VII SA/Wa 2401/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2010 r. sprawy ze skargi L.R.T. i M.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L.R.T. i M.T. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009r. ([...]) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r. nr [...] mocą której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę inwestycji w postaci rozbiórki słupa nr 218 istniejącej linii napowietrznej 220kV [...] -[...] oraz budowy słupa nr 47 czterotorowej linii napowietrznej 2x400 + 2x220kV [...] -[...] wraz z podwieszeniem przewodów do słupa nr 47 zlokalizowanej na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb ewidencyjny [...] zgodnie z projektem budowlanym wykonanym przez Budownictwo Elektroenergetyczne [...] S.A. w [...] dla inwestora Polskich Sieci Elektroenergetycznych Operator S.A. w [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że po rozpatrzeniu odwołania od decyzji wydanej w I instancji należało uznać, że przedmiotowa decyzja tj. decyzja wydana w I instancji spełnia wymagania zawarte w ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] znak: [...]. Dalej podkreślił, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę i prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kompletny projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, jak również informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawo budowlane oraz zaświadczenia zgodne z art. 12 ust. 7 ww. ustawy. W związku z powyższym – zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji podjętej w I instancji stwierdzono, co następuje: 1/ Zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 w zw. z art. 3 Prawa budowlanego jest niezasadny bowiem słup energetyczny może być przedmiotem odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę; 2/ Odnosząc się do zarzutu, że przedmiotowa inwestycja nie została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2007r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz.U. z 2007r. nr 192 poz. 1385 ze zm.) wskazano, że stanowi ona przedsięwzięcie wskazane w pkt 92 załącznika ww. rozporządzenia (rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej – województwo wielkopolskie); 3/ Zarzuty dotyczące naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz i ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. nr 199 poz. 1227 ze zm) oraz zarzuty niezgodności decyzji o ustaleniu lokalizacji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podlegać rozpatrzeniu wyłącznie w postępowaniach dotyczących wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody i decyzji o ustaleniu lokalizacji; 4/ Za bezpodstawne uznano twierdzenie skarżących, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest na podstawie art. 31 Prawa budowlanego do wydania decyzji określającej warunki rozbiórki niezbędnych zabezpieczeń ocen oddziaływania na środowisko oraz sposobu zagospodarowania odpadów. Zgodnie bowiem z art. 31 ust 3 Prawa budowlanego właściwy organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektów jeżeli ich rozbiórka może wpłynąć na pogorszenie stosunków wodnych, warunków sanitarnych oraz stanu środowiska lub wymaga zachowania warunków od których spełnienia może być uzależnione prowadzenie robót związanych z rozbiórką; 5/ Za niezasadny uznano zarzut braku ostateczności decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] listopada 2008r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazano bowiem, że ww. decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009r. 6/ Bezpodstawne było żądanie niezwłocznego zdjęcia z decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy EURO 2012 decyzje administracyjne wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2007r. podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Tym samym decyzje takie posiadają rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa i nie jest możliwe uchylenie tego rygoru aktem administracyjnym. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M.F., K.K. oraz M. i L. T., przy czym skarga M.F. i K. K. została odrzucona postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. Skarżący domagają się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jak również stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w I instancji powołując się na przepisy art. 156§1 pkt 2 i 7 kpa w zw. z art. 11 ustawy prawo ochrony środowiska, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Obu ww. decyzjom zarzucono: 1/ naruszenie przepisów Konstytucji RP w szczególności art. 7, 87 ust. 2, 21, 64, 74 i 86 poprzez nieuwzględnienie tychże przepisów, 2/ naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 77§1 oraz 107§3 kpa poprzez ich niezastosowanie, 3/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. nr 173 poz. 1219) w szczególności art. 4 oraz art. 25 ust. 2, oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 poprzez wadliwą interpretację i błędne zastosowanie, 4/ naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności: - art. 33 ust 1 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b poprzez wydanie decyzji dotyczącej budowy fragmentu a nie całego zamierzenia budowlanego; - art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 poprzez niewłaściwe zastosowanie; - art. 32 ust. 1 pkt 1 poprzez niezastosowanie; - art. 32 ust. 4 pkt 2 poprzez niewyjaśnienie; - art. 33 ust. 3 pkt 2 poprzez niezastosowanie. 5/ Naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199 poz. 1227), w szczególności art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 1 pkt 2 poprzez niezastosowanie. 6/ Nadto zarzucono organom władzy publicznej tj. Wojewodzie [...] i Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że działając w zmowie i porozumieniu z inwestorem wydały decyzje administracyjne niekorzystne dla społeczności lokalnych, wbrew woli tych społeczności z błędną interpretacją obowiązujących przepisów lub wbrew obowiązującym przepisom prawa w celu przysporzenia spółce (inwestorowi) korzyści polegającej na umożliwieniu zajęcia terenów pod planowaną inwestycję bez posiadania tytułów prawnych do nieruchomości niezbędnych dla realizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niezależnie od argumentów przytoczonych w skardze decyzja wydana przez organ odwoławczy podlega uchyleniu. Powodem tego jest brak odniesienia się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wszystkich zarzutów sformułowanych przez skarżących w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji (przez Wojewodę [...]). Uniemożliwia to w istocie ocenę kwestionowanych rozstrzygnięć podjętych w obu instancjach. Rzeczą Sądu jest bowiem ocena argumentów przedstawionych przez organ odwoławczy w związku z zarzutami dotyczącymi decyzji wydanej w I instancji, nie zaś ocena tych zarzutów wówczas kiedy takiej oceny organ odwoławczy w ogóle nie przedstawił. Wiąże się to z tym, iż sądy administracyjne nie są uprawnione do wydawania orzeczeń reformatoryjnych i zastępowania organów w ich obowiązkach wynikających ze sfery tak rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia rozstrzygnięć. Analiza treści zaskarżonej decyzji z jednej strony, z drugiej zaś treści odwołania od decyzji podjętej przez Wojewodę [...] w dniu [...] października 2009r. (nr [...] – I instancja) prowadzi do wniosku, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się w żaden sposób do zarzutów przytoczonych w pkt 4, 6 i 8 odwołania. Nie zajął więc w ogóle stanowiska w następujących kwestiach: 1/ Naruszenia przez Wojewodę art. 33 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Inwestor zobowiązany był bowiem – zdaniem skarżących do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę specjalistycznej opinii wydanej przez właściwego ministra ds. budownictwa i gospodarki przestrzennej a tego w ich ocenie nie uczynił; 2/ Naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie zawarcie danych technicznych obiektu budowlanego charakteryzującego wpływ tegoż obiektu na środowisko i jego wykorzystanie oraz jego wpływ na ludzi i obiekty sąsiedzkie. W ocenie skarżących z treści projektu oraz zatwierdzającego go pozwolenia na budowę można wysnuć wniosek, że zarówno projektant jak i organ usiłują wprowadzić w błąd społeczeństwo co do charakteru inwestycji oraz jej oddziaływań; 3/ Naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów art. 7, 8, 9, 10 i 11 kpa przez ich niezastosowanie w prowadzonym postępowaniu. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zajmie stanowisko także co do tych zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, których nie oceniał w uzasadnieniu swojej decyzji wydanej po raz pierwszy. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145§1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 Ppsa.