VII SA/Wa 2438/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi H.B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku H B o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej własnym postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...] - utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB podał, że postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...]odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") z [...] maja 2017 r., znak: [...] ww. postanowieniem nie zgodził się H B, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. [...]WINB ww. decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] (dalej: "PINB") z [...] lipca 2016 r., znak: [...], nakazującą B B dokonanie rozbiórki samowolnie odbudowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. WSA w Gdańsku wyrokiem z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 489/17 oddalił skargę B B na decyzję [...]WINB z [...] maja 2017 r., a NSA wyrokiem z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 952/18 oddalił skargę kasacyjną B B od ww. wyroku WSA w Gdańsku z 28 grudnia 2017 r. GINB podniósł, że stosownie do art. 61 a k.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Występują dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest przesłanka podmiotowa, która zachodzi wtedy, gdy żądanie składa podmiot, któremu nie przysługuje status strony postępowania. Natomiast przez przesłankę "innych uzasadnionych przyczyn", z powodu których postępowanie nie może być wszczęte rozumie się także przeszkodę przedmiotową czyniącą niedopuszczalnym rozpoznanie żądania strony. Taką przeszkodą, przy żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji, jest wydany uprzednio wyrok sądu dotyczący decyzji objętej wnioskiem. Brak możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, od której sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę wynika z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby oraz z faktu, że sąd administracyjny, niezależnie od treści skargi, ma obowiązek zbadania z urzędu wystąpienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a. Organ stwierdził, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]WINB z [...] maja 2017 r. jest niedopuszczalne, ponieważ okoliczności prawne i faktyczne będące przedmiotem takiego postępowania zostały rozważone przez WSA w Gdańsku w ww. wyroku z 28 grudnia 2017 r. oraz przez NSA w wyroku z 20 lutego 2020 r. GINB jest tymi wyrokami związany. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które mogły z przyczyn obiektywnych znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej dokonanej ww. wyrokami. W postanowieniu GINB z [...] sierpnia 2021 r. przytoczono, w jaki sposób WSA w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z 28 grudnia 2017 r., oraz NSA w uzasadnieniu wyroku z 20 lutego 2020 r., odniósł się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, ponownie zgłoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący po raz kolejny kwestionował ustalenia faktyczne, poczynione przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu zwykłym, które zostały uznane za prawidłowe zarówno przez WSA w Gdańsku, jak i NSA. Sam fakt niezadowolenia skarżącego z powyższych wyroków, jak również z decyzji [...]WINB z [...] maja 2017 r. oraz działań podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego i powiatowego w postępowaniu zwykłym nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Zatem postanowienie GINB z [...] sierpnia 2021 r., z uwagi na uprzednie dokonanie kontroli ww. decyzji organu wojewódzkiego przez sąd administracyjny odpowiada prawu. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się H B, wnosząc pismem datowanym na 4 listopada 2021 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: "1. Naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., poprzez nierozpoznanie przez organ z urzędu oceny prawnej postępowań administracyjnych, tj.: - postanowienia PINB w Powiecie [...] z [...] lipca 2014 r., nr [...]; - postanowienia PINB w Powiecie [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...]; - postanowienia [...] WINB w [...] z [...] maja 2015 r., nr [...]; - postanowienia PINB w Powiecie [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...]