VII SA/Wa 2431/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi J. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2005r., po rozpatrzeniu odwołania M. i J. S., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny: Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2004r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił małżeństwu S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Nieważność decyzji stwierdził Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony przez inwestorów w okresie ważności decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2004r. ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...], która w oparciu o art. 155 kpa została zmieniona decyzją Burmistrza Miasta W. z dnia [...] września 2004r. W obu decyzjach Burmistrza zawarte zostały warunki dla inwestora, między innymi powierzchnia zabudowy max. około 54m², a procent zabudowy działki po rozbudowie – max. 44%. Z inwestycji budowlanej przedmiotowego budynku mieszkalnego, jak i z opisu technicznego projektu budowlanego wynikało, iż powierzchnia zabudowy przed rozbudową wynosiła 226,61m², co przy powierzchni 450m² stanowiło 50,35%, zaś po zsumowaniu istniejącej powierzchni zabudowy z projektowaną powierzchnią zabudowy stanowiło łączną powierzchnię zabudowy 280,52m² tj. 62,33% zabudowy. Zważywszy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wskazywała max. 44% powierzchni zabudowy, to ta decyzja już w dacie jej wydania była niewykonalna w tym zakresie. Jak wskazywał dalej organ odwoławczy, organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane przy udzieleniu pozwolenia na budowę, warunkami określonymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji, jednakże nie może to prowadzić do stwierdzenia, iż decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z naruszeniem warunku niewykonalnego, jest decyzją rażąco naruszającą prawo. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na wskazaną niewykonalność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w punkcie określającym maksymalną powierzchnię zabudowy oraz brak określenia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wiążących sposobów obliczania powierzchni zabudowy, nie można stwierdzić nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Dlatego też organ odwoławczy odmówił stwierdzenia jej nieważności. Po rozpatrzeniu skargi K. J., S. J., P. B. oraz W. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2006r. w sprawie sygn. akt VII Sa/Wa 1645/05 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. oraz poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r. W ocenie Sądu, nie można było się zgodzić z argumentacją organu, a zwłaszcza z dokonaniem oceny funkcjonującej w obrocie decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03 poz. 2016) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wiążąca dla organu przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Oznacza to, że decyzja taka wiąże, do czasu ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego, zarówno organy budowlane, jak i organy nadzoru pozainstancyjnego. Z tego powodu organ I instancji nie mógł dokonać oceny tej decyzji jako niewykonalnej, a zapadłe w tym względzie oceny należy uznać co najmniej za przedwczesne. Ponadto zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie odnoszą się szczegółowo do rzeczywistego stanu faktycznego, zwłaszcza że w projekcie mówi się o rozbudowie nad istniejącą piwnicą ze wskazaniem tak jak i w decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, powierzchni w metrach, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy wskazuje powierzchnię zabudowy procentowo. Organ, który stwierdza nieważność decyzji, musi w sposób bezsporny wykazać, że decyzja taka została dotknięta wadą z art. 156 kpa. W uzasadnieniu wyroku wskazano również, iż organy administracji wydały decyzje przeciwstawne, przy czym każda z nich przyjmowała inny punkt odniesienia, co do istniejącego materiału sprawy. Skoro zatem organy I i II instancji inaczej ustalają stan faktyczny sprawy w oparciu o tę samą dokumentację i oceny te są sprzeczne, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Organ odwoławczy skupił się na rozważaniach o Normie Polskiej i nieuprawnionej ocenie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy, nie wykazując w sposób nie budzący wątpliwości na czym opiera swoje stanowisko. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., działając na podstawie art. 156 § 2 , art. 157 § 1 i 2 art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U., Nr 98 poz. 1071 z 2000r. z późn. zm.) - stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. Organ administracji wskazał, iż decyzja o warunkach zabudowy, która zwiększyła maksymalny procent zabudowy działki z 41 % do 44% została wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło jej nieważność decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r., i która to została utrzymana decyzją tegoż organu z dnia [...] maja 2006r. Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę wydanego na podstawie takiej decyzji o warunkach zabudowy. Organ podkreślił również, iż rozbudowany budynek stanowi 62,3% zabudowy działki, co w jego opinii jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy, na której oparte zostało udzielone pozwolenie na budowę i pozostaje w kolizji z ustaleniami dotyczącymi warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego. Organy architektoniczno - budowlane mają obowiązek orzekania w sprawie biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie orzekania. Orzekając więc w niniejszej sprawie organ zobligowany był do uwzględnienia faktu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2004r. W związku z powyższym należy stwierdzić nieważność decyzji opartej na decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego i niezgodnej z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006r. działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98 poz. 1071 z późn.zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. i J. S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. Organ odwoławczy wskazał, iż nie podziela stanowiska organu I instancji, że stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Orzecznictwo sądowo administracyjne prezentuje bowiem jednolite stanowisko, iż stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu, o którą została wydana decyzja w innej sprawie stanowi podstawę wznowienia postępowania. Powyższe jednakże nie stanowiło podstawy do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. Organ II instancji w pełni zgodził się z pozostałą argumentacją organu z dokonaną oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organ wojewódzki. Nie ulega wątpliwości, iż procent zabudowy powierzchni działki nr [...] w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę przekraczał maksymalny procent zabudowy działki określony w decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] lipca 2004r. zmienionej decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2004r. Zarówno z inwentaryzacji budowlanej przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jak i z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, iż powierzchnia zabudowy przed rozbudową wynosiła 226,61 m2 co przy powierzchni działki wynoszącej 450 m2 stanowiło 50,36%. Po zsumowaniu istniejącej powierzchni zabudowy z projektowaną powierzchnią zabudowy wynika, iż łączna powierzchnia zabudowy działki wynosić będzie 280,52 m2, co stanowi 62,34% zabudowy działki. Z kolei z decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynikało, iż powierzchnia zabudowy działki maksymalnie miała wynosić 44%. Tak więc zaplanowana rozbudowa budynku mieszkalnego nie spełniała wymogu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dotyczącym wielkości zabudowanej powierzchni działki po rozbudowie. W praktyce oznaczało to, iż niemożliwe było wydanie decyzji pozwalającej na rozbudowę istniejącego budynku przy jednoczesnym spełnieniu wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższa sytuacja nie dawała jednak organowi administracji architektoniczno - budowlanej uprawnienia do samodzielnej zmiany niektórych zapisów ww. decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. Ponieważ w omawianej sprawie pomimo niegodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu doszło do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, w ocenie organu, należało stwierdzić, iż przedmiotowa decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. i M. S. wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiono, iż zaskarżona decyzja narusza w sposób rażący przepisy prawa. Organy administracji dokonały błędnej interpretacji zabudowy powierzchni działki. W ocenie skarżących ponad wszelką wątpliwość nie zwiększył się faktycznie istniejący procent zabudowy działki, ponieważ projektowana inwestycja nie wprowadziła żadnych zmian lub powiększeń istniejącej już zabudowy. Żadne jednakże wyjaśnienia skarżących podnoszone w odwołaniach nie zostały przez organy rozpatrzone. Na podstawie analizy projektu budowlanego można stwierdzić, iż nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł jej o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ponadto zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie Sądu, weryfikowane w niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzające je rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. nie są prawidłowe. W przedmiotowym postępowaniu obowiązkiem organów było ustalenie czy decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r. orzekająca o udzieleniu pozwolenia na budowę wypełnia przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 k.p.a. i wymaga niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w w/w przepisie, w pkt 2 wymienione jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego, o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233). W opinii Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie wadliwie przeprowadziły postępowanie nieważnościowe uznając, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności Starosty [...] udzielającej pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego z pokojami gościnnymi na działce nr [...] w [...]. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2004r. zmieniającą decyzję ostateczną o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2004r. powierzchnia nowej zabudowy wynosiła maksymalnie ok 54m2, zaś procent zabudowy działki po rozbudowie wynosił maksymalnie 44%. Na podstawie tej właśnie decyzji należało ocenić zgodność projektu budowlanego planowanej inwestycji. Organ orzekający w trybie stwierdzenia nieważności bierze bowiem pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W wyroku NSA z dnia 4 maja 1988r., IV SA 179/88 orzeczono, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym, obowiązującym z mocą wsteczną, a więc zawsze nawiązuje do stanu prawnego z dnia wydania wadliwej decyzji; podobnie wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1995r., I SA 1241/94 stwierdzał, iż oceny legalności decyzji administracyjnej można dokonywać tylko na gruncie przepisów prawa obowiązujących w dniu jej wydania, zarówno procesowych, jak i materialnych. Stąd też uznać należy za błędne ustalenia organu dokonane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Miasta W. z dnia[...] lipca 2004r. Z akt sprawy wynika, iż powołana decyzja z dnia [...] września 2004r. została co prawda wyeliminowana z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], ale dopiero na mocy decyzji wydanej w dniu [...] kwietnia 2006r.i utrzymanej w mocy decyzją tego organu z dnia [...] maja 2006r. W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z dnia [...] listopada 2004r. przez Starostę [...] pozostawała w obrocie decyzja o warunkach z dnia [...] września 2004r. i organ architektoniczno – budowlany winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami tejże decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2004r, która zmieniała warunki ustalone w decyzji z dnia [...] sierpnia 2004r. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2004r. przewidywała procent zabudowy działki po rozbudowie max. 44%, jednakże warunek ten nie był możliwy do spełnienia, bowiem powierzchnia zabudowy przed rozbudową wynosiła 226,61m2, co przy powierzchni działki 450 m2 stanowiło 50,35%. W razie spełnienia wymagań określonych w warunkach zabudowy, a także innych wymagań określonych w art. 35 Prawa Budowlanego właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia. Organ nie może więc odmówić wydania pozwolenia na budowę z powołaniem się na wadliwość ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Może natomiast zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji o dostrzeżonej wadliwości zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odmowa wydania pozwolenia na budowę z powołaniem się na wadliwość decyzji o warunkach zabudowy, naruszała by prawo: przepis art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego. Tak więc stwierdzić należy, że Starosta [...] wydając decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2004r. był związany ustaleniami częściowo niewykonalnej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2004r. Niewykonalność tejże decyzji polegała na tym, że nie możliwy był do spełnienia warunek tej decyzji ustalającej, że procent zabudowy działki po rozbudowie będzie wynosił maksymalnie 44% (skoro działka była już przed rozbudową zabudowana w 50,35 procentach). Organ odwoławczy stwierdzając nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę podnosił, iż rażącym naruszeniem prawa przez Starostę [...] było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2004r. Jak wyżej wskazano w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. [...] listopada 2004r. Starosta [...] był związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2004r. zmieniającą decyzję z dnia [...] lipca 2004r., a przedstawiony przez inwestora projekt przewidujący powierzchnię rozbudowy na 53,91 m2 był zgodny z decyzją z dnia [...] września 2004r. określającą maksymalną powierzchnię rozbudowy na 54m2. Wprawdzie procent zabudowy działki był niezgodny z warunkami określonymi w przedmiotowej decyzji z dnia [...] września 2004r. to zaistniałe odstępstwa, w ocenie Sądu, nie mogły stanowić o rażącym naruszeniu prawa, a tym samym o stwierdzeniu nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na rozbudowę z dnia [...] listopada 2004r. Podkreślić bowiem należy, iż planowana nadbudowa dotyczyła tylko części nad istniejąca już piwnicą. Z załączonego projektu wynika, że rozbudowa została posadowiona na fundamentach nad istniejącą piwnicą w kierunku wschodnim, przy czym istniejąca powierzchnia zabudowy 226,61 m2 zwiększy się o powierzchnię projektowaną 53,91m2 dając powierzchnię zabudowy 280,52m2. Budynek istniejący był bowiem podpiwniczony także poza bryłą budynku na powierzchni 55, 32 m2. Na kondygnacji piwnicy znajdowały się pomieszczenia gospodarcze kotłownia oraz garaż. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organy administracji orzec winny zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2006r. sygn. akt VII Sa/Wa 1645/05. Stosownie bowiem do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczy stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że organ administracji obowiązany był rozpatrzyć sprawę stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W przedmiotowym wyroku wskazano min., iż organy administracji nie wykazały w sposób bezsporny, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na rozbudowę decyzja dotknięta została wadą z art. 156 kpa. Organy obu instancji, Wojewoda [...] jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekające ponownie, nie zastosowały się do niniejszych wiążących je zaleceń Sądu. Zważyć należy, że zadania organu nadzorczego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności są odmienne od zadań organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie ocena, czy kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę można postawić zarzut rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy decyzja ta zatwierdza projekt budowlany nie odpowiadający ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2004r., jedynie w części niemożliwego do spełnienia warunku odnośnie powierzchni zabudowy działki. Ujawnione naruszenie przepisów prawa art. 7 i 77 kpa, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153.poz.1270 ze zm.).