VII SA/Wa 2432/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2012r., znak: [...], umarzającej wszczęte na wniosek M. R., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2005r., Nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w K., pozwolenia na budowę centrum handlowego, w skład którego wchodzić będą: hipermarket spożywczo-przemysłowy, pasaż z ok. 40 mniejszymi sklepami, supermarket dom i ogród, drogi wewnętrzne, place manewrowe, ukształtowanie terenu, ogrodzenie, parking na 698 miejsc postojowych, pylon reklamowy, wał ziemny od ul. [...] o wys. ok. 170 cm pokryty zielenią, 2 zjazdy: z ul. [...] i [...], przyłącza: wod.-kan., energet. gazowe, przebudowa magistrali wodoc. 0 800 w ul. [...], 0 500 w ul. [...], kanalizacja deszczowa, instal. wewn.: wod- kan., co., elektr. gazowa, wentylacji i klimatyzacji, p. poż., teletechniczna, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ;obr. [...] przy ul. [...], [...], [...] w K. - uchylił decyzję w całości i przekazał spiawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2005r., Nr [...], znak: [...] został zatwierdzony projekt budowlany i udzielono [...] S.A z siedzibą w K., pozwolenia na budowę centrum handlowego, w skład którego wchodzić miały: hipermarket spożywczo-przemysłowy, pasaż z ok. 40 mniejszymi sklepami, supermarket dom i ogród, drogi wewnętrzne, place manewrowe, ukształtowanie terenu, ogrodzenie, parking na 698 miejsc postojowych, pylon reklamowy, wał ziemny od ul. [...] o wys. ok. 170 cm pokryty zielenią, 2 zjazdy: z ul. [...] i [...], przyłącza: wod.-kan., energet. gazowe, przebudowa magistrali wodoc. Ø 800 w ul. [...], Ø 500 w ul. [...], kanalizacja deszczowa, instal. wewn.: wod-kan., co., elektr. gazowa, wentylacji i klimatyzacji, p. poż., teletechniczna, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...], [...], [...] w K. Pismem z dnia 8 lutego 2012 roku M. R. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...]. M. R. podniósł, iż jest właścicielem działek sąsiadujących (nr [...], [...] i [...]) z inwestycją, o której mowa i w oparciu o powyższe wniósł o uznanie za stronę postępowania i stwierdzenie nieważności wskazanej we wniosku decyzji. Podniósł, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) (dalej: "Prawo budowlane"). Wskazał, iż inwestycja nie spełnia wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż bezprawnie został ograniczony pas zieleni do ok. 2 m, podczas gdy załącznik graficzny do tego planu określa, iż należy od strony ul. [...] urządzić 11 metrowy pas zieleni izolacyjnej. Organ I instancji wskazał, iż M. R. nie był stroną postępowania oraz, że inwestycja została zrealizowana. Pismem z dnia 23 marca 2012 roku Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2005 roku Prezydenta Miasta K. Rozpoznając złożony wniosek wskazał na treść art. 157 § 2 k.p.a., podnosząc, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Powołując się na treść art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. Jedynie wskazanie uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę. Z powyższego organ I instancji wywiódł, iż stronami w takim postępowaniu mogą być jedynie inwestor oraz ww. osoby. Jeżeli strefa oddziaływania obiektu mieści się w granicach nieruchomości, której właścicielem jest inwestor, to tylko on uczestniczy w tym postępowaniu. Stronami postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji są strony postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, oprócz tych osób w charakterze stron postępowania mogą występować inne osoby, które wykażą swój interes prawny lub obowiązek. Wyjaśniając pojęcie charakteru prawnego lub faktycznego interesu lub obowiązku organ I instancji dokonał ustaleń co do przeznaczenia działek objętych pozwoleniem na budowę i działek należących do M. R. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podniósł, iż inwestycja wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z którego wynika, iż uciążliwości od ocenianego przedsięwzięcia nie wykroczą poza granice terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Wskazano jednocześnie, iż z raportu wynika również, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała utworzenia strefy ograniczonego użytkowania, wynikającej z Prawa ochrony środowiska. Tym samym obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...], [...], [...] w K. W odniesieniu do treści § 12 ust. 1 i § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r., poz. 690, z późniejszymi zmianami) organ I instancji nie dopatrzył się naruszeń lokalizacji inwestycji w odniesieniu do granicy działek Nr [...], [...] i [...], których właścicielem jest M. R. W tych okolicznościach stwierdzono, iż usytuowanie przedmiotowego budynku nie ograniczy zabudowy działek Nr [...], [...] i [...]