VII SA/Wa 2413/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Iwona Ścieszka, , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia 15 września 2022 r. nr 67/2022/KUZ w przedmiocie ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Prezesa Wód Polskich na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w J. kwotę 814 zł (osiemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zaskarżoną decyzją z 15 września 2022 r., nr KUZ.424.6.2021.LC, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej: "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] PGW Wody Polskie z [...] września 2021 r., nr [...]o odmowie ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych elektrowni L. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżąca pismem z 18 października 2019 r., złożyła wniosek o dokonanie podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych wielozadaniowego zbiornika retencyjnego [...], stosownie do odnoszonych korzyści z ich eksploatacji, na [pic] podstawie dołączonej do wniosku Ekspertyzy dotyczącej partycypacji w kosztach utrzymania urządzeń wodnych elektrowni [...] w km 80+143 rzeki B. Podziału kosztów zaproponowano przyjmując, że funkcją zbiornika jest zaopatrzenie w wodę pitną aglomeracji dzierżoniowskiej, ochrona przeciwpowodziowa terenów leżących poniżej zbiornika oraz przeciwdziałanie skutkom suszy i utrzymywania przepływu nienaruszalnego, prowadzenie gospodarki rybackiej na zbiorniku przez PZW i przedsiębiorstwa rybackie, utrzymanie ekosystemu [pic]gruntowo-wodnego wytworzonego w obrębie zbiornika przez ponad 90 lat jego istnienia, wykorzystanie rekreacyjne zbiornika oraz wykorzystanie energetyczne. Do wspólnych kosztów przyjęto utrzymywanie zapory wraz z urządzeniami upustowymi, czaszy zbiornika oraz dolnego stanowiska na długości 100 m poniżej wylotu urządzeń upustowych. Przy takim założeniu zaproponowano udział PGW Wody Polskie RZGW we Wrocławiu w wysokości 21% kosztów utrzymywania, a Skarżącej w wysokości 79 % kosztów. Nie uwzględniono przy ustalaniu partycypacji Wodociągów w D., które pobierają wodę rurociągiem wspólnym z elektrownią, bowiem koszty związane z wykorzystaniem pojemności zbiornika na potrzeby wodociągów ponosi Skarżąca zgodnie z umową cywilnoprawną. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] decyzją z [...] września 2021 r. odmówił ustalenia podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych elektrowni [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.), w kosztach utrzymywania urządzeń wodnych uczestniczą wszystkie zakłady odnoszące korzyści, a Skarżąca pomimo, że wskazała inne podmioty odnoszące korzyści ze zbiornika L., to jednak nie określiła ich udziału w partycypacji w kosztach jego utrzymania. Organ stwierdził także, że RZGW [...], jako jednostka organizacyjna PGW Wody Polskie, nie korzysta z urządzeń zbiornika L. i nie czerpie z nich korzyści. "Korzyść" o którym mowa w art. 188 Prawa wodnego nie może polegać i nie polega na wykonywaniu ustawowego obowiązku, jakim jest ochrona ludności i mienia przed powodzią wywołaną przez wody publiczne stanowiące własność Skarbu Państwa. W zbiorniku L. utrzymywana jest rezerwa powodziowa, ale wymierne korzyści z ograniczenia niekorzystnych zjawisk powodziowych odnoszą lokalne samorządy położone w dolinie poniżej zapory. Istnienie zbiornika przyczynia się do aktywizacji terenu pod względem wykorzystania rekreacyjnego i turystycznego a także działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji zwrócono uwagę, że zachowanie przepływu nienaruszalnego, odpowiednie gospodarowania wodą w zbiorniku oraz utrzymywanie urządzeń wodnych jest obowiązkiem Skarżącej, wynikającym z posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. W konkluzji zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że wniosek i załączona Ekspertyza nie spełniają wymogu art. 188 ust. 4 ustawy Prawo wodne i nie mogą stanowić podstawy do ustalenia podziału kosztów. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Prezes Wód Polskich powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Instrukcja gospodarowania wodą dla obiektu [...], zatwierdzona decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2017 r., przewiduje, że w okresie suszy turbozespoły są kolejno wyłączane. Najdłużej pracuje turbozespół o przełyku 0,7 m 3/s, który odprowadza przepływ nienaruszalny. Przy dopływach do zbiornika poniżej 0,5 m3/s elektrownia wodna powinna być całkowicie wyłączona. Funkcjonuje tylko pobór wody dla wodociągów = 0,174 m 3/s oraz przepływ nienaruszalny = 0,26 m 3/s. Przy malejących dopływach i zbliżaniu się do poziomu MinPE = 343,5 m n.p.m. przepływ nienaruszalny zostaje zmniejszany do wielkości dopływu. Gdy poziom wody zbliża się do rzędnej 335,4 m n.p.m. wielkość przepływu nienaruszalnego jest dalej zmniejszana aż do całkowitego zamknięcia. [pic]Z powyższego wynika, że pojemność martwa ograniczona MinPP utrzymywana jest dla bezpieczeństwa zapory i ochrony jej warstwy wodoszczelnej przed szkodliwym oddziaływaniem czynników atmosferycznych, a nie dla zwiększenia przepływów w okresie suszy. Natomiast zdolność przepustowa urządzeń upustowych zbiornika [...] pozwala na tworzenie w tym zbiorniku dodatkowej rezerwy powodziowej jednak niewielka pojemność tego zbiornika - nawet przy prawie całkowitym jego opróżnieniu - nie jest w stanie zredukować fali powodziowej. Zdaniem organu z informacji zawartych w Instrukcji wynika, że zbiornik [...] nie spełnia funkcji przeciwpowodziowej, bo przy całkowitej pojemności 6,8 mln m3 nie jest w stanie zredukować fal powodziowych, które na rz. B. mogą osiągać 20 — 30 mln m3. Dla skutecznej ochrony przed powodzią terenów położonych w dolinie rz[...] konieczne jest tworzenie dodatkowej retencji w górnej zlewni rz. [...]. Organ odwoławczy podniósł także, że dołączona do wniosku Ekspertyza nie zawiera informacji jaka część pojemności zbiornika i w jaki sposób jest wykorzystywana przez poszczególnych korzystających, ani też jak wyliczono proponowany udział 21% Wody Polskie oraz 79 % Skarżącej. Ekspertyza ta nie uwzględnia wszystkich podmiotów odnoszących korzyści ze zbiornika wraz z wielkością udziału w kosztach utrzymywania urządzenia wodnego. Propozycję podziału omówiono na str. 60 i w tabeli na str. 61, przy czym w tabeli tej w ogóle nie zamieszczono z informacji o pojemności zbiornika przeznaczonej na pobór wody na potrzeby wodociągów. Zdaniem organu korzyści z tytułu poboru wody na potrzeby wodociągów powinny być wykazane we wniosku, niezależnie od tego czy koszty z tytułu tych korzyści będą ponosić wodociągi czy pokryje je Skarżąca. W Ekspertyzie nie uwzględniono ponadto, że do produkcji energii elektrycznej wykorzystywana jest nie tylko pojemność użytkowa (energetyczna) ale również pojemność powodziowa. Konkludując organ uznał, że z uwagi na nieuwzględnienie wszystkich odnoszonych z urządzeń zbiornika L. oraz zbyt pobieżne potraktowanie tych zagadnień w Ekspertyzie, zaproponowany w niej podział nie jest możliwy do przyjęcia, a tym samym odmowa orzeczona w decyzji organu pierwszej instancji jest zasadna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Prezesa Wód Polskich i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie zwróciła się o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania administracyjnego, tj.: 1. art. 107 § 3 w zw. z § 1 K.p.a., przez nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich okoliczności podniesionych w zarzutach i treści odwołania, związanych z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. jak również zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, 2. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., przez uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że brak jest podstaw do ustalenia podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych elektrowni L., pomimo że w ramach zebranego materiału dowodowego istnieje ekspertyza, stanowiąca podstawę do określenia zasad i wielkości partycypacji tychże kosztów; odniesienie się do ww. ekspertyzy w sposób ogólnikowy przez ogólne wykazanie, że w ekspertyzie nie uwzględnia wszystkich podmiotów odnoszących korzyści ze zbiornika wraz z wielkością udziału w kosztach utrzymania zbiornika wodnego, podczas gdy propozycja podziału tych kosztów została szczegółowo wykazana na str. 60 i 61 ekspertyzy, 3. art. 9 K.p.a., art. 11 K.p.a., wyrażające się w prowadzeniu postępowania odwoławczego w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również w podważający, a nie pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, 4. