VII SA/Wa 2409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K., W. O. i M. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. O. i M. O. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania U. D. i A. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r stwierdzającej, po wszczęciu postępowania z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej U. D. i A. D. pozwolenia na budowę budynku bliźniaczego garażowego na samochody dostawcze, na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. L. w S. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ scharakteryzował postępowanie o stwierdzenie nieważności oraz opisał przesłankę rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) wskazując, że decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Organ przywołał treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., poz. 156 poz. 1118) obowiązujący na dzień wydania kontrolowanej decyzji, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: "GINB" podniósł, że jak wynika z akt sprawy inwestorzy – U. D. i A. D. wraz z wnioskiem z dnia 12 listopada 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działkami nr ewid. [...] i [...]) na cele budowlane oraz dołączyli decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] ustalającą dla A. D. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garażu o pow. 200m2 na samochód dostawczy na działce nr ewid. [...] przy ul. L. w S. i decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009r, Nr [...], ustalającą dla U. D. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garażu o pow. 200m2 na samochód dostawczy na działce nr ewid. [...] przy ul. L. w S. Jednocześnie organ wskazał, iż decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] została przeniesiona na rzecz U. D. i A. D., natomiast decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], została przeniesiona na rzecz U. D. i A. D. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych w/w przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2012r GINB, wyjaśnił, że choć w/w decyzje Prezydenta Miasta S. przenoszące warunki zabudowy na rzecz obojga inwestorów nie były ostateczne, to jednak podległy wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdyż były zgodne z żądaniem wszystkich stron (art. 130 § 4 k.p.a.). Wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. GINB powołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia w/w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] o warunkach zabudowy. Zwrócił uwagę, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy, linii zabudowy; powierzchni zabudowy - do 21,5% (projektowany - 8,5% dla działki nr ewid. [...] i 10,5% dla działki nr ewid. [...]); powierzchni biologicznie czynnej - min. 50% (projektowany - 50,8% dla działki nr ewid. [...] i 56,6% dla działki nr ewid. [...]); wysokości elewacji frontowej - do 4,5 m (projektowana - 4,5 m); geometrii dachu - wielospadowy o orientacji kalenicy dominującej lub krawędzi szczytowej, równoległej lub prostopadłej do dłuższego boku działki przedmiotowej, o nachyleniu połaci o proporcjach h/L zbliżonych do 1:2 (projektowany dach wielospadowy o nachyleniu połaci zbliżonej do proporcji 1:2); wysokości zabudowy - stanowiącej wysokość elewacji frontowej i złożonej geometrii dachu (max. do 6 m z tolerancją 1 m) (projektowana - 7,20 m); szerokości elewacji frontowej, obsługi komunikacyjnej (bezpośredni dostęp do ul. L.) oraz miejsc postojowych - min. 2 dla samochodów osobowych na terenie własnej działki oraz 1 miejsce dla stacjonowania samochodu dostawczego (projektowany - 2 miejsca dla samochodów osobowych oraz 1 miejsce dla samochodu dostawczego na terenie nieruchomości inwestycyjnej). Ponadto projektowany obiekt wbrew twierdzeniu organu wojewódzkiego, nie narusza ustaleń zabudowy co do najdłuższego wymiaru poszczególnych segmentów kompozycji przestrzennej (nie może przekroczyć 12 m). Najdłuższy wymiar segmentu kompozycji przestrzennej projektowanego obiektu w elewacji południowej i północnej z centralnie wydzielonym pilastrem oraz wyodrębnioną ścianą fasadową z wejściem (elewacja północna) i doświetleniem (elewacja południowa) wynosi - 7,82 m. Natomiast najdłuższy wymiar segmentu kompozycji przestrzennej projektowanego obiektu w elewacjach bocznych (elewacja wschodnia i zachodnia) podzielonych fasadą z otworem okiennym podzielonych pilastrem wynosi - 10,25 m. Jednocześnie GINB wyjaśnił, że na całkowitą długość przedmiotowego budynku garażowego tj. 25 m zezwalały w/w decyzje Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] i Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] o warunkach zabudowy. Załączniki graficzne do wskazanych decyzji przewidywały bowiem taką długość projektowanego obiektu. Podniósł, że choć badana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę jednego budynku bliźniaczego garażu o pow. 400m2 wydana została w oparciu o dwie decyzje o warunkach zabudowy wydane dla dwóch odrębnych garaży, każdy o pow. 200m2, a tym samym mogła naruszać prawo - to jednak w ocenie organu odwoławczego takie