VII SA/Wa 243/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] S.A. [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. [...] w [...] od decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych nad torami linii kolejowej Nr [...] [...] - [...] w km 22,202, usytuowanej przy ulicy [...] w [...], na działce terenu zamkniętego nr [...] obręb [...], nakazującej zarządcy tejże kładki, tj. [...] S.A., usunięcie nieprawidłowości wymienionych w zaleceniach pkt 7.1 oceny technicznej w terminie do 31 stycznia 2013 r. oraz zakazującej użytkowania przedmiotowej kładki dla pieszych do czasu usunięcia ww. nieprawidłowości – uchylił zaskarżoną decyzję w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków (w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r.) i wyznaczył nowy termin do dnia 30 maja 2013 r., a pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu czynności kontrolnych dot. kładki w [...] przy ul. [...] na działce terenu zamkniętego nr [...] obręb [...], nad torami linii kolejowej nr [...] [...] - [...] w km 22,202, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego tej kładki. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], nakazał właścicielowi ww. kładki dla pieszych tj. [...] S.A. w [...] Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], usunięcie nieprawidłowości wymienionych w zaleceniach pkt 7.1 oceny technicznej, w terminie do 30 listopada 2011 r. oraz zakazał użytkowania przedmiotowej kładki dla pieszych do czasu usunięcia ww. nieprawidłowości. Zobowiązana wniosła odwołanie od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego argumentując, że nie jest ona właścicielem ani zarządcą objętego tym rozstrzygnięciem obiektu, w związku z czym nie jest podmiotem właściwym do wykonania obowiązku. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r., znak: [...]. W wyniku zaskarżenia powyższej decyzji przez [...] S.A. w Warszawie Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2553/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, wskazując, że zarządzanie przez [...] S.A. (tj. utrzymywanie w należytym stanie) przedmiotem objętym zaskarżoną decyzją z mocy przepisów ustawy o komercjalizacji oraz ustawy o transporcie kolejowym oznacza, że podmiotem zobowiązanym do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie powinno być wyłącznie przedsiębiorstwo [...] S.A. Rozpatrując ponownie sprawę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], nakazał zarządcy kładki dla pieszych usytuowanej przy ul. [...] w [...], nad torami linii kolejowej nr [...] [...] - [...]n w km 22,202, na działce ew. nr [...] obręb [...], tj. [...] S.A., usunięcie nieprawidłowości wymienionych w zaleceniach pkt 7.1 oceny technicznej, poprzez: usunięcie okładziny lastriko z powierzchni schodów, a w razie konieczności odpowiednie wzmocnienie zakotwienia balustrady oraz uzupełnienie ubytków betonu na krawędziach schodów; oczyszczenie oraz zabezpieczenie antykorozyjne balustrad; rozkucie i oczyszczenie z luźnych części oraz uzupełnienie brakującej otuliny betonowych schodów; rozkucie i na nowo zabetonowanie w deskowaniu z odpowiednim dowiązaniem do zbrojenia prowizorycznie naprawionego spocznika nr 2 oraz stopni od strony budynku dworca; wykonanie nawierzchni na schodach z żywic epoksydowych (spocznik, przednóżek, podnóżek) i zabezpieczenie powłokami malarskimi pozostałych powierzchni betonowych; uzupełnienie ubytków betonu w górnej części podpór i wykonanie zbrojonych podlewek ciosów podłożyskowych; wymianę pomostu drewnianego na nowy z zaimpregnowanego drewna klasy min. K21, dyliny o grubości 50 mm, podłużnice z kantówek 120x120 mm w rozstawie co 40 cm; wymianę oraz zamontowanie brakujących osłon przeciwporażeniowych; zabezpieczenie antykorozyjne całej konstrukcji stalowej zestawami powłok malarskich, po uprzednim wyczyszczeniu i przygotowaniu podłoża; uzupełnienie brakujących elementów instalacji elektrycznej oświetlenia oraz oczyszczenie i zabezpieczenie antykorozyjne elementów stalowych ww. instalacji; w terminie do 31 stycznia 2012 r. oraz zakazał użytkowania przedmiotowej kładki dla pieszych do czasu usunięcia ww. nieprawidłowości. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła zobowiązana [...] S.A. argumentując, że nie jest ona właścicielem ani zarządcą objętego tym rozstrzygnięciem obiektu, w związku z czym nie jest podmiotem właściwym do wykonania obowiązku. Nadto odwołująca wskazała, że obiekt ten nigdy nie figurował na stanie środków trwałych i nie był wniesiony aportem do odwołującej się, ani nie był przekazany w żadnej innej formie przez [...] S.A. po utworzeniu spółki. Ponadto odwołująca wskazała, że [...] S.A. zawarł umowę dzierżawy [...], na mocy której [...] S.A. oddał odwołującej do odpłatnego korzystania składniki majątkowe składające się na linie kolejowe oraz inne nieruchomości niezbędne do zarządzania liniami kolejowi, a zatem nie mógł i nie przekazał przejścia dla pieszych, które służy nie podróżnym, ale mieszkańcom w celu przemieszczania się z jednej części miasta na drugą. