VII SA/Wa 2455/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak:[...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek F. K., nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...], udzielającej Państwu H. i R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, stanowiącego plombę pomiędzy istniejącymi budynkami mieszkalnymi, na działkach nr ewid. gruntów [...] i [...] położonych przy ul. K.. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że kontrolowana decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 1994r. została wydana na bazie właściwej podstawy prawnej i nie narusza przepisów o właściwości, a także nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu jej wydania trwale niewykonalna. Organ pierwszej instancji ustalił, że Inwestorzy do wniosku z dnia [...] marca 1994r o wydanie pozwolenia na budowę załączyli wymagane 2 egzemplarze projektu budowlanego indywidualnego, postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].07.1993r. znak: [...] oraz wykazali prawo do nieruchomości, tj. przedłożyli zawiadomienia z Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego [...] z dnia [...].08.1993r., z których wynika, że H. i R. S. posiadali prawo współużytkowania wieczystego działki Nr [...] oraz prawo współwłasności m.in. działki Nr [...]. W badanej decyzji z dnia [...] kwietnia 1994r określono warunki wykonywania robót budowlanych, tj. m.in..: "(...) obiekt należy wykonać zgodnie z planem zagospodarowania i projektem technicznym stanowiącym załącznik graficzny do tej decyzji po uprzednim wytyczeniu przez służbę geodezyjną. Ze względu na szczególne usytuowanie obiektu pomiędzy istniejącymi budynkami mieszkalnymi roboty budowlane wykonać zgodnie ze sztuką budowlaną i dostępną technologią, w sposób nie stwarzający zagrożeń dla obiektów istniejących. Fundament ściany od strony budynku Pani K. (działka Nr [...]) wykonać na głębokości fundamentu istniejącego. Pomiędzy obiektami wykonać przerwę dylatacyjną. W toku postępowania nieważnościowego ustalono, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1990r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 28 lutego 1991r, Nr 4 poz. 62, przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A88MW. Teren oznaczony symbolem A88MW został opisany jako: Teren istniejącej zabudowy wielorodzinnej. Użytkowanie bez zmian. Dopuszcza się do uzupełnienia, rozbudowy i modernizacji zabudowy celem jej uporządkowania. Można ewentualnie zlokalizować budynek administracyjno-usługowy dla Spółdzielni Rzemieślniczej. W ustaleniach ogólnych tego planu, dotyczących całego obszaru objętego planem wskazano m.in.: "(...) Na terenie centrum zainwestowania miejskiego utrzymuje się stary historyczny układ funkcjonalno-przestrzenny, zabudowa mieszkalna, mieszkalno-usługowa i usługowa, z jednoczesnym ograniczeniem wysokości budynków do 2,5 kondygnacji oraz zachowaniem wysokich wymogów w zakresie architektury projektowanych nowych obiektów budowlanych, które powinny uwzględniać zabytkowy charakter tej części miasta. (...) Zaleca się staranne pod względem urbanistyczno-architektonicznym kształtowanie obiektów kubaturowych i zespołów zieleni szczególnie na obszarze objętym strefą ochrony konserwatorskiej. (...) Na rysunku planu określono zasięg strefy konserwatorskiej układu śródmiejskiego. Wszelka działalność inwestycyjna na tym terenie oraz na terenie obiektu zabytkowego wymaga uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w [...]. (...)". Tym samym organ pierwszej instancji uznał, że inwestycja objęta decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 1994r. jest zgodna z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również posiada wymagane uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w [...]. Organ pierwszej instanicji wskazał również, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej o Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62), mającego zastosowanie do obiektów budowlanych realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z kwietnia 1994r. budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych r. lub trudno zapalnych, powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4m od granicy działki. Odległość ta mogła być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie miał otworów okiennych lub drzwiowych. Przy czym zastosowanie zabezpieczeń sąsiednich budynków oddzieleniem przeciwpożarowym wyłączało ograniczenia w nich zawarte (wyroki NSA sygn. akt: IV/247/86, SA/WR/355/85, II SA/1188/84). Budynek objęty kontrolowaną decyzją zaprojektowano na terenie zwartej zabudowy śródmiejskiej miasta [...], który to teren objęty był miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1990r., jak również strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej. Projektowane w ramach przedmiotowej inwestycji wypełnienie plombowe (między istniejącymi na sąsiednich działkach budynkami), posiadające ściany z materiałów niepalnych oraz pokrycie z materiału niepalnego, stanowi wypełnienie ustaleń obowiązującego miejscowego planu, które zostało pozytywnie zaopiniowane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zdaniem organu takie usytuowanie projektowanej inwestycji nie naruszało przepisów ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. Odnosząc się do zarzutów F. K. - właściciela działki nr [...], organ pierwszej instancji wskazał, iż budynek inwestorów zaprojektowano w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką nr [...] i jednocześnie w takiej odległości od istniejącego na niej budynku gospodarczego należącego do F. K.. Zdaniem Wojewody [...] spór graniczny pomiędzy inwestorami, a F. K dotyczy kwestii własności ściany budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr [...], która to ściana znajduje się bezpośrednio przy granicy między działkami nr [...] i nr [...] lub na granicy tych działek, a nie budynku mieszkalnego objętego kontrolowaną decyzją. W ocenie organu pierwszej instancji kwestia przebiegu granicy pomiędzy działkami – z uwagi na oddalenie projektowanego budynku H. i R. S. od tej granicy nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 1994r w przedmiocie pozwolenia na budowę. Późniejsza samowolna rozbudowa zaprojektowanego budynku, która była przedmiotem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994r, znak:[...] nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 1994r. Wojewoda [...] wskazał także, że budowa budynku objętego kontrolowaną decyzją została zakończona w dniu [...] listopada 1994r, zaś decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994r, znak:[...