. Nr [...]; - decyzji PINB w Powiecie [...] z [...] lipca 2016 r., nr [...]; - decyzji [...] WINB w [...] z [...] maja 2017 r., nr [...]. 2. Naruszenie art 7 i 77 k.p.a., poprzez nieprzeanalizowanie jego podania z [...] czerwca 2020 r., wniesionego [...] czerwca 2020 r. do PINB w Powiecie [...], do którego załączono nowe dowody w sprawie, tj.: - oświadczenie A Z z [...] czerwca 2020 r., - oświadczenie J K z [...] czerwca 2020 r., - oświadczenie Ł D z [...] czerwca 2020 r., - oświadczenie J S z [...] czerwca 2020 r., - oświadczenie S F z [...] czerwca 2020 r. W sprawie znajduje się opis faktur jako dowód prawdziwy podnoszony w piśmie skarżącego wniesionym [...] sierpnia 2013 r. do PINB w Powiecie [...], przywołanym w liście B B z [...] listopada 2011 r., skierowanym do K W, jak również do wiadomości współwłaściciela działki [...] w [...] tj. J U. 3. Naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odwołanie uchylenia decyzji WINB w [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...], która została wydana z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2. 4. Naruszenie art. 145 § 1 ust. 1, 2, 5, § 2 k.p.a., poprzez nierozpoznanie chronologicznie wpływających dowodów i stronnicze prowadzenie sprawy przeciw B B. Naruszono ważny interes skarżącego, poprzez uchylanie się przez GINB od oceny prawnej, albowiem decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.". W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że z licznych faktur wynika, że to on ponosił koszty przy odbudowie domu mieszkalnego położonego na działce [...] w [...] gmina [...], wspomagając inwestora J U. O powyższym poinformował w piśmie z [...] października 2012 r., wskazując, że posiada liczne dokumenty oraz świadków. K W w piśmie domaga się odpowiedzialności zbiorowej wskazując na B B, że to ona posiada liczne faktury, ale nie dowodzi na kogo personalnie te faktury wskazują, na jakie dokładnie materiały i w jakiej ilości są (i czy w ogóle istnieją), ani nie informuje gdzie znajdują się kopie tych faktur, które to jako dokument stanowią dowód i mogłyby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Do powyższego opisu należy przywołać późniejszy dowód K W z [...] sierpnia 2013 r., która do protokołu kontroli obiektu wskazuje H B, również świadka K W tj. R R, który oświadczeniem z [...] września 2013 r., wskazał, że inwestorem prac rozbiórkowo-remontowych był zamieszkały tam m.in. H B, ale nie wskazał B B. Skarżący zaznaczył, że podczas kontroli obiektu, przedstawiciele organu wiedzieli o spostrzeżeniach K W, dotyczących faktur, lecz nie wykazali zainteresowania, żeby wyjaśnić sprawę w konfrontacji z wszystkimi współwłaścicielami i wnoszącym pismo H B. Odmowa przyjęcia przez st. insp. nadzoru budowlanego w Powiecie [...] D Ś – J dowodu w sprawie (tj. faktur opisanych w piśmie B B z [...] listopada 2011 r.), narusza art. 75 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., co z kolei stanowi rażące naruszenie prawa, a także niedopełnienie obowiązków służbowych, nadużycie służbowe, działające na szkodę B B i H B. [...]WINB w [...] naruszył art. 7 i 8 k.p.a., albowiem rozpatrując zażalenie nie zwrócił uwagi, że organ I instancji nie wskazał żadnej faktury, jakoby B B ponosiła koszty. Ponadto organ II instancji z urzędu nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bo do oceny nie przywołał pełnego cytatu. Dopiero przywołanie faktur, jako dokumentu, które są wskazywane jako dowód w sprawie może wskazywać na środki finansowe. Z treści dowodu wynika wskazanie konkretnego podmiotu. Faktura w swym oryginale wskazuje nabywcę, jego adres, czas i miejsce zakupu oraz asortyment. Każda faktura posiada kopię, która znajduje się u sprzedawcy. Natomiast pismo z [...] listopada 2011 r. wskazuje tylko, że wymieniona była korespondencja. Organ I stopnia nie odnalazł żadnej faktury i nie wskazał organowi II stopnia takiego dowodu. W ocenie skarżącego, postanowienie PINB w Powiecie [...] z [...] lutego 2015 r., obciążone jest wadą prawną tj. naruszeniem art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a., 75 §1 k.p.a. jak również prawa materialnego. Również postanowienie [...]WINB w [...] z [...] maja 2015 r., znak [...] obciążone jest wadą prawną