VII SA/Wa 2432/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska,, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla,, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za stwierdzone nieprawidłowości skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej [...]WINB) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] – po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) dla [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wymierzające inwestorowi [...] S.A. karę za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej magazynowej hali namiotowej wraz z biurem kontenerowym, wagą, ogrodzeniem z zasiekami na złom i szambem na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, nieprawidłowości w zakresie o którym mowa w art. 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane w wysokości 50 000,00 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i wymierzył na podstawie art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane karę w wysokości 18. 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych). Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 19 lutego 2014 r. inwestor [...] S.A. wystąpił o udzielenie pozwolenia na użytkowanie hali namiotowej wraz z biurem kontenerowym, wagą, ogrodzeniem z zasiekami na złom i szambem na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę dla obiektu kategorii XVIII magazynowej hali namiotowej, biura kontenerowego, wagi, ogrodzenia wraz z zasiekami na złom i szamba. Decyzją tą nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego przedstawiciela organu powiatowego w dniu 22 maja 2014 r. stwierdzono niezgodność w/w inwestycji w zakresie: 1) zagospodarowania terenu działki (zmiana usytuowania biura kontenerowego, zbiornika na nieczystości ciekłe, przyłącza energetycznego), co stanowi w ocenie organu powiatowego odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego; 2) charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (zmiana kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2a Prawa budowlanego; 3) widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego (zmiana wymiarów konstrukcji, powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2b Prawa budowlanego; 4) wykonania urządzeń budowlanych (zmiana usytuowania zbiornika na nieczystości ciekle i przyłącza elektroenergetycznego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2d Prawa budowlanego; 5) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego (nie okazano dokumentów potwierdzających dopuszczenie do obrotu i powszechnego lub jednostkowego stosowania w budownictwie wyrobów budowlanych wbudowanych w obiekt), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji wskazał, iż zmiana zagospodarowania terenu działki oraz zmiana charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego stanowi jednocześnie odstąpienie określone w art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Wobec powyższych ustaleń, PINB [...]postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 59 f ust 5 wymierzył inwestorowi [...] S.A. karę za stwierdzone nieprawidłowości w wysokości pięćdziesięciu tysięcy złotych. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie inwestora stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej oceny, bowiem samego faktu nie okazania dokumentów potwierdzających dopuszczenie do obrotu i powszechnego lub jednostkowego stosowania w budownictwie wyrobów budowlanych wbudowanych w obiekt nie można uznać za odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Przywołana okoliczność nie może stanowić również podstawy do nakładania kary z tego tytułu. Ponadto nieuzasadniona jest kara dotycząca wykonania urządzeń budowlanych. W tej kwestii organ nałożył karę wykazaną w punkcie dotyczącym zagospodarowania terenu i nie jest dopuszczalne karanie dwa razy za to samo. Mając na uwadze ustalenia wynikające z kontroli obowiązkowej organ odwoławczy stwierdził trzy nieprawidłowości , a mianowicie niezgodność w/w inwestycji w zakresie: 1) zagospodarowania terenu działki (zmiana usytuowania biura kontenerowego ), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego; 2) charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (zmiana kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2a Prawa budowlanego; 3) widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego (zmiana wymiarów konstrukcji, powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2b Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego nałożenie kary zgodnie z art. 59f Prawa budowlanego jest więc uzasadnione, jednak w innej wysokości niż wskazał to organ I instancji. W przypadku stwierdzenia w/w nieprawidłowości wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Zgodnie z