Nie można podzielić stanowiska Sądu, że ta sprzeczność nie jest oczywista i wywołuje wątpliwości interpretacyjne. Sprzeczność jest oczywista i nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych. Zapisy planu miejscowego w jednoznaczny sposób ustalają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 14.MN/U. Przesądza to, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego". Wbrew oczekiwaniom skarżącej oraz uczestnika J. P. dokonana uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] czerwca 2021 r., zmiana § 43 ust 1 m.p.z.p. i nadanie mu nowego pkt 3 w brzmieniu "stacje paliw gazu płynnego, stacje ładowania samochodów elektrycznych, myjnie samochodowe" nie zmienia tego, że zarówno Wojewoda [...], jak i GINB zobowiązani byli dokonywać oceny ważności decyzji Starosty [...] według tej treści planu miejscowego, która obowiązywała w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę. Nie stanowi bowiem przesłanki wyłączającej stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w 2012 r. z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. to, że w 2021 roku plan miejscowy się zmienił. Zmiana prawa miejscowego nie działa wstecz, ale obowiązuje od daty wejścia uchwały zmieniającej w życie. Oznacza to, że wprawdzie po [...] czerwca 2021 r. można by udzielić pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw, ale przed tą datą takiej prawnej możliwości nie było i odmienna decyzja rażąco naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Nie można również - wbrew stanowisku skarżącej oraz uczestnika J. P. – twierdzić, że z uwagi na powyższą zmianę prawa miejscowego, zaistniałą w 2021 r., nastąpiły takie nieodwracalne skutki, o jakich mowa jest w art. 156 § 2 k.p.a., co uniemożliwiło stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Po pierwsze dlatego, że owe "nieodwracalne skutki" musza być wynikiem wydania lub wykonania kwestionowanej decyzji, a nie innych okoliczności. Po drugie dlatego, że "nieodwracalność skutków prawnych z art. 156 § 2 k.p.a. należy bowiem rozpatrywać nie w sferze faktów, lecz wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługują się w swej działalności organy administracji publicznej. Nieodwracalne skutki prawne decyzji należy więc ograniczyć wyłącznie do jej bezpośrednich skutków w sferze prawa, a nie zdarzeń faktycznych stanowiących tylko jej pośredni efekt" (por. wyrok NSA z 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2031/16, CBOSA). Jedynie wtedy, gdyby skutków prawnych wywołanych przez decyzję organ administracji w ramach swoich uprawnień nie byłby władny odwrócić w ramach przyznanych mu środków prawnych, wystąpiłaby ich nieodwracalność (wyrok NSA z 12 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1005/19, CBOSA). Wyjaśnić należy, że nawet to, że skarżąca wybudowała przedmiotowy obiekt legitymując się na dzień budowy pozwoleniem na budowę (następnie dopiero uznanym za nieważne) nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o którą inwestycję tę zrealizowano. Jak wynika z powyższego, "nieodwracalności skutków prawnych" nie można utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji. Z nieodwracalnością skutków prawnych decyzji w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. mamy do czynienia wyłącznie wówczas, gdy skutków prawnych wywołanych przez decyzję organ administracji w ramach swoich uprawnień nie jest władny odwrócić na drodze postępowania administracyjnego (podobnie NSA w wyroku z 4 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1086/18, CBOSA). Stąd też w sprawie niniejszej nie można skutecznie prawnie twierdzić, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej E.P. pozwolenia na budowę wywołała jakiekolwiek skutki prawne, które nie byłyby odwracalne. Organa obu instancji prawidłowo więc wyjaśniły zarówno zakres związania wyrokiem NSA z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 604/17 przy ponownym orzekaniu, jak również poprawnie zastosowały się do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. – z uwagi na brak w dacie wydawania zarządzenia o wyznaczeniu posiedzenia (art. 62 pkt 3 p.p.s.a.) możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Z natury rzeczy, na posiedzeniu niejawnym sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza dowodów uzupełniających z dokumentów, jak czynić może na rozprawie (art. 106 § 3 k.p.a.). Tym niemniej – odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącej i uczestnika – Sąd brał też pod uwagę, że: 1. "odpis Uchwały Rady Miejskiej G.z dnia [...] czerwca 2021 r., nr: [...], opublikowanej w dniu [...] lipca 2021 r." nie jest dowodem na okoliczności istotne w sprawie niniejszej (ze względu na dokonaną przez tut. Sąd ocenę prawną) i nie ma wątpliwości co do tej uchwały; 2. "wydruk oficjalnej i ogólnodostępnej strony internetowej Dziennika Urzędowego Województwa [...]" nie jest potrzebny, jako dowód, bo nie jest kwestionowana w sprawie ww. uchwała i data jej podjęcia; 3. "poświadczony za zgodność z oryginałem odpis uchwały Rady Miejskiej G. (...) na okoliczność wzniesienia przedmiotowych budynków bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego" nie jest dowodem na okoliczności istotne w tej sprawie w postaci rażącego naruszenia prawa przez decyzję organu administracji architektoniczno budowlanej, a nie przez działanie skarżącej; 4 "odpis Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia sygn. akt" nie był niezbędny, gdyż wyrok ten znany jest tut. Sądowi z urzędu, a ponadto nie mógł stanowić dowodu na okoliczność "braku możliwości podjęcia drogi skutecznego postępowania przez Organ". Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który również związany był dokonaną w ww. wyroku oceną prawną NSA, biorąc pod uwagę, że nie nastąpiła żadna zmiana prawa w zakresie podstawy orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego, niweczącą skutki związania tą oceną prawną, na podstawie art. 151 w zw. z art. 153 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.