VII SA/Wa 2434/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2015 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. B. – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] lipca 2015r. ([...]) w sprawie zatrzymania R. B. prawa jazdy kategorii "AB" Nr [...] na okres trzech miesięcy od 10 czerwca 2015 r. do 10 września 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ przytoczył art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155, ze zm.), zgodnie z którym Starosta (Prezydent Miasta) wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Dalej podał, że z pisma Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wynika, że prawo jazdy zatrzymano z powodu kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość powyżej 50 km/h w obszarze zabudowanym. Organ stwierdził, że w sytuacji spełnienia przesłanki z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami Starosta (Prezydent Miasta) wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Skargę na powyższą decyzję złożył R. B. zarzucając naruszenie: - przepisów ustawy o kierujących pojazdami, w szczególności art. 102 ust. 1 pkt. 4 poprzez brak udowodnienia, że przekroczenie prędkości więcej niż 50 km/h ponad obowiązującą prędkość w obszarze zabudowanym, wykazano jedynie, że jechał ponad 50 km/h. - norm ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 nr. 98 poz.602), w szczególności: art. 135, art. 136 i art. 137 poprzez nie sprawdzenie czy organ I instancji wszedł w posiadanie dowodu (pisma Policji) w sposób zgodny z prawem. - art. 7 kpa poprzez rozpatrywanie fragmentu sprawy kontroli drogowej, a nie jej całości, c wywołało kolejne postępowania administracyjne w tej samej sprawie i wprowadziło chaos prawny, art. 8 i art. 12 poprzez wystawienie decyzji bez wykazania, że rozpatrywano sprawę skarżącego, który wskazywał w odwołaniu na kilka niejasności zastosowanego prawa przez organ I instancji; art. 35 i art. 36 kpa poprzez nie załatwienie sprawy w ustawowym terminie i nie zawiadomienie o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, w sytuacji gdy inne fragmenty sprawy kontroli drogowej nabierały rozmachu przed innymi organami administracji; art. 77 & 1 i art. 80 kpa poprzez nienależyte zbadanie dowodu w sprawie - pisma Komendy Powiatowej Policji w [...]. Do dziś nie wiem, w jaki sposób policjant i dwa kolejne organy administracji wyliczyły, że jest to przekroczenie skutkujące zatrzymaniem prawa jazdy. Nadal uważam, że sprawa powinna trafić do sądu, a nie do starosty. Nikt nie kontroluje czynności Policji ani dowodów jakie wystawiają, mogą więc pisać w dowodach co chcą i rozsyłać je gdzie chcą; art. 107 & 3 poprzez nienależyte uzasadnianie wydanej decyzji. Ograniczone do wymienienia podstawy prawnej i wymienienia wątpliwego dowodu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący zwrócił się o rozpatrzenie sprawy w całości, która przeistoczyła się w wiele postępowań administracyjnych. Każdy organ uważa, że działa praworządnie i wystawia kolejne decyzje dla jakiegoś fragmentu sprawy w oparciu o niejasne i niepodlegające żadnej kontroli dowody z czynności Policji. Za jedno i to samo wykroczenie drogowe skarżący otrzymał grzywnę, windykację, podwójne zatrzymanie prawa jazdy, stres związany z obawami o utratę pracy i samopoczucie przestępcy. Dalej skarżący przedstawił szczegółowo przebieg postępowania po zatrzymaniu do kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2015r. na trasie [...] – [...], podczas której zarzucono wykroczenie drogowe polegające na przekroczeniu prędkości, wystawiono mandat karny 400 zł, udzielono 10 punktów karnych (załącznik nr 1). Podkreślił, że otrzymał 3 zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie: zatrzymania prawa jazdy kat. "AB" w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych, skierowania na badania psychologiczne, skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, (załącznik nr. 7), co do których złożył wnioski o umorzenie postępowania. Skarżący stwierdził, że organy administracji w pismach bardzo chętnie przywołują normy prawa z różnych ustaw tylko w celu nałożenia kar i sankcji. Natomiast nie chcą, albo nie potrafią w decyzjach uzasadnić, co zezwala na sięgnięcie po te normy prawa i jaki ma to związek z kontrolą drogową. Następnie zwrócił się do Sądu o powstrzymanie wszczynania postępowań których organy nie potrafią uzasadnić. Zdaniem skarżącego, gdyby Policja przesłała dokumenty z kontroli drogowej do sądu rejonowego w myśl przepisów ustawy o ruchu drogowym, to sprawa zostałaby rozpatrzona w całości, a nie we fragmentach i skarżący wiedziałby jakie kary i sankcje mam ponieść i za co. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie decyzji. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawą tej decyzji jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z rażącym przekroczeniem dopuszczalnej prędkości. Z ostatniego z przytoczonych przepisów wynika zatem, że starosta orzeka o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z informacją policji o zatrzymaniu prawa jazdy. W konsekwencji powyższego organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy w trybie cyt. art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może powoływać zarówno z urzędu, jak i na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, a więc badać, czy kierujący w istocie dopuścił się przekroczenia prędkości. Powołany wyżej art. 7 ust. 1 pkt 2 ma charakter szczególny, mający pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami k.p.a. dotyczącymi postępowania dowodowego W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania zarówno art. 7 kpa poprzez rozpatrywanie tylko fragmentu sprawy, 8 i 12 kpa poprzez wydanie decyzji bez wskazania, że rozpatrywano właśnie sprawę skarżącego, jak i art. 77 § 1 i 80 kpa poprzez nienależyte zbadanie pisma Komendy powiatowej Policji w [...] w zakresie prawidłowości wyliczenia Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w dniu 10 czerwca 2015 r. funkcjonariusz Policji na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy prawo o ruchu drogowym zatrzymał - za pokwitowaniem - należące do skarżącego prawo jazdy oraz że został ukarany mandatem karnym za popełnienie wykroczenia polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości o 80 km/h w terenie zabudowanym. Skarżący miał możliwość kwestionowania ustaleń policji co do stwierdzonego wykroczenia poprzez odmowę przyjęcia mandatu karnego, doprowadzając tym samym do skierowania do sądu wniosku o ukaranie. Z tej możliwości skarżący nie skorzystał. Zaznaczyć należy, że postępowanie mandatowe i toczące się w niniejszej sprawie administracyjnej są ze sobą wprawdzie powiązane, bowiem drugie stanowi wykonanie rozstrzygnięcia wydanego w pierwszym postępowaniu, niemniej są to odrębne postępowania. W konsekwencji, nie podlegały kontroli Sądu inne akty administracyjne wymienione w skardze, jak i w postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie było dopuszczalne weryfikowanie ustaleń i rozstrzygnięć podlegających kontroli w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, jak tego domagał się skarżący. Dodać na koniec trzeba, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 stwierdził, iż art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit.a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisania w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. Zdaniem Trybunału, zatrzymanie prawa jazdy nie jest sankcją karną lecz administracyjną i realizuje przede wszystkim funkcję prewencyjną. O karnym charakterze tej sankcji nie przesądza ani jej dolegliwość, która jest kategoria względną, ani jej podobieństwo do środka karnego w postaci czasowego zakazu prowadzenia pojazdów. Ta sama co do istoty sankcja może być bowiem stosowana w ramach różnych reżimów odpowiedzialności prawnej. Z powyższego wynika, że wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) obowiązek kontroli z urzędu sprawy w zakresie innym, niż określony w skardze, stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.