VII SA/Wa 2457/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Sp. z o.o. w W. wniosła skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego poprzez zaniedbanie obowiązku wypłaty na rzecz pasażera W. G. odszkodowania w wysokości 400 EUR oraz w przedmiocie ustalenia terminu usunięcia ww. nieprawidłowości w ciągu 14 dni od uprawomocniania się decyzji i nałożenia na ww. przewoźnika lotniczego kary w łącznej wysokości 1500 PLN. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 5 ust. 3, art. 6, art. 7 rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźniania lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/WE (Dz. U EU L 46 z 17 lutego 2004 r.), art. 209b ustawy Prawo lotnicze 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696), art. 11, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżąca wskazała, że podstawa prawna decyzji budzi szereg wątpliwości, brak jest ponadto podstawy do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podniosła, że wykonanie decyzji może narazić ją na brak możliwości odzyskania poniesionych wydatków w razie uchylenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest wykazanie zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie decyzji może ją narazić na brak możliwości odzyskania poniesionych wydatków, czyli wypłaconych odszkodowań i kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku wskazane okoliczności nie mają nadzwyczajnego charakteru i nie uzasadniają zaistnienia po stronie skarżącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie można uznać, że zapłata zryczałtowanego odszkodowania i kary wpłynie w znaczny sposób na sytuację majątkową skarżącej. Wypłata odszkodowań jest zwykłym następstwem obowiązku wynikającego z decyzji i nie ma nadzwyczajnego charakteru. Ponadto wątpliwości skarżącej co do ewentualnych przyszłych trudności związanych z dochodzeniem zwrotu odszkodowań od pasażerów są czysto hipotetyczne. Nawet gdyby zaistniała taka sytuacja, skarżąca może dochodzić zwrotu odszkodowań wraz z kosztami postępowań sądowych i egzekucyjnych. Biorąc również pod uwagę wysokość kary pieniężnej nałożonej decyzją nie można uznać, że stanowi ona znaczne obciążenie finansowe dla skarżącej. Skarżąca nie wskazała, że zapłata kary w wysokości 1500 zł wpłynie na jej sytuację finansową i wyrządzi jej trwałe szkody. Skarżąca powinna podać, czy prowadzona działalność gospodarcza przynosi zyski, bądź straty, powinna wykazać jaka jest jej kondycja finansowa i możliwości płatnicze. Za odmienną oceną wniosku skarżącej nie przemawia również całokształt materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Nie ma tam informacji, z której by wynikało, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje w majątku skarżącej trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.