VII SA/Wa 245/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Tadeusz Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] Minister Rozwoju i Finansów, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez A. Z. odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. PINB w G. ustalił dla A. Z. opłatę legalizacyjną w wysokości 10.000,00 zł, z tytułu zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego (usytuowanego na działce nr [...] przy ul. K. w miejscowości S.) na budynek mieszkalny. Pismem z 21 czerwca 2016 r. A. Z. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o umorzenie ustalonej opłaty legalizacyjnej. Decyzją z [...] października 2016 r. Wojewoda [...] umorzył w całości postępowanie w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej, z uwagi na brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania wniosku o umorzenie należności. Od powyższej decyzji pismem z dnia 15 listopada 2016 r. A. Z. wniósł odwołanie do Ministra Rozwoju i Finansów. Minister Rozwoju i Finansów odnosząc się do złożonego odwołania wskazał, że zgodnie z art. 129 § 1 i 2 Kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Minister podkreślił, że organ odwoławczy jest obowiązany w pierwszej kolejności ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie i podniósł, że w analizowanym postępowaniu odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Minister wskazał, że jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] października 2016 r. doręczono stronie 31 października 2016 r. Powołując się na art. 57 § 5 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, Minister Rozwoju i Finansów stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 14 listopada 2016 r., natomiast odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej 16 listopada 2016 r. W związku z powyższym organ, na podstawie art. 134 Kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. A. Z. złożył skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. zarzucając: - naruszenie art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, - rażące naruszenie art. 67a Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do możliwości umorzenia opłaty legalizacyjnej przewidzianej w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, - rażące naruszenie art. 49c ust. 1 w związku z art. 71 a ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przewidziane w tym przepisie odniesienie stosowania przepisów ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania do umorzenia bądź rozłożenia na raty zobowiązań wynikających z ustalonej opłaty legalizacyjnej. A. Z. wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. Skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. Pismem z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powołując się na fakt przebywania w dniach 11-15 listopada 2016 r. w pracy poza granicami kraju, a także na samotne wychowywanie dziecka. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, powołując się na niezachowanie 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący podkreślił, że pomimo ustania przyczyny nieobecności nie miał możliwości złożenia wniosku w terminie, a okoliczność ta nie może pozostać bez wpływu na orzeczenie w niniejszej sprawie. A. Z. podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody [...], który decyzją z [...] października 2016 r. umorzył w całości postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o umorzenie opłaty legalizacyjnej, z powołaniem na brak możliwości zastosowania art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa do należności przewidzianych w art. 49 ustawy Prawo budowlane. Skarżący wskazał, że wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o umorzenie opłaty legalizacyjnej, kierując się pouczeniem zawartym w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r. ustalającym opłatę legalizacyjną i na skutek tego pouczenia nie zaskarżył postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. A. Z. podkreślił, że został wprowadzony w błąd, tym samym nieświadomie doprowadził do uprawomocnienia się postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną. W takiej sytuacji stanowisko Wojewody [...] co do umorzenia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej jest błędne i dalece niesprawiedliwe dla skarżącego. Skarżący podkreślił ponadto, że z przepisów art. 49c ustawy Prawo budowlane, art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, art. 71 ust. 3 i art. 59g Prawa budowlanego wynika wprost, że miał podstawy do wystąpienia o umorzenie opłaty legalizacyjnej ustalonej postanowieniem z 14 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r., którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. Podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu właściwego do rozpatrzenia odwołania jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy nie jest obarczone brakami formalnymi i czy zostało złożone w terminie. Zgodnie zaś z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zauważyć jednocześnie trzeba, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza", zawarte w art. 134 Kpa, oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Rozpoznanie odwołania pomimo złożenia go z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), oznaczałoby bowiem weryfikację decyzji ostatecznej, korzystającej z ochrony trwałości w myśl art. 16 § 1 Kpa. Z akt postępowania administracyjnego - ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. - wynika bezspornie, iż decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 31 października 2016 r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem z dniem 14 listopada 2016 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadał odwołanie w placówce pocztowej w dniu 16 listopada 2016 r. Tym samym stwierdzić trzeba, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 129 Kpa. Taka sytuacja obligowała zatem Ministra Rozwoju i Finansów do wydania w oparciu o art. 134 Kpa postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy, w razie ustalenia, że odwołanie złożone zostało po terminie, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 Kpa. Zaskarżone postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. jest zatem prawidłowe, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Pozbawiony podstaw jest zarzut, że zaskarżone postanowienie narusza art. 58 Kpa poprzez błędną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Podkreślenia wymaga, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. wydane zostało w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący złożył już po wydaniu przez organ zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia z [...] grudnia 2016 r. i został on rozpoznany odrębnym postanowieniem organu (z dnia [...] grudnia 2016 r.). Nie sposób też zarzucić Ministrowi Rozwoju i Finansów naruszenia art. 67a Ordynacji podatkowej czy też art. 49c ust. 1 w związku z art. 71 a ustawy Prawo budowlane, skoro Minister, wobec wniesienia przez skarżącego odwołania z uchybieniem terminu, nie miał możliwości merytorycznego kontrolowania decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. Podkreślenia ponadto wymaga, że Sąd nie mógł dokonywać oceny zarzutów skargi dotyczących decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., gdyż zakres kontroli wyznaczony był zaskarżonym postanowieniem Ministra Rozwoju i Finansów i dotyczył wyłącznie kwestii uchybienia terminu. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.