VII SA/Wa 246/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania [...]- utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] października 2015 r., Nr [...]nakazującą [...] dokonanie rozbiórki murowanego ogrodzenia, zlokalizowanego na działkach ew. nr [...], w obr. [...], przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] w piśmie z 4.02.2015 r. wystąpił z wnioskiem do PINB w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia terenu należącego do Skarbu Państwa, który stanowi wał przeciwpowodziowy (dz. ew. nr [...], obr. [...]) - trwałym, murowanym ogrodzeniem, co stanowi realne zagrożenie ewentualnego osunięcia się skarpy przy wysokim stanie wody w korycie rzeki. Podczas podjętych przez PINB w [...] czynności wyjaśniających w dniu 28.04.2015 r. stwierdzono wybudowanie na całej długości działek ew. nr [...] stanowiących wał przeciwpowodziowy murowanego ogrodzenia o wysokości 2,15 m - 2,20 m. [...] oświadczył, że nie posiada zgłoszenia ani pozwolenia na budowę ww. ogrodzenia. Ogrodzenie powstało w 1991 r. Wobec czego decyzją nr [...]z [...].10.2015 r. PINB w [...] nakazał [...]rozbiórkę spornego murowanego ogrodzenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył [...]. Po przeanalizowaniu odwołania i akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że PINB w [...] dokonał właściwej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W przedmiotowej sprawie doszło do samowolnej budowy trwałego, murowanego ogrodzenia o wysokości 2,15 m - 2,20 m zlokalizowanego na całej długości działek ew. nr [...] obr. nr [...]w [...]. Z uwagi na istniejące niebezpieczeństwo osunięcia się skarpy wału i rzeki - rozbiórki ogrodzenia należy dokonać w trybie pilnym - tak stwierdził Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. Ponadto na całej długości działek [...]nadbudowana została zarówno skarpa rzeki jak i obwałowanie, co spowodowało wyraźne zwiększenie nachylenia skarpy. W tym stanie rzeczy istnieje niebezpieczeństwo oberwania się nadbudowanej części skarpy rzeki wału, w czasie wysokich stanów wody w rzece (...). Pozostawienie tak ukształtowanej skarpy rzeki i wału zmniejsza przepustowość koryta rzeki oraz stanowi realne zagrożenie ewentualnego osunięcia się skarpy przy wysokich stanach wody w korycie rzeki." Natomiast, z notatki służbowej z 30.01.2015 r. dołączonej do ww. pisma wynika: "Ustalono, że w związku z zagrożeniem stanu obwałowania rzeki [...] jakie stwarzają wybudowane na nich obiekty oraz z uwagi na brak innego sposobu realizacji ścieżki niezbędne jest podjęcie działań w sprawie rozbiórki budynku i ogrodzenia wybudowanych na działkach należących do Skarbu Państwa, które zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] znajdują się w terenie Publicznych Wód Śródlądowych." W toku podjętych przez PINB w [...] czynności wyjaśniających ustalono, że [...] przed dniem 1.01.1995 r. wybudował murowane ogrodzenie na terenie niezabudowanych działek nr ew. [...] z obr. [...] (których właścicielem jest Skarb Państwa). Według § 13 pkt 1, 2 obecnie obowiązującej Uchwały Nr [...]Rady Miasta [...] z [...].02.2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (zmienionej uchwałą nr [...]Rady Miasta [...] z [...].03.2008 r.): "Na terenach położonych wzdłuż rzeki [...], w strefie jej ochrony, obowiązuje zakaz naruszania naturalnego charakteru rzeki, z wyjątkiem prac konserwacyjnych i zabezpieczających przed powodzią, zakaz realizacji zabudowy na odcinku od 12 km biegu rzeki do granicy z miastem [...] w odległości mniejszej niż 50 m od linii brzegowej rzeki." Natomiast jak wynika z pisma Urzędu Miasta [...] z 9.07.2015 r.: "(...) murowane ogrodzenie i budynek gospodarczy (wybudowane w latach 1991-1992), które zlokalizowane są na obecnych działkach ewidencyjnych numer [...]obręb [...]w [...], zgodnie z ówcześnie obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (Uchwała Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...]z [...].01.1985 r. opublikowana w Dz. Urz. woj. [...]Nr [...] z [...].03.1985 r.) zlokalizowane były w terenie oznaczonym symbolem [...]. Był to teren projektowanej zieleni parkowej, związanej z doliną rzeki [...], na którym obowiązywało zachowanie terenów otwartych wzdłuż rzeki [...]