art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku gdy w skład obiektu budowlanego, z wyjątkiem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom, karę stanowi suma kar obliczonych dla różnych kategorii. Natomiast art. 59f ust. 5 w/w ustawy wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość. Karę stanowi suma tak obliczonych kar. [...]WINB wskazał, że jako podstawę do wyliczenia kary organ I instancji wziął pod uwagę kategorię XVIII dotyczącą hal magazynowych, chociaż obiekt ( biuro kontenerowe ) którego dotyczą odstępstwa należy do kategorii XVI. Faktem jest, że w pozwoleniu na budowę została określona jedna kategoria XVIII lecz inwestycja dotyczy kilku obiektów, z których każdy jest przyporządkowany innej kategorii. Organ odwoławczy stwierdził, że nie jest związany określeniem kategorii obiektu wskazanym w decyzji o pozwoleniu na budowę, w której określono kategorię XVIII dotyczącą jedynie hali magazynowej. W tym stanie rzeczy, w rozpatrywanym przypadku podstawą do obliczenia kary będą następujące wartości: - s - stawka opłaty - 500,00 zł - k - współczynnik kategorii obiektu -12,0 (kategoria XVI) - w - współczynnik wielkości obiektu - 1,0  - 3 - liczba stwierdzonych nieprawidłowości 500 x 12 x 1 x 3 = 18 000 zł (słownie: osiemnaście tysięcy złotych). Odnosząc się do treści zażalenia [...]WINB wyjaśnił, iż: nie ma podstaw do przyjęcia, iż jedynie nieprawidłowości mające charakter "istotnych" odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę pozwalają na wymierzenie kary w trybie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Skargę wniosła [...] S.A domagając się uchylenia obu zaskarżonych postanowień wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 36a ust. 1 i 5 oraz art. 59f ust. 1 w zw. z 59a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację i nieuprawnione przyjęcie, iż również nieistotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego winny być penalizowane na gruncie w/w ustawy, co dalej doprowadziło do nieuprawnionego nałożenia kary na inwestora, - art. 59f Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe (tj. bez uwzględnienia podziału poszczególnych obiektów na kategorie oraz bez uwzględnienia faktu, iż ewentualne uchybienia dotyczyły różnych obiektów w różnym stopniu) - naliczenie kary za odstępstwo od projektu budowlanego, - art. 59c Prawa budowlanego poprzez przeprowadzenie obowiązkowej kontroli z naruszeniem zakreślonego w przepisie terminu, - art. 59d Prawa budowlanego poprzez niewykonanie zakreślonego obowiązku w przedmiocie bezzwłocznego doręczenia do rąk Inwestora protokołu z obligatoryjnej kontroli. 2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ II instancji motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym przyczyn dla których organ II instancji odmówił słuszności zarzutom i twierdzeniem skarżącej, - art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 k.p.a., co doprowadziło m.in. do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie charakteru i zakresu ewentualnych odstąpień inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że uchybienia ujawnione w toku kontroli stanowią jedynie pomniejsze i nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego dlatego nie powinny podlegać karze. Jednocześnie z ostrożności procesowej skarżąca spółka podniosła, że gdyby przyjąć, iż odstępstwa miały charakter istotny (z czym skarżąca się nie zgadza) - to wymierzona kara w kwocie 18.000 zł została zmiarkowana błędnie zarówno co do podstaw, jak i wysokości. Mianowicie, organ II instancji nie wziął pod uwagę, iż po pierwsze - ewentualne nieprawidłowości dotyczyły: 1) budynku biurowego; oraz 2) innych pomniejszych budowli takich jak zbiornik na nieczystości ciekłe oraz przyłącze energetyczne, a zatem obiektów zaliczanych do różnych kategorii, dla których to kategorii przyjmowane są inne współczynniki kategorii obiektu (k) (zdecydowanie niższe niż przyjęty przez organ II instancji współczynnik 12,0), po drugie - iż kubatura poszczególnych obiektów składających się na inwestycję zasadniczo się różni, w tym kubatura budynku biurowego oraz zbiornika na nieczystości ciekle oraz przyłącza energetycznego stanowi zaledwie niewielki ułamek całości powierzchni inwestycji i po trzecie - iż większość z domniemanych nieprawidłowości dotyczyła ewentualnie wyłącznie budynku biurowego. Przy prawidłowych ustaleniach oraz prawidłowej interpretacji w/w przepisu z art. 59f Prawa budowlanego - organ I instancji winien ewentualnie naliczyć karę za każde z naruszeń dla każdego z obiektów odrębnie, czego organ II instancji nie zrobił - naliczając w zaskarżonym postanowieniu karę według jednolitych współczynników dla wszystkich obiektów zbiorczo i mnożąc wynik przez 3, jako rzekomą liczbę