VII SA/Wa 2423/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 18 luty 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej ustalonej w wysokości 50 000 zł postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2013 r. z tytułu budowy budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że umorzenie postępowania w sprawie opłaty legalizacyjnej powoduje, iż opłata ta musi zostać zapłacona przez skarżącego w pełnej wysokości 50 000 zł. Nieuiszczenie tej opłaty spowoduje wydanie przez organy nadzoru budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę budowy budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Biorąc po uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, że objęte rozpoznawanym wnioskiem decyzje ze swej istoty nie podlegają wykonaniu, gdyż nie nakładają na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznają jej żadnego uprawnienia, są one rozstrzygnięciem stricte procesowym. Innymi słowy zaskarżone decyzję nie kreują nowego stanu prawnego i ze swej istoty nie nadają się do wykonania i nie podlegają wykonaniu. Nie powodują więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za niezasadny. Fakt istnienia niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.