VII SA/Wa 2414/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać skarżącemu R. P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący R. P. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został oddalony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 lutego 2014 r. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od ww. postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. odmówił R. P. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Z treści wniosku złożonego przez R. P. na urzędowym formularzu wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostają żona i syn, rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 200-800 zł miesięcznie. Małżonka skarżącego opiekuje się dwuletnim synem, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, na potwierdzenie czego skarżący załączył zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w P.. W piśmie z dnia 24 grudnia 2013 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku, skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą, która obejmuje branżę kształtowania i optymalnej obróbki skrawaniem, wykonuje pracę doradcy i handlowca, jak również serwisanta narzędzi skrawających. Oświadczył, że zamieszkuje z rodziną w mieszkaniu u matki, w miarę możliwości stara się opłacać czynsz w wysokości 350 zł, opłatę za prąd w wysokości 80 zł, za gaz - 30 zł, za wywóz śmieci - 40 zł. Wnioskodawca oświadczył, że posiada samochód osobowy marki [...] z 1997 r. oraz samochód [...] z 1996 r. (który służy do pracy zarobkowej związanej z prowadzoną działalnością), a miesięczne koszty z nimi związane (paliwo, ubezpieczenie, naprawy) wynoszą 50-300 zł miesięcznie. Wnioskodawca nadesłał także kserokopię zeznania podatkowego za rok 2012 r., z którego wynika, że skarżący wraz z żoną uzyskali w 2012 r. przychód w wysokości 30.814,48 zł, natomiast dochód wyniósł 10.846,58 zł. W kolejnych wyjaśnieniach z dnia 30 stycznia 2014 r. wnioskodawca oświadczył, że otrzymuje stypendium socjalne z tytułu nauki na wyższej uczelni w wysokości 500 zł miesięcznie, małżonka pobiera zasiłek rodzinny w wysokości 77 zł miesięcznie. Skarżący podniósł, że obecnie ponosi straty z tytułu działalności gospodarczej i utrzymuje się przy pomocy rodziców. W sprzeciwie od postanowienia z dnia 10 lutego 2014 r. wnioskodawca wskazał, że sporadycznie otrzymuje pomoc od matki i teściowej, których emerytury wynoszą odpowiednio 1600 zł i 1300 zł. Pomoc ta polega na pożyczeniu 50-100 zł, a także przesunięciu terminu uiszczenia opłat za mieszkanie. Pomoc tę skarżący uzyskuje od połowy 2013 r., gdy prowadzona przez niego działalność gospodarcza zaczęła przynosić straty. Biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w złożonym wniosku, a także w kolejnych pismach, Sąd uznał, iż uzasadnione jest przyznanie R. P. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, bowiem sytuacja finansowa nie pozwala mu na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).