VII SA/Wa 2400/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Decyzją z dnia [...].06.2011 r. znak [...] Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie złożonego przez K. i T. O. wniosku z dnia 9.03.2009 r. o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działkach numer ewidencyjny [...], [...], [...], [...] w B., ulica O., ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...].03.2009 r. wydał pozwolenie Nr [...] na rozbudowę przedmiotowego budynku. Od powyższej decyzji odwołał się S. S., współwłaściciel nieruchomości sąsiedniej (nie uznany za stronę w prowadzonym przez Starostwo postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę). Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].06.2009 r. uchylił ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie odniósł się do istniejących obiektów na działce skarżącego. Zaznaczył, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, uznając za strony postępowania właścicieli nieruchomości sąsiednich. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...].07.2009 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. S. Organ zaznaczył, iż w trakcie prowadzonego powtórnie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę z wniosku K. i T. O. inwestorzy złożyli wniosek do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej GINB o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r. GINB decyzją z dnia [...].09.2009r. znak : [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r. nr [...], uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2009r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. i T. O. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...], [...], [...] [...] w B. przy ulicy O. K. i T. O. wystąpili o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]. GINB po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...].11.2009 r. znak : [...] uchylił decyzję własną z dnia [...].09.2009 r. i stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009r. Wojewoda [...] wypełniając dyspozycję zawartą w decyzji GINB ponownie przeanalizował akta sprawy i decyzją z dnia [...].12.2009 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...].07.2009 r. nr [...] (pozwolenie na rozbudowę) i umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji z udziałem właścicieli działek sąsiednich, ponieważ zgodnie z orzeczeniem GINB nie są oni stroną w toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Następnie, decyzją z dnia [...].12.2009 r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze toczące się z wniosku S. S., ponieważ wnoszący odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. nie został uznany za stronę w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17.12.2010 r. sygn. akt (VII SA/Wa 368/10) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...].12.2009 r. i przekazał sprawę organowi celem ponownego rozpatrzenia. S. S. wniósł także do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GINB z dnia [...].11.2009 r. (stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] uchylającej wydane przez Starostę [...] pozwolenie na budowę bez udziału właścicieli nieruchomości sąsiedniej jako stron postępowania). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10.06.2010 r. sygn. akt (VII SA/Wa 226/10) uchylił powyższą decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie wskutek uchylenia decyzji z dnia [...].11.2009 r. GINB decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].09.2009 r., znak: [...]. Wojewoda [...] mając na względzie treść wyroku Sądu z dnia 17.12.2010 r. sygn. akt (VII SA/Wa 368/10) przesłał Staroście [...] komplet dokumentów w celu ponownego rozpatrzenia wniosku inwestorów K. i T. O. o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ww. orzeczeniu. Starosta [...] w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych występujących w sprawie w dniu 07.06.2011 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zwanego dalej PINB o udzielenie informacji, czy zostało zgłoszone rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...].03. 2009 r. nr [...], czy roboty zostały faktycznie rozpoczęte oraz ew. w jakim stanie zaawansowania jest realizowany na podstawie tej decyzji obiekt budowlany. PINB poinformował Starostę, iż K. i T. O. w oparciu o ostateczną ww. decyzję Starosty [...] zawiadomili o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych oraz o tym, że rozbudowa przedmiotowego budynku została całkowicie zakończona (zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 27.07.2010 r.).W związku z powyższym Starosta [...] stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i umorzył je. Od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] odwołał się S. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji co do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Stwierdził, że organ I instancji trafnie ustalił i zawarł w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe, wobec zrealizowania ww. obiektu. Podniósł, że podstawą wydania skarżonej decyzji była informacja zawarta w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. PINB w [...] z której wynikało, że inwestorzy w oparciu o ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę zawiadomili organ o zamierzonym terminie jej rozpoczęcia, a rozbudowa obiektu została całkowicie zakończona (zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 27.07.2010 r.). Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu w świetle obowiązującego stanu prawnego i okoliczności sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. S. wnosząc o stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na ww. oczywistą nieważność z mocy art. 156 § 1 pkt i 3 k.p.a. i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 p.p.s.a., lub o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego to jest: - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., która nie została poprzedzona żadną decyzją Wojewody [...] o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (po wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 386/10); -156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez wydanie trzeciej decyzji (a drugiej ostatecznej) w sprawie w której w obrocie pozostają ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] oraz nieostatateczna decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2009. r., nr [...], które to decyzje wzajemnie się wykluczają Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez brak decyzji Wojewody [...] ponownie rozpoznającego sprawę po wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010. r., sygn. akt VII SA/Wa 386/10 oraz brak ustaleń, co do okoliczności których badanie nakazano w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 386/10. Zarzucił także naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie badania okoliczności istnienia zamiaru inwestycyjnego przed wydaniem pozwolenia na budowę, pomimo iż Skarżący wyraźnie wskazywał na tę okoliczność w toku sprawy. Skarżący wskazał także na naruszenie prawa materialnego, to jest art. 32 Prawa Budowlanego poprzez umorzenie postępowania w sytuacji w której powinno dojść do odmowy wydania decyzji z uwagi na uprzednie zrealizowanie zamiaru inwestycyjnego, istniejącego przed dniem złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji błędne ustalenie iż postępowanie podlega umorzeniu z powodu rzekomej realizacji zadania inwestycyjnego. Skarżący podniósł jak możliwym jest bezpośrednie ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji po wyroku WSA, pomimo iż wyrok ten uchylił jedynie decyzję organu II instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie sądowoadministarcyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak : [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie złożonego przez K. i T. O. wniosku z dnia 09.03.2009 r. o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] w B. przy ul. O., ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu i instancji stanowił przepis art. 105 k.p.a. Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Warszawa 1996 r., s. 462). Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma mateńalnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotu niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wobec zrealizowania przez inwestorów planowanej inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji przepisem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U.2010.243.1623) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie zaś do treści art. 36 Prawa budowlanego w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa m.in. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych czy szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie. W dniu 09.03.2009 r. inwestorzy K. i T. O. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działkach numer ewidencyjny [...], [...], [...], [...] w B. ul. O. Starosta [...] decyzją z dnia [...].03.2009 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Wskutek wniesienia odwołania od powyższej decyzji, inwestorzy nie mogli przystąpić do robót budowlanych, gdyż decyzja ta nie uprawomocniła się. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].06.2009 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r., a wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę ww. obiektu trafił ponownie do rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Starosta [...] decyzją z dnia [...].07.2009 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na rozbudowę ww. budynku. Od powyższej decyzji ponownie zostało wniesione odwołanie. Ponadto, inwestorzy zwrócili się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r., którą organ uchylił wydane dla nich pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego. GINB po rozpatrzeniu ich wniosku decyzją z dnia [...].09.2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r., a po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...].11.2009 r. organ uchylił własną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r. Jak słusznie podniosły organy w związku z powyższą decyzją GINB z dnia [...].11.2009 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r. którą organ uchylił pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego w obrocie prawnym znalazły się dwie decyzje o pozwoleniu na rozbudowę tego samego obiektu wydane przez Starostę [...], tj. decyzja z dnia [...].03.2009 r. Nr [...] oraz decyzja z dnia [...].07.2009 r. Nr [...] jak również pozostały do rozpatrzenia dwa odwołania skarżącego. Wojewoda [...] jako organ odwoławczy rozpoznał odwołanie skarżącego od decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2009 r. i decyzją z dnia [...].12.2009 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty i umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji. Następnie Wojewoda [...] rozpatrując ponownie odwołanie skarżącego od decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. decyzją z dnia [...].12. 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze, stwierdzając, iż wnoszący odwołanie od decyzji nie jest stroną w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Prawidłowo zatem stwierdziły organy administracji architektoniczno - budowlanej, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...].12.2009 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego spowodowała, że decyzja Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. udzielającą K. i T. O. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Inwestorzy mogli zatem w oparciu o powyższą decyzję przystąpić do rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, co też uczynili. Jak wynika z informacji udzielonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia [...].06.2011 r. K. i T. O. w oparciu o ostateczną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].03.2009 r. zawiadomili PINB o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych, jak również o tym, że rozbudowa przedmiotowego budynku została całkowicie zakończona (zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 27.07.2010 r.). Decyzja Wojewody [...] z dnia [...].12.2009 r. nr [...] (umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r.) została zaskarżona do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17.12.2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 368/10) uchylił zaskarżoną decyzję. Wskazać należy, iż w powyższym wyroku Sąd wskazał, iż wskutek wydanej przez GINB decyzji z dnia [...].09.2010 r., (którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].09.2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r., uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. o pozwoleniu na rozbudowę) powróciła do obrotu prawnego decyzja Wojewody [...] z dnia [...].06.2009 r. Podkreślić należy, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].06.2009 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wyeliminowanie przez Wojewodę [...] decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2009 r. spowodowało, iż powstała konieczność rozpatrzenia przez organ I Instancji wniosku inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę, przy uwzględnieniu jako strony postępowania również skarżącego, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2010 r. Prawidłowo zatem po uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2009 r. nr [...] wyrokiem WSA z dnia 17.12.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 368/10 w okolicznościach wydania przez GINB decyzji z dnia [...].09.2010 r. sprawa powróciła do ponownego rozpatrzenia przez Starostę [...]. Starosta [...] rozpatrując ponownie wniosek inwestorów o udzielenie pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego decyzją z dnia [...].06.2011 r. umorzył postępowanie administracyjne stwierdzając, iż stało się ono bezprzedmiotowe, gdyż w dacie orzekania przez organ brak było podstaw do wydania decyzji zatwierdzającej pozwolenie na budowę wobec zrealizowania inwestycji w oparciu o ostateczną decyzję i zakończenie robót budowlanych. Bezprzedmiotowym stało się rozpatrywanie ponownie wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego skoro inwestorzy na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z dnia [...].03.2009 r. zawiadomili PINB w [...] o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych, a rozbudowa przedmiotowego budynku została całkowicie zakończona (zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 27.07.2010 r.). Brak było zatem podstaw do wydania przez organ rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Gdyby bowiem przyjąć dopuszczalność wydania pozwolenia na rozbudowę po zakończeniu robót budowlanych, to elementy konieczne decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogłyby być w niej zamieszczone, bowiem dotyczyłyby stanu, który został już zakończony, a nie który ma dopiero nastąpić. W konsekwencji więc oczywistym jest, że pozwolenie na budowę może być udzielone przed rozpoczęciem, a nie po zakończeniu robót budowlanych, (wyrok NSA z dnia 07.12.2005 r. sygn. akt II OSK 286/05). Wskazać należy, że zakończenie robót budowlanych powoduje ten skutek, że postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenie na budowę staje się bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 333/07, LEX Nr 468743, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 910/05, LEX Nr 188797, wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 lipca 1998r., sygn. akt IV SA 1454/96, LEX Nr 45731). Stwierdzić zatem należy, iż słuszne jest stanowisko organów, że po zrealizowaniu określonej inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie powinno z mocy art. 105 § 1 kpa. ulec umorzeniu. Odmienne zaś twierdzenia, zawarte w skardze w przedstawionym zakresie z przyczyn wyżej omówionych nie zasługują na uwzględnienie. Zasadne ustalenia organów powodują, że rozpoznana skarga nie podważyła słuszności orzeczeń organów. Zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a tym samym nie koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).