. Ponadto dla doliny rzeki [...], pełniącej funkcję nawietrzania miasta i powiązań przyrodniczych ww. plan ustalał: zachowanie terenów otwartych w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki, wykluczenie obiektów uciążliwych, szczególnie ochronę istniejących obiektów zieleni, starorzeczy i oczek wodnych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że usytuowanie murowanego ogrodzenia i budynku gospodarczego było niezgodne z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał od 12.04.1985 r. do 26.12.1994 r." W ocenie [...]WINB przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w postaci samowoli budowlanej i jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi obecnie, jak i w dacie budowy. Usytuowanie obiektu powoduje także niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane przed dniem 1.01.1995 r. Do obiektów budowlanych (a takim jest ogrodzenie działki niezabudowanej) wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej przed dniem 1.01.1995 r. zastosowanie mają przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane, co wynika z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przywołując treść art. 28 ust. 1 i 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. organ odwoławczy uznał, że PINB w [...] słusznie ocenił, że w przedmiotowej sprawie zaistniały obie przesłanki uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 roku. Budowa ogrodzenia, zlokalizowanego na działkach ew. nr [...], jest niezgodna z przepisami zagospodarowania przestrzennego, na co wskazuje zarówno obowiązujący w czasie budowy spornego obiektu budowlanego Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (Uchwała Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z [...].01.1985 r.), jak i obowiązująca obecnie Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z [...].02.2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (zmieniona uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...].03.2008 r.). Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1521/08: "celem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" sformułowany został w czasie teraźniejszym. Wykładnia językowa omawianego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że do oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej a nie z daty jej realizacji." Orzekając w sprawie organ odwoławczy wskazał także, iż należy mieć na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r., IIOPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Omawiany obiekt narusza zapisy zarówno planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy, jak i aktualnie obowiązującego. Argumenty podnoszone w odwołaniu w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z przedłożonego do akt sprawy pisma Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z [...].02.2015 r., "pozostawienie w obecnym stanie zabudowy wału rzeki [...] na terenie działek Skarbu Państwa nr [...] tak ukształtowanej skarpy rzeki i wału zmniejsza przepustowość koryta rzeki oraz stanowi realne zagrożenie ewentualnego osunięcia się skarpy przy wysokich stanach wody w korycie rzeki", co potwierdza notatka służbowa z 30.01.2015 r. Tym samym organ odwoławczy stwierdził, zgodnie ze stanowiskiem PINB w [...], że przesłanka wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w przedmiotowej sprawie również zaistniała. Wobec powyższych ustaleń zasadnym stało się wydanie decyzji o nakazie rozbiórki murowanego ogrodzenia zlokalizowanego na spornych działkach ew. nr [...] przy ul. [...] w [...]. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego postępowania w sprawie o zasiedzenie nieruchomości - organ odwoławczy - powołując się na treść art. 97 § 1 pkt 4 kpa - wskazał, że na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu nie będą miały wpływu kwestie związane z własnością nieruchomości, bowiem podstawą orzeczenia obowiązku rozbiórki nie jest brak dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale zaistnienie przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2015 r. nr [...] złożył [...]wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie : a) przepisu prawa materialnego tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i ustalenie, że niemożliwe jest zalegalizowanie ogrodzenia, b) przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, c) przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W skardze wskazano, że obecny Plan Zagospodarowania Przestrzennego powstał dużo później niż budowa ogrodzenia czy też budynku gospodarczego, okoliczność, że obecnie mur – ogrodzenie nie mógłby zostać wybudowany zgodnie z tym planem nie wyklucza możliwości wybudowania tych naniesień w okresie 1994-2004. Nadto skarżący wskazał, że niebezpieczeństwo musi być realne - skoro zaś od 30 lat naniesienia nie powodują żadnych problemów to nie można uznać, że takie niebezpieczeństwo może być realne. Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnych działań potwierdzających ustalenia, iż ogrodzenie lub budynek mogą zagrażać ludziom lub mieniu. Ponadto organ II instancji uchybił również przepisom postępowania poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania w sytuacji gdy toczy się postępowanie przed sądem powszechnym w zakresie zasiedzenia nieruchomości, na której posadowione są przedmiotowe naniesienia. Zawieszenie tego postępowania jest zasadne albowiem postępowania przed sądem powszechnym może ustalić nie tylko kto jest właścicielem ale również inwestorem co do przedmiotowych naniesień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.). Przepisy te stanowią podstawę do wydania przez właściwy miejscowo organ nadzoru budowlanego decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy. Z ustaleń organu bezspornie wynika, że sporne ogrodzenie powstało w 1991 roku, co potwierdził i opatrzył własnoręcznym podpisem sam [...] do protokołu spisanego z przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu [...] kwietnia 2015 r. A zatem ogrodzenie powstało pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia." Stosownie do § 13 pkt 1, 2 obecnie obowiązującej Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...].02.2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (zmienionej uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...].03.2008 r.): "Na terenach położonych wzdłuż rzeki [...] w strefie jej ochrony, obowiązuje zakaz naruszania naturalnego charakteru rzeki, z wyjątkiem prac konserwacyjnych i zabezpieczających przed powodzią, zakaz realizacji zabudowy na odcinku od 12 km biegu rzeki do granicy z miastem [...] w odległości mniejszej niż 50 m od linii brzegowej rzeki." Jak ustaliły organy, z pisma Urzędu Miasta [...] z 9.07.2015 r. wynika, że: "(...) murowane ogrodzenie i budynek gospodarczy (wybudowane w latach 1991-1992), które zlokalizowane są na obecnych działkach ewidencyjnych numer [...] obręb [...] w [...], zgodnie z ówcześnie obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (Uchwała Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z [...].01.1985 r. opublikowana w Dz. Urz. woj. [...]Nr [...] z [...].03.1985 r.) zlokalizowane były w terenie oznaczonym symbolem [...]. Był to teren projektowanej zieleni parkowej, związanej z doliną rzeki [...] na którym obowiązywało zachowanie terenów otwartych wzdłuż rzeki [...]. Ponadto dla doliny rzeki [...], pełniącej funkcję nawietrzania miasta i powiązań przyrodniczych ww. plan ustalał: zachowanie terenów otwartych w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki, wykluczenie obiektów uciążliwych, szczególnie ochronę istniejących obiektów zieleni, starorzeczy i oczek wodnych. A zatem, usytuowanie murowanego ogrodzenia i budynku gospodarczego było niezgodne z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał od 12.04.1985 r. do 26.12.1994 r." Za niezasadny należy zatem uznać zarzut skargi, że obecny Plan Zagospodarowania Przestrzennego powstał dużo później niż budowa ogrodzenia czy też budynku gospodarczego, okoliczność, że obecnie nie mógłby zostać wybudowany zgodnie z tym planem nie wyklucza możliwości wybudowania tych naniesień w okresie 1994-2004. Słusznie bowiem zauważyły organy, że budowa ogrodzenia, zlokalizowanego na działkach ew. nr [...], jest niezgodna zarówno z obowiązującą obecnie Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...].02.2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (zmieniona uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...].03.2008 r.) jak i z przepisami zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w czasie budowy spornego ogrodzenia - Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (Uchwała Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z [...].01.1985 r.). Odniesienie do niniejszej sprawy - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - zdaje się mieć zatem również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Omawiany obiekt narusza zapisy zarówno planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy, jak i aktualnie obowiązującego. Argumenty podnoszone w skardze w tym zakresie nie zasługują zatem na uwzględnienie. W konsekwencji jako niezgodna z przepisami planistycznymi - jest to budowla wykonana niezgodnie z przepisami prawa budowlanego z 1974 r. i poddająca się reżimowi art. 37 tej ustawy. W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo zatem uznały i orzekły, że wystąpiły przesłanki do orzeczenia rozbiórki na podstawie wskazanej wyżej regulacji (art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.). Nie można się zatem zgodzić ze skarżącym że organ naruszył przepis art. 37 Prawa budowalnego z 1974 r. Niewątpliwe a wręcz bezsporne w sprawie -wbrew twierdzeniom skargi (ostatni akapit in fine)- jest także to, że inwestorem ogrodzenia jest skarżący, co wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym nie tylko z protokołu z [...] kwietnia 2015 r., ale także z pism procesowych składanych przez [...] do organu, np. z pisma z 28 września 2015 r. w którym skarżący wskazuje, że "wybudował solidniejsze ogrodzenie, które wykonał w ramach samoistnego posiadania, i które miało przeciwdziałać licznym włamaniom [...]