VII SA/Wa 2433/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. [powinno być "2012 r."], nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 56 § 1 i 3 w związku z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., zwana dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 26 marca 2012 r. M. S. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w stosunku do M. S. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 26 marca 2012 r. M. S. zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie obowiązku dokonania rozbiórki wykonanego samowolnie muru z pustaków pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a samowolnie wybudowanym warsztatem samochodowym na terenie nieruchomości przy ul. F. [...] w Gminie [...], wynikającym z ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...] Przystępując do rozpatrzenia wniosku zobowiązanego organ I instancji wyjaśnił, że podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego są przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 56 u.p.e.a. Mając to na uwadze organ I instancji stwierdził, że wskazana przez zobowiązanego okoliczność złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie znajduje uzasadnienia w żadnej z przesłanek wymienionych w artykule. W związku z brakiem jakichkolwiek podstaw do uznania wniosku zobowiązanego, organ I instancji postanowił jak na wstępie. Zażalenie od ww. postanowienia wniósł T. S. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wg art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Organ II instancji stwierdził, że zaistnienie wyłącznie jednej z ww. przesłanek może stanowić podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do stanowiska M. S., który jako podstawę swojego wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wskazał fakt wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji będącej podstawą prowadzenia tej egzekucji, organ II instancji stwierdził, że organ I instancji zasadnie odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu II instancji, w uzasadnieniu postanowienia pierwszoinstancyjnego prawidłowo wskazano, że okoliczność na jaką powołał się zobowiązany nie może stanowić podstawy zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu organ II instancji zauważył, że pozostają one bez wpływu na ocenę postanowienia organu powiatowego "nr [...]". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku organów nadzoru budowlanego obu instancji, załączony do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wniosek o stwierdzenie nieważności oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...], oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...], nakazującej rozbiórkę wykonanego samowolnie muru z pustaków pomiędzy budynkiem mieszkalnym a samowolnie wybudowanym warsztatem samochodowym na terenie nieruchomości przy ul. F. w Gminie [...], zmierza do wstrzymania wykonania obowiązku, a następnie do jego wygaszenia, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakładających ten obowiązek. Zatem wynik postępowania nadzorczego ma znaczący wpływ na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego postanowienia stanowił przepis art. 56 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w ww. przepisie ma charakter zamknięty. Użycie przez ustawodawcę w art. 56 § 1 u.p.e.a. sformułowania "postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu" oznacza, że w razie spełnienia przesłanek wymienionych enumeratywnie w pkt 1 do 5 tego przepisu nie pozostawiono organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania, a wystąpienie okoliczności przewidzianych w tym przepisie obliguje organ do zawieszenia postępowania, który w tej kwestii, stosownie do art. 56 § 3 ustawy, wydaje postanowienie. Ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1526/96, LEX nr 31564). W rozpatrywanej sprawie, skarżący we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego powołał się na podstawę określoną w pkt 1 art. 56 § 1 u.p.e.a., tj. obligującą organ do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Wskazał, że złożył wniosek o stwierdzenie nieważności oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...], oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...], nakazującej rozbiórkę wykonanego samowolnie muru z pustaków pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a samowolnie wybudowanym warsztatem samochodowym na terenie nieruchomości przy ul. F. w Gminie [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że organy egzekucyjne zasadnie odmówiły zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wniosek zobowiązanego, zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji, której niewykonanie jest podstawą prowadzonej egzekucji i złożenie wniosku w trybie art. 159 k.p.a. o wstrzymanie wykonania decyzji, nie są zdarzeniami wywołującymi skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego, albowiem co zostało wyżej zaznaczone, ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, następuje według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy przez organ egzekucyjny. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania nie uprawnia do uznania, iż zaszła przesłanka określona w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dopiero gdyby organ nadzoru działający w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenia nieważności decyzji) wydał postanowienie na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. wstrzymujące wykonanie kwestionowanej decyzji, zaistniałaby sytuacja, w której organ egzekucyjny zobligowany byłby do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, uwagi na ziszczenie się przesłanki z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Taka sytuacja, jak wynika z akt sprawy, jednakże nie zaszła. Trafne jest zatem stanowisko, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, z uwagi na to, iż nie wykazał on żadnej z ustawowych przesłanek, które powodują zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.