VII SA/Wa 2448/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 3 października 2014 r. S. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. W skardze został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który nie został jednak uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa. Ocena ta jest możliwa i uzależniona od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku należy wskazać w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia S. W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] - ustalające dla S. W. wysokość opłaty legalizacyjnej samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego o garaż i klatkę schodową zlokalizowanego na działce nr geod [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] w kwocie 50.000 zł – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i ustalił dla S. W. wysokość opłaty legalizacyjnej za samowolnie rozbudowany budynek mieszkalny o garaż i klatkę schodową zlokalizowany na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] w kwocie 50.000,00 zł. Wnosząc o wstrzymanie tego postanowienia strona skarżąca nie wyjaśniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem tego aktu. Wniosek ten nie został bowiem w ogóle uzasadniony. W tej sytuacji Sąd nie miał żadnej możliwości oceny zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie danego postanowienia musi być realna i poparta dowodami. Strona na gruncie art. 61 § 3 ppsa zobowiązana jest więc skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego orzeczenia. Brak wskazania na powyższe uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.