VII SA/Wa 2449/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. i W. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. J. i W. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. R. J. i W. J. ("skarżący") w dniu 13 października 2016 r. nadali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Pismem z dnia 13 października 2016 r., dołączonym do powyższej skargi, skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu wskazali, że przesyłkę zawierającą skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nadali w dniu 3 października 2016 r., a więc w ustawowym terminie listem poleconym, na posiadany przez nich wówczas adres organu, tj. ul. [...],[...] W. Przesyłka zawierająca ww. skargę została zwrócona skarżącym w dniu 12 października 2016 r. z adnotacją "nieznany". Skarżący podjęli działania mające na celu ustalenie aktualnego adresu organu, a następnie w dniu 13 października 2016 r., z zachowaniem terminu – złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, któremu ich zdaniem uchybili bez swojej winy. Z treści pisma z dnia 13 października 2016 r. wynikało, że załączniki do niego stanowią: potwierdzenie nadania przesyłki zawierającej skargę oraz kserokopie pism skarżących, doręczanych organowi na adres: ul. [...],[...] W. Do ww. pisma załączniki te nie zostały jednak dołączone. Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący zostali wezwani do nadesłania ww. załączników. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący nadesłali ww. załączniki w kserokopiach poświadczonych notarialnie za zgodność z oryginałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachowali siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 12 października 2016 r., a następnego dnia, tj. 13 października 2016 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej, k. 5 akt sądowych) oraz została dokonana czynność – złożenie skargi. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadali skargę w dniu 3 października 2013 r., na adres Ministra Infrastruktury i Budownictwa, [...],[...] W., a przesyłka wróciła do skarżących z adnotacją [adresat] "nieznany". Adres ten nie był jednak prawidłowy. Następnie po zwrocie przez pocztę przesyłki skarżący, w dniu 13 października 2016 r. przesłali skargę na prawidłowy adres organu, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skarżący wskazali, że przesyłkę skierowali na adres organu dotychczas przez nich posiadany, na który doręczane były przesyłki pochodzące od nich. Po uzyskaniu zwrotu przesyłki zawierającej skargę, natychmiast podjęli czynności mające na celu ustalenie aktualnego adresu i wnieśli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, kierując oba pisma na aktualny adres. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie dopełnili należytej staranności przy składaniu skargi. Wyjaśnienia skarżących, że uchybienie terminu spowodowane było błędem w zaadresowaniu koperty, zawierającej skargę, nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu. Wymaga wskazania fakt, że nawet jeśli skarżący wcześniej kierowali korespondencję do organu na inny adres, to już z pieczęci organu na kopertach, w których wysyłana jest korespondencja z organu, widnieje prawidłowy adres (podobnie, na zwrotnych potwierdzeniach odbioru zaskarżonej decyzji, na których widnieje podpis skarżącej). W razie wątpliwości, a także aby dochować należytej staranności, skarżący powinni byli porównać oba, posiadane przez siebie, adresy organu, i wobec zauważenia zmiany – skierować skargę na adres podany na kopercie zawierającej ostatnią korespondencję ze stroną. Na marginesie należy stwierdzić, że aktualne adresy organów są również publikowane m.in. na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, potwierdzenie aktualnego adresu przez stronę możliwe jest również np. przez telefoniczne skontaktowanie się z urzędem organu. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy, należy uznać, że o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie, przeszkoda, tj. dysponowanie niewłaściwym adresem organu, była możliwa do usunięcia. Skarżący mogli upewnić się, jaki adres organu jest aktualny, jednak tego nie zrobili, błędnie adresując korespondencję. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.