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez przyjęcie ustaleń stanu faktycznego w sposób arbitralny, w oderwaniu od przedłożonych w sprawie dowodów, przy przyjęciu dowolnej i zsubiektywizowanej ocenie materiału dowodowego, narażającej zasadę zaufania obywateli do organów Państwa jak również naruszenie Konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego znajdującej swoje oparcie w zasadzie demokratycznego państwa prawnego, 5. art. 138 pkt. 2 K.p.a., przez brak uchylenia decyzji organu pierwszej instancji pomimo podniesionych w odwołaniu zarzutów, skutkujących koniecznością uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 188 ust. 3 ustawy Prawo wodne, przez jego niezastosowanie i nie wyrażenie zgody, a w tym nie określenie podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych, o których mowa w ust. 2 art. 188 ww. ustawy, pomimo, że istniały faktyczne i prawne podstawy do ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych elektrowni [...], 2. art. 188 ust. 2 ustawy Prawo wodne, przez jego błędną wykładnię, skutkującą ustaleniem, że nie zachodzą podstawy do ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych, pomimo że zebrany materiał dowodowy, w tym w szczególności ekspertyza odnosząca się do przeznaczenia zbiornika retencyjnego [...], dawały podstawę do przyjęcia, że możliwy jest podział tych kosztów. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentacje mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Jej zdaniem dokonana przez organ odwoławczy ocena przedłożonej przez nią Ekspertyzy jest pobieżna i ogólnikowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Wód Polskich utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych elektrowni L., wielozadaniowego zbiornika retencyjnego Lubachów, pomiędzy Skarżącą i Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej [...]. Stosownie do treści art. 188 ust. 1 ustawy Prawo wodne utrzymywanie urządzeń wodnych należy do ich właścicieli i polega na eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji. Przepis art. 188 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi, że w kosztach utrzymywania urządzeń wodnych uczestniczy ten, kto odnosi z nich korzyści. Przepis stosuje się także w przypadku ochrony przed powodzią lub suszą, żeglugi, poboru wód, energetycznego wykorzystania urządzeń wodnych, wprowadzania ścieków lub odprowadzania wody do urządzeń wodnych oraz innych usług wodnych, a także działalności gospodarczej związanej z wykorzystaniem urządzeń wodnych do celów rekreacyjnych, z wyłączeniem działalności wykonywanej przez uprawnionych do rybactwa. Zgodnie z art. 188 ust. 3 ustawy Prawo wodne na wniosek właściciela urządzenia wodnego organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych, w drodze decyzji, dokonuje podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych, o których mowa w ust. 2. Z treści powyższego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych wszczynane jest tylko na wniosek. To wnioskodawca, jako podmiot domagający się ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych, winien przedstawić wszelkie dokumenty formalnoprawne jakie związane są z konkretnym urządzeniem wodnym (m.in. pozwolenia wodnoprawne i instrukcje gospodarowania wodą), jak również wykazać korzyści odnoszone z urządzenia wodnego przez inne podmioty i w tym zakresie określić udział tych podmiotów w kosztach utrzymania urządzenia. Zaznaczyć przy tym trzeba, że co do zasady propozycja wskazana we wniosku o partycypację w kosztach utrzymania urządzenia stanowi jedno z możliwych rozwiązań. Jeżeli zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy będzie wystarczający dla oceny kosztów utrzymania urządzenia wodnego w innej wysokości, organ może samodzielnie ustalić tą wysokość bądź procentowy udział w partycypacji kosztów tego urządzenia. W ocenie Sądu okoliczność, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienie danych, na podstawie których będzie mogła zostać wydana decyzja w zakresie dokonania podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych, nie zwalnia organu z podejmowania czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie wszelkich okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przypomnieć należy, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a – zasada prawdy obiektywnej); prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 K.p.a. – zasada zaufania do władzy publicznej) i są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a. – zasada informowania stron). Ponadto z zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a wynika, że muszą one wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany też jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 K.p.a.). Tym samym, w przypadku pojawienia się jakichkolwiek nieścisłości, czy też wątpliwości przy rozpoznawaniu sprawy, lub też braków w złożonej dokumentacji, organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. W piśmiennictwie wskazuje się, że zgromadzenie materiału dowodowego i ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego stanowi obowiązek organu administracji publicznej (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 73). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 K.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 K.p.a.). W niniejszej sprawie rozpoznając sprawę Prezes Wód Polskich nie podjął jednakże wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpatrzenia wniosku Skarżącej, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. Przy wydawaniu decyzji naruszył również zasady postępowania wyrażone w art. 9 i art. 11 K.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana także z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Rozpoznając wniosek Skarżącej, organ powinien ustalić, czy Wody Polskie ponoszą korzyści ze zbiornika retencyjnego L. Jak wynika natomiast z zaskarżonej decyzji Prezes Wód Polskich stwierdził, że dołączona do wniosku Skarżącej Ekspertyza nie zawiera informacji jaka część pojemności zbiornika i w jaki sposób jest wykorzystywana przez poszczególnych korzystających, ani też jak wyliczono proponowany udział 21% Wody Polskie oraz 79 % Skarżąca. Zdaniem organu ekspertyza ta nie uwzględnia wszystkich podmiotów odnoszących korzyści ze zbiornika wraz z wielkością udziału w kosztach utrzymywania urządzenia wodnego. W Ekspertyzie nie uwzględniono ponadto, że do produkcji energii elektrycznej wykorzystywana jest nie tylko pojemność użytkowa (energetyczna) ale również pojemność powodziowa. Podnieść należy, że skoro organ uznał, że załączona do wniosku Ekspertyza była niekompletna bądź też była nieprecyzyjna winien on wezwać Skarżącą do jej uzupełnienia bądź przesłania stosownych wyjaśnień. Z akt niniejszej sprawy natomiast nie wynika, aby organ podejmował jakiekolwiek działania w tej materii. Organ także nie wyjaśnił dlaczego odstąpił od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tym samym nie można uznać, że przed wydaniem decyzji podjął wszelkie czynności mające na celu rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Stanowi to o naruszeniu przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 jak również art. 9 K.p.a. Jak już bowiem wskazano powyżej, zgromadzenie materiału dowodowego i ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego należy do obowiązku organu administracji publicznej. Organ przy tym winien ustalić, czy w przypadku przyjęcia, że przedmiotowe urządzenie wodne pełni funkcję przeciwpowodziową, czy zapobiegającą suszy tylko pobocznie w stosunku do głównej jego funkcji, to czy Wody Polskie, w sytuacji braku przedmiotowego urządzenia wodnego, mogłyby realizować swoje obowiązki w ww. zakresie. W ocenie Sądu zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, nie spełnia także wymagań zawartych, w art. 107 § 3 K.p.a., jak również przy jej wydawaniu organ naruszył zasadę, o której mowa w art. 11 K.p.a. Zwrócić należy uwagę, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda uznał, że zbiornik L. nie spełnia funkcji przeciwpowodziowej, co wynika z instrukcji gospodarowania wodą dla obiektu pn: "[...]", zatwierdzonej decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w której wskazano, że pojemność zbiornika [...] nie jest wstanie skutecznie zredukować fali powodziowej. Jednakże organ w tym zakresie nie wyjaśnił, dlaczego dla możliwości ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych nie