VII SA/Wa 2452/17

Starszy referendarz sądowy- Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2017r. po rozpoznaniu wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku określonych dokumentów postanawia: przyznać S. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 1 grudnia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy S. G.. We wniosku wnioskodawczyni nie zakreśliła wprawdzie w pkt 4 formularza o co wnosi, jednakże z pisma z dnia 9 listopada 2017r. wynika, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, w takim też zakresie wniosek został rozpoznany. We wniosku przedstawiła swoją sytuacją finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1367), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytuły emerytury w wysokości 767 złotych miesięcznie. Wskazała, że posiada dom mieszkalny o pow. 98 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1 ha 70 arów. Dodała, że nieruchomość nie jest uprawiana rolniczo. Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi opłatę za energię w wysokości 70 złotych, gaz w wysokości 50,00 złotych, podatek 40,00 złotych, leki 150,00 złotych, środki czystości 50,00 złotych, opłata za śmieci i opał na zimę 3000 złotych rocznie, węgiel, drzewo i robocizna 500 złotych. Podała, że na żywność pozostaje jej 200 złotych, oprócz wydatków. Z wniosku wynika, że ponosi również wydatki z związane z zakupem odzieży i butów, Mając na względzie powyższe dane uznano, że skarżąca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię jest na tyle niski, że nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.