VII SA/Wa 2435/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala. Sygnatura akt VII SA/Wa 2435/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku E. K. z dnia 16 maja 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej - zatrucia ostrego albo przewlekłego lub następstw wywołanych przez substancje chemiczne, - odmówił stwierdzenia nieważności z dnia [...] kwietnia 2009 r. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. zapadła po ponownym rozpoznaniu przez organ sprawy z wniosku E. K., w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010 r. (sygnatura akt VII SA/Wa 200/10) decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] i z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 16 maja 2009 r. E. K. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanego choroby zawodowej zatrucia ostrego albo przewlekłego lub następstw wywołanych przez substancje chemiczne. Decyzjom tym zarzucił brak prawidłowo przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego, w tym braku informacji o warunkach pracy (przy spawaniu winiduru). Ponadto wskazał, że został przyjęty do pracy jako zdrowy, a w 1980 r., w wieku 46 lat został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i pogorszenie stanu zdrowia wiąże z warunkami pracy w firmie S. Sp. z o.o. Pismem z dnia 12 lipca 2010 r. E. K. został wezwany do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, z powodu której kwalifikowanej wady prawnej domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Skarżący nie wskazał, podstawy swego żądania natomiast w piśmie z dnia 27 lipca 2010 r. wniósł o przeprowadzenie analizy na podstawie istniejących i znanych już dokumentów. W związku powyższym Główny Inspektor Sanitarny odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. i wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 158 § 1, art. 157 § 1 i art. 156 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że z pism E. K. oraz z analizy akt nie wynika, aby mogła zaistnieć którakolwiek z przesłanek wymienionych w punktach 1, 3-7 art. 156 kpa, jak również nie można mówić o braku podstawy prawnej, gdyż oczywistym jest, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej posiadają kompetencję do orzekania w zakresie objętym skargą. Organ nie stwierdził również, aby skarżone w trybie nadzwyczajnym decyzje obarczone były rażącym naruszeniem prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. K.. W uzasadnieniu podniósł, że obie decyzje Głównego Inspektora Sanitarnego były dla niego bardzo krzywdzące. Wskazał, że badając sprawę w trybie stwierdzenia nieważności organ nie odniósł się do wyjaśnień skarżącego zawartych w pismach kierowanych do Głównego Inspektora Sanitarnego, a także nie ocenił przedstawionej dokumentacji lekarskiej. Jednocześnie E. K. przedstawił stan swojego zdrowia i podniósł, że jego zdaniem spowodowały to warunki, w których przyszło mu pracować. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podniósł jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu {art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)}. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010r. w sprawie VII SA/Wa 200/10 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że Główny Inspektor Sanitarny dokonując w postępowaniu nieważnościowym kontroli decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. powinien zbadać kontrolowaną decyzję z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do danego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem w niniejszej sprawie organ administracji oraz Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związane są w/w oceną prawną. W ocenie Sądu Główny Inspektor Sanitarny prawidłowo ocenił, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Nie może przy tym ujść uwadze, że skarżący nie wskazał, która z w/w przesłanek zaistniała - w jego ocenie - w niniejszej sprawie a mimo to organ z urzędu zbadał czy nie doszło do naruszeń prawa, o którym mowa w tym przepisie. I tak : Sąd podzielił w szczególności stanowisko organu reprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2009r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć sytuację, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (zobacz m.in. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93, Wspólnota 1994/42/16, a także wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2004 r., IV SA 3763/03, Lex 156952). W niniejszej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły. Jak wynika z treści kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji jej podstawą prawną był § 8 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z treścią ust. 1 tego przepisu, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. W aktach sprawy znajdują się orzeczenia lekarskie wydane przez jednostkę orzeczniczą zarówno pierwszego jak i drugiego stopnia, w których stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Rację ma zatem organ, iż sama odmienna wykładnia przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę aktu, nie może przesądzać o rażącym naruszeniu prawa. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje również, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. utraciło moc prawną w związku ze stwierdzeniem jego niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygnatura akt P 23/07 wynika, że rozporządzenie to utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r., a zatem obowiązywało w dacie wydania decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]. Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu, w oparciu o które organ wydaje decyzję może co najwyżej stanowić podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145a kpa. Ustawodawca celowo rozróżnił te dwa tryby postępowania, wymieniając enumeratywnie przesłanki do uwzględnienia żądania w oparciu o art. 156 § 1 kpa i art. 145 i art. 145a kpa. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi, nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.