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych ( której kserokopię przedłożył F. K. ), dotyczy rozbudowy tego budynku o pomieszczenie garażowe wraz z kanałem rewizyjnym, które nie było objęte badaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zatem kwestia samowolnej rozbudowy budynku objętego kontrolowaną decyzją oraz kwestia niezgodności usytuowania tarasu na rozbudowanej części nie może być oceniana przez Wojewodę [...] w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...]z dnia [...] kwietnia 1994r o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania F. K., decyzją z dnia [...] września 2011r, znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Zgodnie natomiast z przepisem § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8 , poz. 48 z późn. zm. wg stanu na dzień 28 kwietnia 1994 r.), do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć odpis dokumentu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję. Inwestorzy – H. S. i R. S. wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji przedłożyli organowi stopnia podstawowego dokumentację potwierdzającą ich prawo do dysponowania nieruchomościami o nr ewid. [...] i [...], na cel realizacji spornej inwestycji (zawiadomienie Sądu Rejonowego - Wydział Ksiąg Wieczystych [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r., o wpisie działki nr ewid [...] do księgi wieczystej kw nr [...] oraz zawiadomienie Sądu Rejonowego - Wydział Ksiąg Wieczystych [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r., o wpisie działek nr ewid [...] i [...] do księgi wieczystej kw nr [...]). Tym samym niewątpliwie uczyniono zadość przywołanym wyżej unormowaniom art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego oraz § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Ponadto w dniu wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...], działki inwestycyjne objęte były zakresem obowiązywania Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1990 r., Nr [...], a planowana inwestycja nie narusza zapisów ww. planu. Działki nr ewid. [...] i [...], znajdują się na terenie oznaczonym symbolem A88 MW, dla którego ustalono zabudowę wielorodzinną z dopuszczeniem jej uzupełnienia, rozbudowy i modernizacji celem jej uporządkowania. Sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm. wg stanu na dzień 28 kwietnia 1994 r.). Analiza decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ocena legalności budynku gospodarczego z piwniczką na warzywa zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. K. nie może mieć miejsca w postępowaniu dotyczącym innego przedmiotu, tj. budynku mieszkalnego H. i R. S., usytuowanego na działkach nr ewid. gruntów [...] i [...], przy ul. K., a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 03 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1148/03 uchylający decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji udzielającą R. S. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z piwniczką na warzywa dobudowanego samowolnie do budynku mieszkalnego nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy zauważył, że żadna z elewacji przedmiotowego budynku mieszkalnego położonego na działkach nr ewid. gruntów [...] i [...] w [...] nie przylega do granicy z działką skarżącego nr ewid. [...]. Sam fakt graniczenia działki skarżącego nr ewid. [...] z działką inwestycyjną nr ewid. [...], nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł F. K. domagając się o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że wpis działek nr ewid. [...] i [...] do KW [...]- Wydziału Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w [...] kłóci się z innymi dokumentami geodezyjnymi, z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Znak: [...] z dnia [...] lutego 2005 (na str. 4 tej decyzji jest): Dodatkowo należy podnieść, że dla nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] i [...] obręb [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w której w dziale drugim wpisany jest jako właściciel P.S., natomiast załącznikiem graficznym przedstawiającym granice nieruchomości jest wyrys nr L.dz. [...] z dnia [...].04.1993 r. Zdaniem skarżącego wpis działek inwestycyjnych do Księgi Wieczystej KW nr [...] nie czyni zadość art. 29 ust 5 Prawa budowlanego z 1974r. Inwestorzy nie dysponowali więc w pełni nieruchomością, a powyższy fakt wskazuje na to, iż na części nieruchomości oznaczonej numerem dz. [...] istnieje podwójny stan prawny wynikający z KW [...]