." Nie można się również zgodzić ze skarżącym, że organ naruszył art. 97 § 1 kpa - ustalenie prawa własności nieruchomości w toku postępowania o zasiedzenie niczego w spawie nie zmieni i niczego nowego do sprawy nie wniesie. Jak słusznie zauważył organ podstawą orzeczenia obowiązku rozbiórki nie jest brak dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale zaistnienie przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. czyli przede wszystkim niezgodność wybudowania spornego ogrodzenia z przepisami o planowaniu przestrzennym i powodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z powyżej przytoczonych przepisów wynika, że w przypadku obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, właściwy organ nakazuje rozbiórkę tego obiektu budowlanego jeżeli jego budowa jest niezgodna z przepisami planistycznymi. Jak wynika z akt administracyjnych, warunek ten jest spełniony, ponieważ cały omawiany obiekt - ogrodzenie, znajduje się w odległości nie większej niż 50 metrów od skarpy brzegowej rzeki [...]. Tymczasem, jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych sprawy wypisu i wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – na przedmiotowych działkach ewidencyjnych numer [...]obręb [...] w [...], obowiązuje zakaz realizacji zabudowy w odległości mniejszej niż 50 metrów od odpowietrznej stopy skarpy obwałowania rzeki, od linii brzegowej rzeki. Na ustalenie niezgodności z przepisami planistycznymi nie będzie miało zatem żadnego znaczenia ustalenie prawa zasiedzenia czyli prawa własności nieruchomości, skoro inwestor jest organom znany, a budowla może stwarzać realne zagrożenie zdrowia i życia w przypadku podniesienia poziomu wody. Za niezasadny należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 97 § 1 kpa. Za niezasadny należy również uznać zarzut braku wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – organy obu instancji rzetelnie zebrały i oceniły materiał dowodowy, nie tylko przez pryzmat powołanych przepisów materialnych, ale również w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 orz art. 107 § 3 k.p.a., przy czym w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, tj. art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W świetle postanowień Prawa budowlanego, zgodnie z zasadą legalności, organy administracji publicznej obowiązane są do podejmowania swoich rozstrzygnięć na podstawie norm prawa powszechnie obowiązującego - o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej - w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie rozstrzygnięcia. Oznacza to nie tylko uwzględnienie brzmienia art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., lecz również wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do działania na podstawie i w granicach prawa, co wiąże się z koniecznością stosowania obowiązujących norm, w tym również tych sankcjonujących samowole budowlane. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W konsekwencji należało podzielić pogląd organów, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane niezgodnie z przepisami i jako takie podlega rozbiórce. Tym samym nie można się zgodzić z zawartym w skardze zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego przez błędne ustalenie, że niemożliwe jest zalegalizowanie ogrodzenia. Dokonana w sprawie przez organy analiza nie pozostawia żadnych wątpliwości co do prawidłowości kwalifikacji spornego obiektu przez organ jako niezgodnego z przepisami planistycznymi, a w konsekwencji podlegającego nakazowi rozbiórki stosownie do art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku, bowiem wybudowanego w 1991 roku czyli pod rządami tej ustawy. Jeszcze raz wskazać zatem należy, że Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisu prawa materialnego, jak również przepisów procesowych. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.