VII SA/Wa 2402/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 18 września 2012 r. skarżący D.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. za samowolne wybudowanie zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach nr ew. [...] i [...] w m. [...], gm. [...]. Wniosek nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z brzmienia przepisu wynika, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe jego uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/2004, niepubl.). W niniejszej sprawie D.S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie uzasadnił swojego wniosku. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku strony skarżącej oraz okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżący we wniosku nie wskazał konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto na uwagę zasługuje to, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest należność pieniężna, której uiszczenie przez wnioskodawcę nie powoduje automatycznie powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca winien mieć na względzie, że w przypadku ewentualnego ustalenia, iż istnieją przesłanki do jej umorzenia, należność ta mogłaby podlegać zwrotowi. A zatem z samym faktem jej uiszczenia nie można upatrywać wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji wnioskodawca winien wskazać na inne zdarzenia prawne, które jako służące uiszczeniu ww. należności pieniężnej mogłyby wiązać się z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takich jednak zdarzeń prawnych wnioskodawca w swoim wniosku nie wskazał. Jednocześnie Sąd zauważa, iż na tym etapie, tj. na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada zasadności skargi, a jedynie ten wniosek, negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania nie przesądza zaś o końcowym wyniku sprawy. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.