VII SA/Wa 2450/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] S. A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr[...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 290), po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. reprezentowanej przez radcę prawnego A. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...], nakazującej [...] S.A. usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa i nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej, do której podłączona jest linia o napięciu 15kV, zlokalizowanej na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] poprzez wymianę konstrukcji nośnej stacji transformatorowej w tej samej lokalizacji oraz dokonanie koniecznej wymiany wyposażenia w/w stacji (z uwzględnieniem obowiązujących obecnie standardów technicznych stosowanych przy budowie stacji transformatorowych) - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że w związku z niewykonaniem przez [...] S.A. obowiązku wskazanego w w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu [...] maja 2015 r. do zobowiązanego zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania w/w obowiązku, doręczono w dniu [...] maja 2015 r. Następnie w dniu [...] czerwca 2015 r. organ stopnia powiatowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którego doręczenie zobowiązanemu w dniu [...] czerwca 2015 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Przedstawiciel organu pierwszej instancji w dniu [...] lipca 2015 r. dokonał czynności kontrolnych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], w wyniku których stwierdzono, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na podmiot zobowiązany grzywnę w wysokości 40.000 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych) w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. ustanowiony pełnomocnik podmiotu zobowiązanego - radca prawny A. D. wniósł z zachowaniem ustawowego terminu zażalenie na w/w postanowienie organu I instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w postanowienie organu powiatowego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], PINB w [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez pełnomocnika podmiotu zobowiązanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy w/w postanowienie organu I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], skierował do wykonania zastępczego obowiązek wynikający z decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., znak: [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], uchylił w/w postanowienie nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał postanowienie nr [...]z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z ww. egzekwowanej decyzji nr [...]. Rozpoznając zażalenie na opisane powyżej postanowienie organu pierwszej instancji nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, na art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Zdaniem organu drugiej instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie skierował niniejszy obowiązek do wykonania zastępczego ze względu na uchylanie się przez zobowiązanego od jego wykonania. Po myśli art. 128 § 1 w/w ustawy, w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Organ powiatowy zastosował się do ww. wymogu jak również do dyspozycji art. 128 § 1a w/w ustawy i wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia przybliżoną kwotę kosztów wykonania zastępczego obowiązku nałożonego decyzją [...]. Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie i zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego egzekwowanego obowiązku. Egzekwowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] jest ostateczna, wobec czego podlega wykonaniu w całości. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu pełnomocnika zobowiązanego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją nr [...] nałożono egzekwowany obowiązek na [...] S.A. i względem tego podmiotu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Uwzględnienie przez organ powiatowy w toku postępowania egzekucyjnego dodatkowych danych precyzujących przy nazwie podmiotu zobowiązanego właściwą jego komórkę, której doręczana była korespondencja w sprawie tj. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] nie stanowi zmiany po stronie podmiotu zobowiązanego. Ponadto, egzekwowana ostateczna decyzja nr [...]nakładająca obowiązek na [...] S.A. również została skierowana i doręczona pod adresem Rejonu Energetycznego [...], ponieważ adres ten był wskazywany przez podmiot zobowiązany jako właściwy do przekazywania korespondencji. Organ drugiej instancji podniósł, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Objęte zażaleniem postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] SA. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie : - art. 45 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie pism w sprawie oraz w szczególności skarżonego postanowienia na adres siedziby strony skarżącej ujawniony we właściwym rejestrze - Krajowym Rejestrze Sądowym - to jest ul. [...]