naruszeń, chociaż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie wszystkie naruszenia dotyczą w równym stopniu wszystkich obiektów i czego organ II instancji nie neguje. Takie działanie narusza treść w/w przepisu z art. 59f Prawa budowlanego. W dalsze| kolejności skarżąca podkreśliła, iż sporządzony w przedmiotowej sprawie Protokół kontroli z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] obarczony jest istotnymi wadami. W szczególności treść tego Protokołu nie oddaje rzeczywistego przebiegu mających miejsce czynności. I tak też w pkt 6 Protokołu wskazano, iż w kontroli uczestniczył przedstawiciel inwestora – M. O.. Niemniej jednak osoba ta pracuje na rzecz [...] sp. z o.o. (tj. Spółki córki inwestora) i nie posiada/nie posiadała stosownego upoważnienia do uczestniczenia w kontroli i podpisania Protokołu kontroli obowiązkowej nr [...] w imieniu [...] S.A. Wskazując na powyższe skarżąca podniosła, że uwadze organu II instancji uszło, iż PINB [...]naruszył art. 59d § 1 Prawa budowlanego, ponieważ nie doręczył bezzwłocznie inwestorowi protokołu obowiązkowej kontroli. Protokół został podpisany i odebrany przez M. O., który nie miał żadnego upoważnienia do dokonania tych czynności. Przy czym istotne jest, iż kontrolujący w ogóle nie sprawdzali, czy osoba z którą rozmawiają w trakcie kontroli (tj. M. O.) jest przedstawicielem inwestora, pomimo, iż telefoniczne uzgodnienia odnośnie terminu kontroli dokonywane były przez kontrolujących z kim innym - tj. K. S., który w istocie był umocowany do działania w imieniu [...] S.A. w niniejszej sprawie (dowód: notatka urzędowa z dnia 20 maja 2014 r. - w aktach sprawy). Powyższe okoliczności wskazują na naruszenie w niniejszej sprawie przepisów art. 10 k.p.a., który statuuje zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, który to fakt został zupełnie pominięty przez organ II instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Rozwijając zarzut naruszenia przepisów art. 59c Prawa budowlanego poprzez przeprowadzenie obowiązkowej kontroli z naruszeniem zakreślonego tam terminu, skarżąca podniosła, iż przepis ten w sposób wyraźny stanowi, że organ zobowiązany jest do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli w ciągu 21 dni od daty doręczenia wezwania inwestora. Bezspornym jest, że wezwanie do przeprowadzenia kontroli wpłynęło do organu nadzoru budowlanego dnia 21 lutego 2014 r. (pkt 7 Protokołu kontroli). Organ I instancji zobowiązany był więc do podjęcia kontroli w ciągu 21 dni licząc od dnia kolejnego. Jak wynika jednak z treści protokołu - czynności kontrolne miały miejsce dnia 22 maja 2014 r., a więc znacznie po przekroczeniu obligatoryjnego terminu. Dodała, że zgodnie z dyspozycją przywołanego wyżej przepisu "O terminie obowiązkowej kontroli organ zawiadamia inwestora w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania." Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie uprawniony przedstawiciel inwestora - Karol Suchowolec został telefonicznie poinformowany w dniu 20 maja 2014 r. o terminie kontroli (na dzień 22 maja 2014 r.), podczas gdy wezwanie - tj. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wpłynął do organu 21 lutego 2014 r. (dowód: notatka urzędowa z dnia 20 maja 2014 r. - w aktach sprawy). Tym samym uchybiono 7- dniowemu terminowi na zawiadomienie inwestora i terminie obowiązkowej kontroli. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w uzasadnieniu którego przedstawił prawne motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż kontrolowane postanowienie prawa nie narusza dlatego skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Natomiast art. 59f ust. 5 w/w ustawy wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość. Karę stanowi suma tak obliczonych kar. Z brzmienia art. 59a ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika natomiast, że obowiązkowa kontrola przeprowadzona przez organ na wezwanie inwestora ma na celu stwierdzenie prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Przepis art. 59a ust. 2 wskazuje zakres kontroli, która obejmuje między innymi sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno - budowlanym we wskazanym zakresie. W rozpoznawanej sprawie, w trakcie obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu 22 maja 2014 r z udziałem przedstawiciela inwestora M. O., stwierdzono niezgodność kontrolowanej inwestycji w zakresie zagospodarowania terenu działki - zmiana usytuowania biura kontenerowego, charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego oraz widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego (zmiana wymiarów konstrukcji, powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego). Z protokołu kontroli wynika, że zamiast jednego budynku