VII SA/Wa 2420/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [..] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. Wojskowego Inspektora Sanitarnego - Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w G. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. Pan A. S. (dalej: strona, skarżący), który był zatrudniony w jednostkach wojskowych w S. wystąpił o określenie choroby zawodowej - Przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, motywując swoje wystąpienie obciążeniami wywoływanymi pracą na stanowisku wartownika. W wyniku wszczętego postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej w stosunku do Pana A. S. zostało wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – [...] Centirum Leczenia Profilaktyki Poradnia Chorób Zawodowych w S. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z treści orzeczenia wynika, iż skarżący zatrudniony był w Jednostkach Wojskowych Nr [...] oraz Nr [...] w S., na stanowisku wartownik oddziału warty cywilnej. Lekarz orzecznik Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w wyniku wykonanych konsultacji specjalistycznych i na podstawie całości obrazu klinicznego, uwzględniając sposób wykonywania pracy na stanowisku wartownika, stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Schorzenia stwierdzone u skarżącego nie były uwzględnione w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania, zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzana chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U.02.132.1115 z późn. zm.). W związku z uchyleniem przez Trybunał Konstytucyjny wskazanego powyżej rozporządzenia organ I instancji WOMP G. skierował Pana A. S. ponownie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. celem ponownego wydania stosownego orzeczenia. Orzeczeniem z dnia [...] 01.2011 r. nr [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. ponownie orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Spośród wymienionych schorzeń u Pana A. S. rozpoznano tylko przewlekłe uszkodzenie łąkotek (poz. 19.3 wykazu chorób zawodowych Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.09.105.869)). Stwierdzono, iż pozostałe schorzenia pacjenta nie są uwzględnione w wykazie chorób zawodowych i nie mogą być rozpatrywane w aspekcie następstw sposobu wykonywania pracy. Biorąc pod uwagę sposób wykonywanej pracy na stanowisku wartownika, całość obrazu klinicznego oraz wyniki konsultacji specjalistycznych uznano, że nie ma podstaw do rozpoznania u Pana A.S. choroby zawodowej: przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. W dniu [...] 06.2011 r. Pan A. S. złożył do Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Organ nie znalazł podstaw do uchylenia kwestionowanej przez stronę decyzji. Wskazał, iż orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez lekarza - orzecznika Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – [...] Centrum Leczenia i Profilaktyki w S. jasno i precyzyjnie uzasadnia brak merytorycznych podstaw do rozpoznania u Pana A. S. choroby zawodowej. W szczególności dotyczy to braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy wymienionej pod numerem 19 wykazu chorób zawodowych określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 nr 105 poz. 869). Organ podkreślił nadto, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. jest jedynym dokumentem stanowiącym realizację zapisu paragrafu 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 nr 105 poz. 869), a w szczególności określającym właściwego do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych i zatrudnionego w jednostce orzeczniczej 1 stopnia. Złożenie wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego zgodnie z §7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 nr 105 poz. 869) nie nastąpiło w przewidzianym w treści przedmiotowego rozporządzenia. Terminie. Wobec tego faktu Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – [...] Centrum Leczenia i Profilaktyki w S. nie znalazła żadnych podstaw do rozpoznania wniesionego po terminie środka zaskarżenia. Strona wniosła od decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach sprzecznych z dokumentami zawartymi w jej dokumentacji medycznej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpatrując sprawę pod kątem powyższych unormowań, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Należy stwierdzić iż prawidłowym działaniem organu było oparcie rozstrzygnięcia na treści dokumentu: orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdzającym brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Powyższe orzeczenia jest bowiem jedynym dokumentem stanowiącym realizację zapisu paragrafu 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 nr 105 poz. 869), a w szczególności określającym właściwego do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych i zatrudnionego w jednostce orzeczniczej 1 stopnia. Działając w ramach swoich kompetencji, lekarz - orzecznik Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – [...] Centrum Leczenia i Profilaktyki w S. stwierdził w szczególności brak podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy wymienionej pod numerem 19 wykazu chorób zawodowych określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 nr 105 poz. 869). Wymaga przy tym wyraźnego podkreślenia, iż twierdzenia skarżącego co do występowania choroby układu ruchu - i to o charakterze przewlekłym - nie zostały w żaden sposób zakwestionowane. Brak jest jednak związku schorzenia ze sposobem wykonywania pracy. Należy także zauważyć, iż pod poz. 19 wykazu chorób zawodowych określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 nr 105 poz. 869) widnieje choroba układu ruchu określona jako: przewlekłe uszkodzenie łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej. Taki zapis załącznika do ww. rozporządzenia raz jeszcze przekonuje o prawidłowości poglądu organu o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, który wykonywał zawód wartownika. Z uwagi na powyższe, uznając decyzję za prawidłową zarówno pod względem formalnym, jak i materialnoprawnym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.