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków (w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r.) i wyznaczył nowy termin do dnia 30 maja 2013 r., a pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że jednostka ew. [...] [...] Miasto, powiat [...], woj. [...], na której usytuowany jest objęty skarżonym rozstrzygnięciem obiekt budowlany stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. w Warszawie. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2000 r., nr 84, poz. 948 z późn. zm. – dalej jako "ustawa o komercjalizacji"), [...] Spółka Akcyjna wstępuje w prawa i obowiązki [...] S.A. w zakresie zarządzania liniami kolejowymi i w myśl ust. 4 ww. artykułu staje się zarządem kolei, a zgodnie z ust. 4 [...] S.A. staje się zarządem kolei, w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 (ustawy o transporcie kolejowym). Organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego właściwie ustalił adresata obowiązków, tj. [...] Spółkę Akcyjną zarządzającą linią kolejową nr [...][...] - [...], w km 22,202. Nie zgodził się z argumentacją strony skarżącej, że przedmiotowa kładka nie jest potrzebna dla transportu kolejowego, bowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., nr 16, poz. 94 z późn. zm.) zarządzanie infrastrukturą kolejową polega m.in. na budowie i utrzymywaniu tejże infrastruktury w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego, zaś w świetle § 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. nr 151, poz. 987 – dalej jako "rozporządzenie"), w celu zapewnienia bezpiecznego przekraczania toru kolejowego przez pojazdy drogowe i pieszych linia kolejowa powinna być wyposażana w przejazdy i przejścia, których kategorie i rodzaje, dostosowane do natężenia ruchu kolejowego i drogowego, określają przepisy szczególne. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że przedmiotowa kładka, spełniająca rolę dwupoziomowego skrzyżowania, zapewnia bezkolizyjną eksploatację linii kolejowej Nr [...] [...] - [...]. Odnosząc się do stanowiska dotyczącego wniesienia wkładu niepieniężnego do [...] S.A., o czym mowa w art. 17 ustawy o komercjalizacji, organ wskazał, że zgodnie z umową [...] z dnia [...] września 2001 r. zawartą pomiędzy [...] S.A. a [...] S.A., działka Nr .., na której zlokalizowana jest linia kolejowa Nr [...] [...] - [...] i przedmiotowa kładka, została przekazana [...] S.A. - poz. Nr [...] załącznika do ww. umowy. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię: 1. przepisu art. 61 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz.1623 z późn. zm.) w zw. z art.15 ust. 2 i ust. 4 ustawy o komercjalizacji, przez przyjęcie, że skarżąca jest zarządcą kładki dla pieszych położonej nad torami linii kolejowej Nr [...] [...] - [...] przy ul. [...], błędnie uznanej przez organ za infrastrukturę kolejową w konsekwencji uznanie, iż to na niej spoczywa obowiązek należytego jej utrzymania, 2. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy transporcie kolejowym w związku z postanowieniami §11, § 3 ust 1, § 48 rozporządzenia przez ich zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, 3. przepisu art. 20 pkt 4 z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2011 r., nr 12 poz. 59 z późn. zm.) przez jego pominięcie przy orzekaniu w niniejszej sprawie, 4. przepisu art. 4 pkt 2 i 13 ustawy o drogach publicznych w zw. z postanowieniami § 1 ust. 1 i 2 , § 3 pkt.l i pkt. 10 b) rozporządzenia przez ich pominięcie przy orzekaniu w niniejszej sprawie, 5. przepisu art. 28 k.p.a. mające wpływ na wynik postępowania, przez błędne uznanie, że skarżącej przysługuje przymiot strony postępowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że sporna kładka nie została jej przekazana na podstawie umowy [...] z dnia [...] września 2011 r., bowiem nie służy ona obsłudze podróżnych w rozumieniu rozporządzenia. W związku z tym skarżąca nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowej kładki, ani nie wykonywała żadnych czynności naprawczych kładki. Skarżąca oświadczyła, że nie jest również zarządcą przedmiotowej kładki w aspekcie obowiązku fizycznego władania obiektem budowlanym (technicznym). Nadto skarżąca podała, że kładki przebiegające nad torami nie są obiektami mieszczącymi się w definicji infrastruktury kolejowej, o których mowa w ustawie o transporcie kolejowym oraz definicji budowli kolejowej. W ocenie skarżącej organ dokonał błędnej kwalifikacji rodzaju kładki, uznał ją za kładkę stanowiącą budowlę kolejową podczas, gdy faktycznie kładka dla pieszych nad torami jest wyłącznie elementem ciągu pieszego dróg publicznych i jest drogowym obiektem inżynieryjnym tj. obiektem mostowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. W tym miejscu należy wskazać, iż w sprawie niniejszej orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a wyrok z dnia 19 kwietnia 2012r. w sprawie VII SA/Wa 2553/11 r. nie został zaskarżony przez żadną ze stron, a skoro tak, to przysługuje mu przymiot prawomocności. Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 170 ppsa "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl.). Moc wiążąca orzeczenie określona w art. 170 ppsa w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r. I CKN 169/98 OSP 2001 z. 4, poz. 63). Skoro Kolegium nie skorzystało z prawa wniesienia skargi kasacyjnej, to związane było poglądem prawnym zawartym w prawomocnym wyroku. Związanie to dotyczy także składu orzekającego w niniejszej sprawie, a to oznacza, że kwestii tej, Sąd nie może rozstrzygnąć inaczej czy w odmienny sposób niż wynika to z prawomocnego orzeczenia. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004). Przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 23 października 1998 r. I SA 1663/96), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa. Zasada ta obowiązuje także organ orzekający, który będąc związany wykładnią prawa w sprawie nie może odstąpić ani od oceny prawnej, ani też od wskazań co do dalszego postępowania. Reasumując, podkreślić należy, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży na organie administracyjnym i na sądzie ponownie rozpatrującym tą samą sprawę, gdyż zgodnie z art. 170 ppsa, ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu wiąże sąd, który je wydał, a także strony i inne sądy oraz organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż skarga powiela kwestie ,które były przedmiotem rozpoznania przez Sąd w sprawie VII SA/Wa 2553/11 i co do których Sąd wypowiedział wiążący organy i Sąd pogląd prawny. Nie budzi wątpliwości Sądu ani stron niniejszego postępowania, iż stan faktyczny ustalony przez organy wyczerpuje dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym - w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Powołany powyżej przepis umieszczony jest w Rozdziale 6 ustawy – Prawo budowlane, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", gdzie zgodnie z art. 61 właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Kwestią stanowiącą trzon skargi jest nieprawidłowe, zdaniem skarżącej, ustalenie adresata obowiązków w przedmiotowej sprawie. Okoliczność ta była przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyraził w uzasadnieniu wyroku w sprawie VII SA/Wa 2533/11 wiążący pogląd prawny, iż ustawa o komercjalizacji w przepisie art. 15 ust. 2 postanowiła, iż z dniem wpisu do rejestru [...] Spółka Akcyjna, odrębny podmiot od [...] S.A. wstępuje w prawa i obowiązki [...] S.A. w zakresie zarządzania liniami kolejowymi, w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym i na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o komercjalizacji staje się zarządem kolei, w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym ( s. 7 uzasadnienia). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4a ustawy o komercjalizacji, [...] S.A. zarządza liniami kolejowymi oraz pozostałą infrastrukturą kolejową, określoną w przepisach ustawy o transporcie kolejowym, z wyłączeniem budynków i budowli przeznaczonych do obsługi przewozu osób i rzeczy wraz z zajętymi pod nie gruntami. Sąd zwrócił uwagę, że wyłączenie to, obejmuje obiekty inne niż wymienione w definicji linii kolejowych zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. Wyłączenie, o którym mowa w ust. 4a, nie obejmuje bowiem budowli położonych na gruntach wchodzących w skład linii kolejowych (ust. 4b). Jednocześnie Sąd przesądził , iż przedmiotowa kładka dla pieszych nad torami linii kolejowej Nr [...] [...] - [...] w km 22,202, usytuowana przy ulicy [...] w [...] , stanowi budowlę kolejową stosownie do przepisu § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151 poz. 987) ( s. 8 uzasadnienia). Zdaniem Sądu Przedsiębiorstwo [...] S.A., z chwilą wpisu do rejestru handlowego, z mocy prawa wstąpiło w prawa i obowiązki [...] S.A. w zakresie zarządzania liniami kolejowymi (art.15 ustawy o komercjalizacji). Zarządzanie to dodatkowo po nowelizacji ustawy o komercjalizacji objęło też pozostałą infrastrukturę kolejową , przy czym wejście w prawa i obowiązki [...] S.A. przez [...] S.A. nie zostało uzależnione od wydania obiektów gruntów czy też przeniesienia prawa własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu. W konkluzji swojego orzeczenia Sąd jednoznacznie stwierdził ,iż zarządzanie przez [...] S.A. (tj. utrzymywanie w należytym stanie) przedmiotem objętym zaskarżoną decyzją z mocy przepisów ustawy o komercjalizacji oraz ustawy o transporcie kolejowym oznacza, że podmiotem zobowiązanym do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie powinno być wyłącznie przedsiębiorstwo [...] S.A. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo dostosował się do wytycznych i ocen prawnych wyrażonych przez Sąd w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012r. zgodnie z normą art. 153 i 170 ppsa, zaś stawiane przez skarżącą zarzuty stanowią niedopuszczalną polemikę z uzasadnieniem prawomocnego wyroku Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.