. Zdaniem skarżącego wpisanie działek nr ewid. [...] i [...] do Księgi Wieczystej [...] nie uprawnia inwestorów Państwa H. i R. S. do wykonywania prac budowlanych i rozbiórkowych (rozbiórka komina) na jego budynku mieszkalnym istniejącym z przed 1939r. W dniu 1 września 1999r inwestorzy samowolnej rozbudowy domu mieszkalnego przy ul. [...] pobudowali dach o konstrukcji stalowej nad rozbudowanym budynkiem wysuwając dach nad budynek skarzącego około 40cm, co ogranicza jego remont i zabudowę działki [...] oraz swobodne poruszanie się po kalenicy mojego domu. Skarżący podnosi, że inwestorzy dokonali samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego wykorzystując ścianę zachodnią budynku skarżącego położonego na dz. ewid. [...] w ten sposób, że rozbudowany budynek przylega do jego budynku. Rozbudowany budynek przy ul. [...] jest zlokalizowany bezpośrednio przy ścianie budynku skarżącego co narusza ścianę jego domu, przez wkucie rynny odprowadzającej wody z dachu samowolnej rozbudowy, dach o konstrukcji stalowej został wysunięty nad budynek skarżącego co ogranicza swobodne poruszanie się po kalenicy jego domu oraz zabudowę jego działki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156§1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji określonej w art. 16 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji w granicach określonych w art. 156 §1 kpa. Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie uprawnia bowiem organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie "co do jej istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 §1 k.p.a. Tak więc, jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności z powodu których nie stwierdził jej nieważności. W rozpatrywanej sprawie, Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r., znak: [...]. Badaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją z dnia [...] kwietnia 1994r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowane i § 45 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U Nr 8, poz. 48), Burmistrz [...]udzielił H. i R. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wg opracowania indywidualnego, stanowiącego plombę pomiędzy istniejącymi budynkami mieszkalnymi, na działkach Nr [...] i Nr [...] przy ul. [...]. Zarówno Wojewoda [...] jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenili, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 31 marca 1994r. załączyli wymagane 2 egzemplarze projektu budowlanego indywidualnego, postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 1993r., znak: [...] oraz wykazali prawo do nieruchomości, tj. przedłożyli zawiadomienia z Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 1993r., z których wynika, że H. i R. S. posiadali prawo współużytkowania wieczystego działki Nr [...] oraz prawo współwłasności m.in. działki Nr [...]. Wbrew zarzutowi skarżącego przedłożony przez inwestorów wypis Księgi Wieczystej potwierdza prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 29 ust 5 Prawa budowlanego z 1974r. W dacie wydawania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę na ww. terenie obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1990r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lutego 1991r. Nr 4 poz. 62, z których wynika, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A88MW. Na terenie onaczonym wskazanym symbolem dopuszczalna była zabudowa wielorodzinna i dopuszczalne było jej uzupełnienie, rozbudowa i modernizacja zabudowy celem jej uporządkowania. Tym samym jak prawidłowo przyjęły organu obu instancji decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 1994r jest zgodna z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również posiada wymagane uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w [...]. Przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej o Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62), mającego zastosowanie do obiektów budowlanych realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z kwietnia 1994r., zawierały generalne normy określające odległości, w jakich projektowane budynki powinny być sytuowane zarówno w stosunku do granic działki, jak i w stosunku do budynków istniejących na działkach sąsiednich. Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych r- lub trudno zapalnych, powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4m od granicy działki. Odległość ta mogła być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie miał otworów okiennych lub drzwiowych. Przy czym zastosowanie zabezpieczeń sąsiednich budynków oddzieleniem przeciwpożarowym wyłączało ograniczenia w nich zawarte (wyroki NSA sygn. akt: IV/247/86, SA/WR/355/85, II SA/1188/84). Budynek objęty decyzją Burmistrza [...] zaprojektowano na terenie zwartej zabudowy miejskiej, który to teren objęty był ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1990r., jak również strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej. Projektowane wypełnienie plombowe (między istniejącymi na sąsiednich działkach budynkami), posiadające ściany z materiałów niepalnych oraz pokrycie z materiału niepalnego, stanowi wypełnienie ustaleń obowiązującego miejscowego planu, które zostało pozytywnie zaopiniowane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i nie naruszało przepisów ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980r. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek inwestorów zaprojektowano w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność F. K. i jednocześnie w takiej samej odległości od istniejącego na niej budynku gospodarczego skarżącego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Inwestorzy jako współwłaściciele i współużytkownicy wieczyści działek [...] i Nr [...] posiadali prawo do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane. Ponadto cywilnoprawna kwestia rozgraniczenia działek nie ma wpływu na prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę. Kwestia ewentualnego samowolnego wykonania robót budowlanych innych niż określone w decyzji o pozwoleniu na budowę może być przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zarzuty skargi dotyczące samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego objętego kontrolowaną decyzją nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. . W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), skargę oddalił.