. - art. 29 w zw. z art. 30 §1 w zw. z art. 107 §1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i skierowanie zaskarżonego postanowienia do podmiotu, który nie jest osobą prawną i nie ma zdolności prawnej, a więc [...] S.A. Oddziała [...] Rejon Energetyczny [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...]. - art 7, 77, k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodnego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do podstawy i zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego co doprowadziło do - błędu co do osoby zobowiązanego; nie wzięcie pod uwagę niewykonalności zobowiązania o charakterze niepieniężnym (czasowej), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.; - naruszenia art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; Spółka wniosła o uchylenie skarżonej cyt. "decyzji" w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz cyt. "w każdym razie" o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na sądową ocenę kontrolowanych postanowień. Należy podkreślić, że zarzut braku prawidłowego określenia adresata decyzji, która jest podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] nakazującej usuniecie zagrożenia bezpieczeństwa i nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej (...) nie może być podnoszony skutecznie na tym etapie postępowania egzekucyjnego. W sprawie istotne jest, że określenie podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku zawarte w tytule egzekucyjnym odpowiada określeniu jakie zawarto w decyzji o nałożeniu tego obowiązku. Takie też określenie znalazło miejsce w orzeczeniach kontrolowanych w niniejszym postępowaniu. Wszystkie te akty stanowią, że zobowiązaną, dłużnikiem jest skarżąca spółka. Pewne uchybienia w jednoznacznie prawidłowym określeniu adresata nie mogą na tym etapie być przedmiotem sądowej weryfikacji, ale też nie powinny dla podmiotu, o tak doniosłym znaczeniu gospodarczym, stanowić pretekstu do kwestionowania w związku z tym ww. orzeczeń. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut wadliwego działania organu w toku całego postępowania do chwili obecnej i skierowania aktów do podmiotu niewłaściwego tj. nie posiadającego zdolności sądowej i prawnej. Należy zauważyć ponadto, że zarówno zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone prawidłowo pełnomocnikowi skarżącej spółki na adres przez niego wskazany. Spółka korzystała z prawa do zażalenia, które wniosła w terminie oraz do rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu skargi sądowej. W tych warunkach nie jest uzasadniony zarzut, że skarżąca spółka była pozbawiona możliwości uczestnictwa w postępowaniu kontrolowanym w niniejszej sprawie. Kolejny zarzut – cyt. "decyzja nr [...] nakładająca określone obowiązki obarczona jest wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa" z oczywistych przyczyn pozostaje poza sądową weryfikacją w sprawie niniejszej. Decyzja ta nie jest bowiem przedmiotem sądowej kontroli. Sprawa jest już na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy, wydany na podstawie ww. decyzji, ta zaś nadal pozostaje w obrocie prawnym. Sąd stwierdza - orzeczenie o zastosowaniu wykonania zastępczego jest w pełni uzasadnione w okolicznościach niniejszego postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy, wbrew stanowisku skarżącej spółki, w dniach [...], [...], [...] lipca 2015 r. właściciele działki udostępnili ją w celu wykonania przez spółkę nałożonego na nią obowiązku. Mimo to obowiązek nie został wykonany. Następnie, skarżąca spółka w dniu [...] grudnia 2015 r., wpłaciła nałożoną na nią grzywnę w celu przymuszenia, zatem nawet ten środek egzekucyjny nie wpłynął na wykonanie nakazu. Tym samym nie jest przedwczesne, jak postrzega to skarżąca spółka, wydanie postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego. Wreszcie nie są wiarygodne tezy spółki o braku możliwości wykonania nałożonych na nią przedmiotowych obowiązków. Skarżąca spółka, mimo upływu znacznego okresu czasu, nie wykonała nawet tej części obowiązków, które nie wiążą się wejścia na teren ww. posesji. Spółka nie przedłożyła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] dokumentacji technicznej co do zakresu i kolejności oraz sposób wykonania robót doprowadzających obiekt do stanu zgodnego z prawem zatem takiego, który nie będzie powodował stanu zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Nie zarejestrowała także dziennika budowy, nie zapewniła kierownika budowy, który powinien opracować plan BIOZ – plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na tle przedstawionej powyżej argumentacji Sąd w pełni podziela stanowisko organów obu instancji – wobec tego, że skarżąca spółka nie wykonała obowiązku, także mimo zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, zasadne było zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego, zlecenie wykonania obowiązku innemu podmiotowi do wykonania za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).