naruszenia art 7 i 8 k.p.a. WSA w Gdańsku wyrokiem z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 489/17 oddalił skargę B B na decyzję [...]WINB z [...] maja 2017 r., w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Z kolei NSA wyrokiem z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 952/18 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Ponieważ sądy nie były zapoznane z prawdziwym dowodem z winy organów, [...] czerwca 2020 r., wniesiono podanie do PINB w Powiecie [...], w którym to przedstawiono fakty odmowy przyjęcia faktur, wskazując konkretne daty odmowy [...] marca 2016 r., [...] grudnia 2013 r. Do pisma dołączono również 5 oświadczeń uzupełniających, jako dowody, że J U - inwestor - płaciła za roboty. PINB w Powiecie [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] określił B B jako zstępną. Powoduje to, że dla B i H B poprzednie decyzje oparte były na fałszywym dowodzie. Decyzje PINB w Powiecie [...] oraz [...]WINB w [...] są krzywdzące, albowiem to przedstawiciele PINB odmawiali przyjęcia prawdziwego dowodu. Również krzywdzące jest postanowienie GINB z [...] sierpnia 2021 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, albowiem w postanowieniu zaprezentowano bardzo nikłe rozpoznanie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, "Sądy nie miały do rozpoznania obiektywnego i pełnego materiału dowodowego, a prawidłowej oceny PINB w Powiecie [...] dokonał w wyrażonej treści postanowienia z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], tj. po upływie 4 lat od wydanej decyzji z [...] lipca 2016 r., dot. rozbiórki domu". Bowiem to nie zstępna B B zrezygnowała z procesu legalizacyjnego, lecz uniemożliwił jej to sam organ, nakłaniając do fałszywego oświadczenia, w wyniku którego uniemożliwiono prawną realizację legalizacji nielegalnie odbudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Ponadto skarżący podkreślił, że przypisywanie mu niezadowolenia z wyroków jest nietaktem, albowiem uzasadnienia wyroków wskazują, że postępowanie w inspektoracie było stronnicze w stosunku do B B. GINB odmawiając wszczęcia nadzwyczajnego postępowania ukrywa fakty, że organy nadzoru budowlanego procedowały w oparciu o fałszywy dowód. Tym samym uniemożliwiły legalizację i nieprawdziwie wskazują, że B B zrezygnowała przez niezłożenie żądanych dokumentów, a w stanie faktycznym to sam urząd przyczynił się do tego, że nie mogła dokończyć procedur legalizacji, a to wyraża rażące naruszenie prawa. Naruszono normy prawne i społeczne, a to nie urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej w demokratycznym państwie prawa. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie naruszały prawa w sposób opisany powyżej, a skarga była niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że słusznie dostrzegły organa obu instancji, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka negatywna z art. 61a § 1 k.p.a., a więc są związane dyspozycją tego przepisu, zgodnie z którą, gdy na skutek złożonego żądania wszczęcia postępowania administracyjnego nie może być ono z uzasadnionych przyczyn wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wyjaśnić bowiem należy, że w niniejszej sprawie kontrola legalności zarówno decyzji PINB w Powiecie [...] z [...] lipca 2016 r., znak [...] nakładającej na B B obowiązek rozbiórki jednorodzinnego budynku mieszkalnego odbudowanego na działce nr [...] w [...], gmina [...], jak i utrzymującej ją w mocy decyzji z [...] maja 2017 r., znak: [...][...]WINB w [...] dokonana została prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 489/17, oddalającym skargę B B na ww. decyzje. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 952/18 oddalił skargę kasacyjną B B od ww. wyroku sądu I instancji. Należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny rozpoznający skargę B B na decyzję [...]WINB w [...] z [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego) wydaną w postępowaniu zwykłym (a więc orzekający w sprawie sygn. akt II SA/Gd 489/17) nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), natomiast z urzędu brał pod uwagę nieważność zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Owa kontrolowana w postępowaniu sądowym "legalność" decyzji dotyczy bowiem nie tylko zwykłego naruszenia przez organ prawa procesowego lub materialnego, ale – przede wszystkim – naruszenia kwalifikowanego, a więc nieważności decyzji z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a. Z treści uzasadnienia ww. wyroku WSA w Gdańsku wynika wprost, że Sąd ten oddalając skargę rozważył prawidłowość formalno- i materialnoprawną wydanej decyzji pierwszo- i drugoinstancyjnej pod kątem dokonanej po należytym ustaleniu stanu faktycznego subsumpcji prawnej. Natomiast z wyroku NSA z 20 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 952/18 wynika, że Sąd Naczelny – na skutek skargi kasacyjnej – dokonał oceny zasadności wyroku sądu I instancji, rozważając już wprost ewentualną nieważność zaskarżonych decyzji. NSA stwierdził w uzasadnieniu swego wyroku w tym zakresie w sposób nie pozostawiający jakichkolwiek wątpliwości, że "brak było podstaw do stwierdzenia, że obie wydane w sprawie decyzje są obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Skoro, co wynika z wyżej przeprowadzonych rozważań, w sposób prawidłowy ustalono adresata decyzji, więc w sprawie nie stwierdzono zwykłego naruszenia normy art. 52 ustawy Prawo budowlane, to tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia jej kwalifikowanego naruszenia. W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (...). Wskazać także trzeba, że skarżąca była uznana za stronę postępowania i brała w nim czynny udział. Do niej także została skierowana decyzja. Zaś to, że decyzja o nakazie rozbiórki nie została skierowana do pozostałych współwłaścicieli nieruchomości nie oznacza, że nie byli oni uznani za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.". Dokonana przez WSA w Gdańsku i następnie przez NSA w powyższy sposób sądowa ocena prawna w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Powiecie [...] z [...] lipca 2016 r., znak [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji [...]WINB w [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...] jest wiążąca zarówno dla organów, jak i sądów administracyjnych. Wynika to z art. 170 i 171 p.p.s.a, zgodnie z którymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Jeżeli więc w postępowaniu sądowo administracyjnym kwestia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. była badana i sąd do tej kwestii się odniósł, to wówczas występuje przesłanka negatywna z art. 61a § 1 k.p.a. w postaci owej "innej przyczyny" niedopuszczalności ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego w takiej sprawie. Z powyższych przyczyn organ I instancji słusznie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji i zgodnie z prawem postanowienie swe uzasadnił, poprawnie wyjaśniając podstawę i przesłanki rozstrzygnięcia (art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 11 k.p.a.). Organ II instancji natomiast prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. utrzymując w mocy prawidłowe rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wyjaśnić też należy, że podnoszone w skardze do tut. Sądu okoliczności dotyczące osoby inwestora, kwestii własnościowych i poniesionych nakładów na budowę, jak również adresata decyzji nakazującej rozbiórkę były w całości kontrolowane przez WSA w Gdańsku w ww. sprawie sygn. akt II SA/Gd 489/17, a dokonana w zakresie ich prawidłowości ocena prawna sądu I instancji stała się podstawą oddalenia skargi. Wiąże więc w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy prawa; niezależnie od tego, że tut. Sąd w pełni ją podziela. W rezultacie słusznie uznał organ odwoławczy, że stanowisko skarżącego stanowi w istocie niedopuszczalną prawnie polemikę z ww. wyrokami WSA i NSA i zmierza do zakwestionowania wyniku sprawy prawomocnie już osądzonej. Biorąc pod uwagę dokonaną w niniejszym wyroku ocenę prawną, tut. Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty nie były zasadne. Odmawiając wszczęcia postępowania organ go – z natury rzeczy – nie prowadzi, a więc nie dokonuje "oceny prawnej innych postępowań administracyjnych", nie rozpatruje nowych dowodów, nie dokonuje żadnej "oceny merytorycznej" przedmiotu sprawy, której nie wszczyna i nie może naruszyć wskazywanych przez skarżącego przepisów mających zastosowanie, ale w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a