naruszenie nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze. W ocenie organu odwoławczego kwestionowana inwestycja spełnia wszystkie ustalenia wynikające z poprzedzających decyzji Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy. Badana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009r nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm ) wg stanu na dzień 16 listopada 2009 r.). W szczególności nie uchybia rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja północna projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości ponad 90 m od granicy z działką o nr ewid. [...] (ul. L.), natomiast elewacja południowa znajduje się w odległości ok. 45 m od granicy z działką o nr ewid. [...] i ok. 83 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Elewacja zachodnia z otworami okiennymi znajduje się w odległości 4,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...], natomiast elewacja wschodnia z otworami okiennymi znajduje się w odległości od 4,0 m do 4,3 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Ponadto zgodnie z dyspozycją § 209 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się m in. na produkcyjne i magazynowe, określane jako PM. Natomiast zgodnie z § 209 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących odrębne strefy pożarowe, określonych jako PM, odnoszą się również m.in. do garaży. Stosownie do § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków PM nie powinna być mniejsza niż 8 m. Analiza projektu budowlanego wykazała, iż przedmiotowa inwestycja nie uchybia rażąco w/w przepisowi § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż projektowany budynek garażowy został usytuowany w odległości 4,0 m od granicy z działką o nr ewid. [...] i nr ewid. [...], które w sąsiedztwie spornego budynku garażowego nie są zabudowane. Ponadto z akt sprawy wynika, że weryfikowana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r. nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa oraz nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję GINB z dnia [...] listopada 2012 r złożyli Prokurator Okręgowy w K. – skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 129/13, M. O. i W. O., których skarga została zarejestrowana pod sygn. VII SA/Wa 131/13 oraz K. A. – sygn. akt VII SA/Wa 137/13. Na rozprawie w dniu 24 września 2013r Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a." zarządzić połączenie spraw o sygn. akt VII SA/Wa 131/13 i VII SA/Wa 137/13 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić pod sygn. akt VII SA/Wa 129/13. Prokurator Okręgowy w K. zaskarżonej decyzji zarzucił: - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego w art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 ust. 2 i 3 pkt 20 w/w ustawy, przez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż kontrolowana decyzja nie narusza prawa w stopniu rażącym w sytuacji, gdy została wydana w oparciu o ustalenia wynikające z dwóch odrębnych decyzji o warunkach zabudowy i dwóch decyzji przenoszących warunki zabudowy na obojga inwestorów, których nieważność została stwierdzona w odrębnym postępowaniu. - rażące naruszenie przepisów postępowania w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyrażające się w uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r. i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009r, Nr [...] w sytuacji, gdy kontrolowana decyzja została wydana w oparciu o przedmiotowo zależne decyzje o warunkach zabudowy i decyzje przenoszące warunki zabudowy, co do których stwierdzono ostatecznie ich nieważność, a nadto w art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. wyrażające się w wydaniu zaskarżonej decyzji w warunkach braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego co spowodowało niewyjaśnienie w stopniu znacznym istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy jednoczesnym braku uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji. Przy tak sformułowanych zarzutach Prokurator Okręgowy w K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez GINB. Skarżący M. O. i W. O. zarzucili organowi odwoławczemu zupełny brak analizy sprawy przy uwzględnieniu unieważnienia przez SKO w K. wszystkich 4 decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślili, że w sprawie miała i winna znaleźć zastosowanie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012r, sygn. akt. I OPS 2/12. Wskazali, że nawet bez wyżej wymienionej uchwały w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] albowiem na dzień jej wydania brak było decyzji o warunkach zabudowy dla zbliźniaczonego obiektu o pow. 400m2 ( obiekt o takiej powierzchni w ogóle nie podlegał analizie urbanistycznej ), a w obrocie prawnym były jedynie dwie decyzje dla odrębnych garaży, każdy o pow. 200m2 sytuowany na sąsiadujących ze sobą działkach. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art .32 ust 4 pkt 1, art. 33 ust 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 ust 2 i 3 pkt 20 ww. ustawy; - art. 6, 7, 8. 77 § 1. 