kontenerowego o wymiarach 6mx12m usytuowanego w odległości 6 m od ogrodzenia od strony ulicy Przecławskiej tak jak to przewidywał projekt budowlany, inwestor wykonał trzy budynki stalowej konstrukcji o wymiarach 6 m x14,5m i ustawił je w odległości 3,7 m od wskazanego ogrodzenia. Nie ulega wątpliwości, że zmiana usytuowania budynku kontenerowego biura oraz zmiana jego charakterystycznych parametrów stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w świetle art. 36 a ust 5 Prawa budowlanego. Jednakże wymierzenie kary, o jakiej mowa w art. 59f ust. 1 ustawy, następuje nie tylko w razie "istotnych" odstępstw od projektu budowlanego wymienionych w art. 36a ust. 5 ustawy, lecz również w przypadku odstępstw nie mających takiego charakteru, które nie zostały zaznaczone w projekcie przez projektanta w sposób uregulowany w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2014r, sygn.akt. II OSK 2027/12, Lex nr 1450850 wskazał, że przepisy dotyczące wymierzania kar za stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości należy wykładać z uwzględnieniem art. 36a ust. 1, 5 i 6 Prawa budowlanego z których wynika, iż istotne odstępstwo od projektu budowlanego wymaga zmiany pozwolenia na budowę, zaś nieistotne odstępstwo takiej zmiany nie wymaga, ale musi być zaznaczone przez projektanta w projekcie budowlanym. Wszystkie te przepisy należy wykładać w ten sposób, że właściwy organ może wymierzyć karę pieniężną na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli w trakcie obowiązkowej kontroli stwierdzi, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego w sposób istotny bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub w sposób nieistotny ale zmiana ta nie została zaznaczona w projekcie przez projektanta w sposób uregulowany w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego. Ustawodawca sanuje nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego, o ile w trakcie procesu budowlanego zostały one zgłoszone i udokumentowane zgodnie z procedurą. Nie ma podstaw, aby za tego rodzaju odstępstwa wymierzać karę pieniężną. W rozpoznawanej sprawie zmiana dotycząca widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego i stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, które nie zostało zaznaczone przez projektanta w projekcie budowlanym w sposób, o którym mowa w art. 36 ust. 6 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia zgodzić należy się z organem odwoławczym co do ilości stwierdzonych nieprawidłowości pozwalających na wymierzenie kary w trybie art. 59 f ust 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy trafnie zakwestionował karę dotyczącą wykonania urządzeń budowlanych i karę wymierzoną za nieprawidłowość określoną w art. 59 a ust 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Nieprawidłowości wskazane przez organ odwoławczy dotyczyły wyłącznie budynku biurowego, który zgodnie z załącznikiem do ustawy należy do kategorii XVI i posiada współczynnik kategorii obiektu 12. Niezrozumiały jest w tej sytuacji zarzut dotyczący nieuwzględnienia podziału poszczególnych obiektów na kategorie. Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej, że w kontroli uczestniczył przedstawiciel inwestora M. O. - osoba, która pracuje na rzecz DROP Sp. z o.o. (tj. Spółki córki Inwestora) i nie posiadała stosownego upoważnienia do uczestniczenia w kontroli i podpisania Protokołu kontroli obowiązkowej nr IIIOT/87/U/2014 w imieniu [...] S.A. Przede wszystkim jest to nowy zarzut zgłoszony dopiero na etapie skargi. Wcześniej spółka takiego zarzutu nie zgłaszała. W zażaleniu z dnia 2 lipca 2014r skarżąca kwestionowała wyłącznie charakter uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli podnosząc, że są to uchybienia " pomniejsze i nieistotne". Skarżąca nie kwestionowała uprawnień M. O. do uczestniczenia w kontroli w charakterze przedstawiciela inwestora. M. O.podpisał protokół obowiązkowej kontroli i potwierdził odbiór jednego egzemplarza protokołu co oznacza, że nietrafne pozostają zarzuty dotyczące naruszenia art. 59d Prawa budowlanego poprzez niewykonanie zakreślonego tam obowiązku w przedmiocie bezzwłocznego doręczenia do rąk inwestora protokołu z obligatoryjnej kontroli. Zarzut przeprowadzenia kontroli z uchybieniem terminu wynikającego z art. 59c ust. 1 Prawa budowlanego pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia podobnie jak zarzut naruszenia 7- dniowego terminu na zawiadomienie inwestora o terminie obowiązkowej kontroli. Wbrew zarzutom skarżącej spółki organ prawidłowo ocenił nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli i wyjaśnił podstawy prawne ustalenia kary oraz sposób jej wyliczenia. Uznając, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) skargę oddalił. [pic]