jest wystarczające, że zbiornik ten przyczynia się do ochrony przed powodzią. W niniejszej sprawie praca zbiornika wraz z urządzeniami towarzyszącymi niewątpliwie pozwala na ograniczenie niekorzystnych skutków powodzi. O tym, że pełni on funkcję przeciwpowodziową świadczy ww. instrukcja. Zawiera ona bowiem wytyczne co do sposobu postępowania przeciwpowodziowego, tj. m.in., że w przypadku ostrzeżenia o nadejściu wezbrania powodziowego, kierownik obiektu powinien rozpocząć wypracowanie dodatkowej rezerwy powodziowej - str. 22. Podkreślić także trzeba, że w instrukcji zwraca się uwagę na konieczność utworzenia jedynie dodatkowej retencji w zlewni górnej [...] a zatem przedmiotowe urządzenie wodne stanowi w pewnym stopniu zabezpieczenie w przypadku powodzi (czy też suszy). Organ natomiast nie dokonał żadnych rozważań w powyższym zakresie. Ponadto zauważenia wymaga, że Prezes Wód Polskich zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z [...] września 2021 r., jednakże argumentacja co do odmowy ustalenia kosztów partycypacji w kosztach urządzenia wodnego zawarta w tych decyzjach jest częściowo odmienna. Organ pierwszej instancji wskazał m.in., że RZGW [...], jako jednostka organizacyjna PGW Wody Polskie, nie korzysta z urządzeń zbiornika Lubachów i nie czerpie z nich korzyści. "Korzyść" o którym mowa w art. 188 Prawa wodnego nie może bowiem polegać i nie polega na wykonywaniu ustawowego obowiązku, jakim jest ochrona ludności i mienia przed powodzią wywołaną przez wody publiczne stanowiące własność Skarbu Państwa. Prezes Wód Polskich w zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do powyższej okoliczności. Podstawą stwierdzenia zasadności odmowy ustalenia kosztów utrzymania urządzeń wodnych stanowiło jedynie uznanie, że z uwagi na nieuwzględnienie wszystkich odnoszonych z urządzeń zbiornika [...] korzyści oraz zbyt pobieżne potraktowanie tych zagadnień w Ekspertyzie, zaproponowany w niej podział nie jest możliwy do przyjęcia. Podał także, że przedmiotowe urządzenie wodne – z uwagi na jego wielkość - nie pełni funkcji przeciwpowodziowej jak również, iż pojemność martwa ograniczona MinPP utrzymywana jest dla bezpieczeństwa zapory i ochrony jej warstwy wodoszczelnej przed szkodliwym oddziaływaniem czynników atmosferycznych, a nie dla zwiększenia przepływów w okresie suszy. Mając na uwadze zatem argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji przyjąć należy, że nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji, co do kwestii "korzyści", o której mowa w art. 188 Prawa wodnego. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednakże swojego stanowiska w tym zakresie, czym także naruszył art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak również Prezes Wód Polskich nie uzasadnił dostatecznie swojego stanowiska. Tym samym naruszył on art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 9 oraz art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę, organ winien uwzględnić powyższe rozważania. Jeżeli dojdzie natomiast do przekonania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, może skorzystać z instytucji określonej w art. 136 K.p.a., zarówno uzupełniając we własnym zakresie materiał dowodowy, jak też zlecając to organowi I instancji. Prezes Wód Polskich zobowiązany będzie także uzasadnić decyzję w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji, skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wyczerpujący, a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia niewystarczające, stwierdzić należy, że przedwczesna byłaby ocena Sądu, czy Prezes Wód Polskich zasadnie uznał, że nie zachodzą podstawy do ustalenia podziału kosztów utrzymania urządzeń wodnych elektrowni [...] pomiędzy Skarżącą i Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej [...]. Z zebranego materiału dowodowego i stanowiska Prezesa Wód Polskich wynika bowiem, że co do zasady nie wyklucza on podziału kosztów (w przeciwieństwie do organu I instancji). Kwestią sporną pozostaje natomiast sposób tego podziału, biorąc pod uwagę treść instrukcji gospodarowania wodą dla obiektu pn: "[...]" oraz ewentualną konieczność doprecyzowania Ekspertyzy przedstawionej przez Skarżącą. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji). [pic]