VII SA/Wa 2440/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. skargę oddala Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., w zw. z art. 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206), po rozpatrzeniu odwołania M. i S.S. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r. odmawiającą wstrzymania czynności egzekucyjnych dotyczących rozbiórki domku letniskowego, na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...]. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji wskazując, że w rozstrzyganej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych określone w art. 27 ww. ustawy. Podkreślił, że zarówno organy I i II instancji, jak i sądy administracyjne w swoich rozstrzygnięciach odnoszących się do niniejszej sprawy zgodnie podkreślały, iż obiekt objęty nakazem rozbiórki należy uznać, z uwagi na dokonane przeróbki, za obiekt budowlany postawiony bez stosownego pozwolenia na budowę, a więc stanowiący samowolę budowlaną. Podkreślenia także wymaga, iż PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r., nałożył na M. i S.S. obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających zalegalizowanie samowoli budowlanej, z czego jednakże zobowiązani nie skorzystali. Skargę na powyższą decyzję złożył S.S. Wskazał, że w całym postępowaniu żadna z instytucji nie powołała biegłego z dziedziny motoryzacji i nie uwzględniła jego zapewnień, że są to jednak przyczepy w myśl prawa o ruchu drogowym. Na tę okoliczność przedstawił sporządzoną na własne zlecenie ekspertyzę. W myśl prawa o pojazdach i dopuszczeniu lub wycofaniu ich z ruchu drogowego, podlegają rozbiórce w specjalistycznym zakładzie. Żadna instytucja nie ma prawa nakazać ich rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie jest zasadna. W świetle zarzutów skargi na wstępie podkreślić trzeba, że kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2010r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009r., którą organ ten odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych dotyczących rozbiórki ww. domku letniskowego. Nie mogły być zatem przedmiotem oceny Sądu decyzje nakładające obowiązek rozbiórki ww. domku letniskowego, a co za tym idzie również zarzuty skargi skierowane do tych rozstrzygnięć oraz prowadzonego wówczas postępowania pozostawały bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. W związku z powyższym wyjaśnienia wymaga, że decyzja Wojewody [...] została wydana w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206). Zgodnie z treścią tego przepisu wojewoda może, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. Należy mieć przy tym na uwadze, że stosownie do ustępu 2 ww. przepisu wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach (...). Podkreślić zatem trzeba, że ustawodawca przyznał wojewodzie kompetencję typu kontrolnego o szczególnym charakterze, która stanowi nadzwyczajny środek ingerencji w prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jej przyznanie wojewodzie jest związane z wykonywaniem funkcji przedstawiciela Rady Ministrów w województwie. Postępowanie prowadzone w trybie powołanego przepisu jest postępowaniem odrębnym i jako takie nie stanowi części postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Przedmiotem omawianego rozstrzygnięcia jest jedynie zbadanie, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 27 ust. 2 cyt ustawy, uzasadniające ingerencję wojewody w toczące się postępowanie egzekucyjne, to jest ustalenie, czy zachodzą "szczególnie uzasadnione przypadki" przemawiające za zastosowaniem tego nadzwyczajnego środka. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie, takie "szczególnie uzasadnione przypadki" nie miały miejsca. W świetle przedstawionej argumentacji, bez znaczenia pozostawały podnoszone w skardze okoliczności, niepowołania w toku postępowania biegłego z dziedziny motoryzacji, czy zapewnień skarżącego, że domek letniskowy składa się z przyczep, w myśl Prawa o ruchu drogowym. Słusznie też wskazał organ II instancji, że przedmiotowa sprawa nie dotyczyła badania prawidłowości działań podejmowanych przez organy egzekucyjne. W tym stanie rzeczy, podzielając stanowisko organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.