. Zachowane zostały warunki wynikające z przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 i 273 powyższego rozporządzenia). Dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość M. R. (§ 29 ww. rozporządzenia). Usytuowanie spornej inwestycji nie pozbawia jego działek dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (§ 314 ww. rozporządzenia oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003r. Nr 192, poz. 1883). Tym samym ustalono, iż obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek, na których inwestycja została zaprojektowana i nie spowoduje ona wprowadzenia ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek Nr [...], [...] i [...] będących własnością M. R. Organ wskazał jednocześnie, iż interesu prawnego nie można wywieść ze służebności przejazdu i przechodu wynikającej z aktu notarialnego Rep [...] Nr [...], zaś M. R. posiada interes faktyczny, wywiedziony z ograniczonego prawa rzeczowego - służebności gruntowej. Wobec tego, iż z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wystąpił podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego, i który wywodzi własny interes prawny w przedmiotowej sprawie, jednocześnie nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania centrum handlowego na działkach Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...], [...], [...] w K., organ I instancji stwierdził, iż M. R. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2005 r. Z tych względów Wojewoda [...] zgodnie z art. 105 § 1 kpa decyzją z dnia [...] maja 2012 roku umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2005r. Prezydenta Miasta K. Nr [...], Znak: [...]. Odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2012 roku wniósł M. R. Zarzucił decyzji naruszenie art. 157 § 2 , art.7 , art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez brak uznania wnioskodawcy za stronę postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uznanie zaskarżonej decyzji za wadliwą i orzeczenie, co do istoty sprawy ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania piszący podniósł, iż jest wyłącznym właścicielem działek [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...]. W dziale III księgi wieczystej ( [...]) wpisano ograniczone prawo rzeczowe związane z inną nieruchomością, to jest nieodpłatną służebność gruntową przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] objętych księgami wieczystymi [...] i [...], w pasie szerokości 5 (pięć) metrów wzdłuż południowo-zachodnich granic nieruchomości stanowiących własność Gminy K., położonych w K., przy ul. [...] i [...], oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] objętych księgą wieczystą [...]. Decyzja, którą wnioskodawca chce wzruszyć, swoim zakresem objęła również działki należące obecnie do niego, co daje piszącemu przymiot strony w postępowaniu. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania uznał, iż wniesione odwołanie zasługuje na uwzględnianie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowalne. Wskazano iż zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowe w dwóch przypadkach: braku decyzji, której nieważność miałaby być stwierdzona ora2 niedopuszczalności weryfikacji decyzji w tym trybie. Niedopuszczalność, ta może wynikać z braku właściwości organu administracji publicznej do rozpatrzenia sprawy, bądź mieć charakter podmiotowy, gdy podanie pochodzi od podmiotu niebędącego stroną. Przywołując przepis art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy podniósł, iż jak wynika ze znajdującej się w aktach umowy sprzedaży (Rep. [...] Nr [...]) - § 5, odwołujący się dysponuje prawem własności działek nr ew._[...], [...] oraz [...], dla których Sąd Rejonowy w K. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr [...]; w której, w Dziale I- SP ujawnione zostało ograniczone prawo rzeczowe (służebność przejazdu i przechodu) przez działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] (obszar objęty służebnością wyznaczają litery ADEFGH na załączniku graficznym do protokołu uzgodnień), na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...], [...] oraz [...]. W Dziale III ww. księgi wieczystej ujawniony jest wpis dotyczący ograniczonego prawa rzeczowego (służebności przejazdu i przechodu) na rzecz każdoczesnego właściciela działek inwestycyjnych, w pasie szerokości 5 (pięć) metrów wzdłuż południowo-zachodnich granic nieruchomości stanowiących własność Gminy K., położonych w K., przy ul. [...] i [...], oznaczonych jako działki nr ew. [...], [...], [...] (obszar objęty służebnością wyznaczają litery ABCD na załączniku graficznym do protokołu uzgodnień. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołujący się nie może skutecznie wywodzić swego interesu prawnego z faktu ustanowienia, na jego rzecz, ograniczonego prawa rzeczowego (służebności gruntowej) na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...].Jednocześnie analizując dokumentację projektową uznać należy, iż fragment inwestycji (droga dojazdowa do strefy dostaw ) zaprojektowany został m.in. na działkach nr ew. [...], [...] i [...]