107 § 3 k.p.a. - art. 33 ust. 2 pkt 3, art. 35 ust 1 pkt 1 i 2, art. 34 ust 1 pkt. 1, art. 34 ust. 3 pkt. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 3b art. 35 ust 5 ustawy Prawo budowlane oraz § 207-209, § 212-213 i § 271-272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych z uwagi na nieustosunkowanie się organu do tych zarzutów, a wybiórcze rozważania albo odnosiły się do kwestii marginalnych albo w ogóle nie podnoszonych, a ponadto rozważania organu nie zostały osadzone w realiach stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a co oznacza istotne i mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie ww. przepisów procedury administracyjnej, a także naruszenie w/w przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarżąca – K. A., pismem z dnia 29 grudnia 2015 r., cofnęła swoją skargę na decyzję GINB z dnia [...] listopada 2012 r. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. postępowanie sądowe ze skargi K. A. zostało umorzone. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o ich oddalenie wyjaśniając, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie było organowi znane uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12 dlatego wziął pod uwagę dotychczasową wiodącą linię orzeczniczą w myśl której - stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę może stanowić ewentualnie przesłankę wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, nie zaś podstawę stwierdzenia jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły dlatego skarga podlegała uwzględnieniu. Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa. W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r stwierdzającą nieważność kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] i odmówił stwierdzenia jej nieważności. W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca U. D. i A. D. pozwolenia na budowę budynku bliźniaczego garażowego na samochody dostawcze na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. L. w S. nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Badając decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] pod kątem zgodności z ustaleniami zawartymi w wiążących decyzjach ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił i nie zajął stanowiska w kwestii tego, że decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia ich nieważności. Okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynikała już z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r, którą stwierdzono nieważność kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...]. Mianowicie Wojewoda [...] wskazał, że skarżący W. O. pismem z dnia 11 lipca 2011r przesłał kopie rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydanych w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie których udzielono przedmiotowego pozwolenia na budowę, w tym – dotyczącą nieruchomości [...]- decyzję ostateczną z [...] lipca 2011r stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2009r. Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz A. D. i kolejną decyzję ostateczną z [...] lipca 2011r stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] wydanej na rzecz U. D. w przedmiocie warunków zabudowy dla działki [...]. Sankcja nieważności stosowana przy kardynalnych naruszeniach przepisów prawa, ma konsekwencje prawne pozbawienia decyzji zdolności do wywołania skutków prawnych uznanych przez przepisy prawa od chwili wydania ( ex tunc). Oznacza to, że decyzji o warunkach zabudowy nie było już w dacie wydania kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...]. Skarżący wskazują także na fakt wyeliminowania z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] i Nr [...], przenoszących na obojga inwestorów warunki zabudowy wynikające z decyzji nr [...] i [...]. Skoro została stwierdzona nieważność decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o którą wydana została decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] to okoliczność ta może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12 " Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien więc dokonać analizy sprawy przy uwzględnieniu unieważnienia decyzji o warunkach zabudowy biorąc też pod uwagę przyczyny dla których stwierdzono nieważność decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę należy także odnieść się do zarzutu skarżącego Prokuratora, że " wydanie pozwolenia na budowę dla garażu o pow. 400m2 i to bez ścian ogniowych na zewnątrz jak i wewnątrz oraz " jednolitego" budynku bez ściany nośnej w środku, winno być poprzedzone procedurą planistyczną na taki właśnie obiekt i że inwestorzy winni przedstawić organowi jedną decyzję o warunkach zabudowy na obiekt 400m2, a nie dwie decyzje o warunkach zabudowy ustalone dla odrębnych obiektów garażowych każdy po 200m2". Mając na uwadze, iż w sprawie nie został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy, co skutkowało brakiem dokładnego wyjaśnienia istotnych z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa okoliczności stanu faktycznego sprawy, a ponadto zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.