. W tych okolicznościach w ocenie organu odwoławczego przymiot strony odwołującego się wynika z faktu usytuowania spornego zamierzenia inwestycyjnego na nieruchomości stanowiącej własność M. R. Na tą ocenę pozostaje bez wpływu okoliczność obciążenia działek nr ew. [...], [...] oraz [...] służebnością gruntową, gdyż powyższe, jak i przepisy ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie pozbawiają właściciela przysługującego mu prawa. Zauważono jednocześnie, iż droga dojazdowa do strefy dostaw zaprojektowana została z 2% spadkiem w kierunku nieruchomości odwołującego się oraz odniesiono do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, z uwagi na błędne stwierdzenie braku przymiotu strony wnioskodawcy, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012r., znak: [...], wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wobec stwierdzenia że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012r., znak: [...]; nie odpowiada prawu w ocenie organu odwoławczego należało uchylić ww. rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniem, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobowiązany będzie do zajęcia merytorycznego stanowiska w stosunku do zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (dalej: "skarżąca"). Decyzji skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające w szczególności na: a) nie dostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 roku (znak: [...]); b) błędzie w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ uznał, że sporne zamierzenie inwestycyjne jest zlokalizowane na nieruchomości stanowiącej własność pana R.; c) braku przeprowadzenia oględzin na nieruchomości pana R. w celu ustalenia, czy, droga dojazdowa do strefy dostaw rzeczywiście przebiega przez nieruchomość pana R., a ponadto braku ustalenia, czy w następstwie przeprowadzenia wspomnianej drogi pan R. jest ograniczony w możliwości korzystania ze swojej nieruchomości tj. nie jest w stanie zrealizować swojego zamierzenia inwestycyjnego; d) braku ustalenia (w tym poprzez brak przeprowadzenia oględzin, co do rzeczywistego przebiegu) czy droga dojazdowa do strefy dostaw zaprojektowana z 2% spadkiem w kierunku nieruchomości pana R. może mieć jakikolwiek negatywny wpływ na nieruchomość pana R.; e) braku ustalenia, na czym miałoby polegać zamierzenie inwestycyjne pana R., którego przeszkodą miałaby być droga dojazdowa do strefy dostaw; f) braku ustalenia czy nieruchomość, której właścicielem jest pan R., znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu należącego do [...] Sp. z o.o.; g) pominięcie faktu, że droga dojazdowa do strefy dostaw została przeprowadzona w oparciu o ustanowioną służebność przejazdu i przechodu, a więc wynika z czynności cywilnoprawnej, a nie z decyzji o pozwoleniu na budowę, w następstwie czego błędnie przyjęto, że pan R. ma status strony i jest uprawniony do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę; h) braku ustalenia interesu prawnego pana R. w stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 20D5 r. Nr [...], Znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i 80 k.p.a w zw. z art. art. 75 § 2 , art. 76 § 1 w zw. z art. 76a § 1 w zw. z art. 76a § 2 i 3 k.p.a. polegające w szczególności na uznaniu za dowód kopii załącznika graficznego do protokołu uzgodnień ilustrującego przebieg ustanowionej służebności gruntowej przejazdu i przechodu przez działki nr ew. [...], [...] oraz [...], pomimo tego, że pan R. zobowiązany był do przedstawienia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii w/w materiałów; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 81 k.p.a. polegające w szczególności na: a) uznaniu za udowodniony fakt przeprowadzenia dogi dojazdowej do strefy dostaw przez nieruchomość pana R. na podstawie kopii załącznika graficznego do protokołu uzgodnień ilustrującego przebieg ustanowionej służebności gruntowej przejazdu i przechodu przez działki nr ew. [...], [...] oraz [...] oraz na podstawie wyrysu z ewidencji gruntów dla działek nr ew. [...], [...] oraz [...] pomimo nie poinformowania spółki "[...]" Sp. z o.o. o możliwości zapoznania się z w/w materiałami po ich dostarczeniu przez pana R., w następstwie czego [...] został pozbawiony możliwości zweryfikowania ww. materiałów i złożenia wniosku o przeprowadzenie oględzin w celu ustalenia faktycznego przebiegu ww. drogi dojazdowej; b) nie poinformowaniu spółki "[...]" sp. z o.o. o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonych materiałów dowodowych przez dniem wydania decyzji, a w konsekwencji uniemożliwienie jej zaprezentowania swojego stanowiska w sprawie; 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 2 i 3 KPA polegające w szczególności na: a) lakonicznym, niepełnym i nielogicznym uzasadnieniu decyzji poprzez poczynienie wywodów odnośnie legitymacji pana R. do uzyskania statusu strony postępowania w związku z obciążeniem jego nieruchomości służebnością gruntową przejazdu i przechodu oraz w związku z oparciem żądania pana R. na naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, odmówienie panu R. statusu strony w oparciu o w/w podstawy, a następnie uznanie pana R. stroną postępowania bez dostatecznego uzasadnienia, tj. przez sam fakt posiada statusu właściciela nieruchomości sąsiadującej z obiektem [...] sp. z o.o. bez jakiegokolwiek odniesienia się do zaistnienia przesłanki zlokalizowania nieruchomości pana R. w obszarze oddziaływania obiektu należącego do [...] sp. z o.o.; b) brak odniesienia się do twierdzeń zawartych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 roku (znak: [...]) dotyczących braku okoliczności wskazujących na zlokalizowanie nieruchomości pana R. w obszarze oddziaływania obiektu [...] sp. z o.o.; 5. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) ustawy Prawo budowlane, polegające w szczególności na błędnej wykładni ww. przepisu, poprzez przyjęcie, że do uzyskania statusu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wystarczającą przesłanką jest posiadanie statusu właściciela sąsiedniej nieruchomości bez weryfikacji spełnienia pozostałych warunków przewidzianych przez w/w przepis tj. zlokalizowania nieruchomości pana R. w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20) ww. ustawy prawo budowlane oraz ustalenia interesu prawnego pana R. w stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...], Znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę, czego następstwem było błędne uznanie pana R. za stronę postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności ww. decyzji; Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270) (dalej p.p.s.a.), skarżąca wniosła o uchyleń e zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skrze wniósł o jej oddalenie. Uczestnik M. R. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2013 roku wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonych granicach kontroli Sądu uznać należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia. Należy bowiem zgodzić się z oceną organu odwoławczego, iż brak jest niniejszej sprawie podstaw do odmówienia M. R. przymiotu strony we wszczętym przez organ I instancji postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2005 roku Prezydenta Miasta K. Nr [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej w decyzji inwestycji na wskazanej w tej decyzji działkach oraz w konsekwencji umorzenia postępowania w sprawie w oparciu o treść art. 105 § 1 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż należy w tej mierze wykazać się interesem prawnym, które to pojęcie należy rozumieć jako obiektywną, rzeczywiście istniejącą potrzebę ochrony prawnej (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 1998 roku IV SA 1106/97, LEX nr 43360). Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje także art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który wprawdzie nie wyłącza, ale zawęża krąg podmiotów wskazywany w art. 28 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Poszukiwanie okoliczności wskazujących na to, iż nieruchomość, której właściciel domaga się uznania za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (zwykłym czy też nieważnościowym) znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu jest konieczne, gdy podmiot ten jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości w stosunku do nieruchomości, na której znajduje się obiekt. Wątpliwości co do istnienia interesu prawnego nie ma gdy o status strony w postępowaniu ubiega się właściciel nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 1998 roku IV SA 1106/97, LEX nr 43360). Tym samym brak jest też podstaw do dokonywania oceny czy nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż działki, których właścicielem jest M. R., to jest działki nr [...], [...] i [...] zostały wymienione w decyzji prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] września 2005 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zostały wskazane w treści jako działki, na których inwestycja jest zlokalizowana. Z tych względów należy podzielić pogląd organu odwoławczego co do tego, iż fakt usytuowania inwestycji, zgodnie z kwestionowaną decyzją obejmującej także działki należące do M. R. pozwala na stwierdzenie istnienia u M. R. przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Powyższe sprawia, iż brak jest z tego powodu podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., a konieczne jest merytoryczne odniesienie się da zarzutów wnoszącego o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu w tej sytuacji nie jest istotne jaka część inwestycji na działkach M. R. została zlokalizowana zgodnie z decyzją, a także zrealizowana w rzeczywistości, jak również to czy realizacja części obiektu na tych działkach wynikała z ustanowionej służebności przejazdu i przechodu. Tym samym brak jest podstaw do postawienia organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez braki w ustaleniach faktycznych i ich prawidłowej ocenie wskazywanego w punkcie 1 skargi. Posłużenie się przez organ odwoławczy kopią załącznika graficznego do protokołu uzgodnień ilustrującego przebieg ustanowionej służebności gruntowej przejazdu i przechodu, której zgodność z oryginałem nie została poświadczona w sposób wskazany w art. 76a § 1-3 k.p.a. nie stanowi naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a., w szczególności, że skarżąca poza zgłoszeniem powyższego zarzutu nie wskazuje, iż treść kopii, o której mowa jest inna niż oryginał załącznika graficznego do protokołu uzgodnień. W ten sam sposób należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 81 k.p.a., albowiem dokumenty zgromadzone przez organ odwoławczy nie doprowadziły do odmiennych ustaleń, niż to wynikało z wcześniej zgromadzonych dowodów i wskazywane przez skarżącą uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie dopuścił się naruszeń, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przeciwnie, oparł się na dowodach niezbędnych do dokonania prawidłowych ustaleń, dokonał wszechstronnej i nie budzącej wątpliwości oceny tych dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie i wyprowadził z nich prawidłowe wnioski. Powyższe znalazło wyraz w decyzji i jej uzasadnieniu, które zostały sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Z tych względów wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.