VII SA/Wa 2472/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze sprzeciwu C. Sp.k. w G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 września 2025 r. znak: KOA/2586/Ar/25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz C. Sp.k. w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Zaskarżoną decyzją z 8 września 2025 r. znak: KOA/2586/Ar/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję Burmistrza Gminy B. z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.. 2. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach. 2.1. Do Burmistrza Gminy B. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) wpłynął wniosek C. sp. k. z siedzibą w G. (dalej: spółka, inwestor, skarżąca) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków usługowo-handlowych wraz z niezbędną infrastrukturą w tym parkingów naziemnych na łącznie 300-500 miejsc postojowych, zbiornika retencyjnego wody opadowej na terenie działek nr ew. [...] obr. [...] w B. . W toku postępowania administracyjnego, inwestor skorygował i uzupełnił wniosek. 2.2. Decyzją z 16 kwietnia 2025 r. nr 36.2025, wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130; dalej: u.p.z.p.), Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków usługowo-handlowych wraz z niezbędną infrastrukturą w tym parkingów naziemnych, zbiornika retencyjnego wody opadowej, 2 pylonów reklamowych na terenie części działki nr ew. [...] obr. [...] położonej w B. . 2.3. Odwołanie od tej decyzji wniosła B. B. , wskazując na negatywny wpływ spornej inwestycji na jej dom i otoczenie, zagrożenie dla jej nieruchomości i jej najbliższych sąsiadów. Oświadczyła, że nie wyraża zgody na budowę spornej inwestycji w tym miejscu. 2.4. Zaskarżoną decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. 2.4.1. SKO podniosło, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy wskazuje, iż granice terenu inwestycji nie pokrywają się granicą działki ewidencyjnej, ale obejmują jedynie jej fragment. Zatem obszar analizowany został wyznaczony błędnie. W przypadku błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego niemożliwe jest prawidłowe określenie parametrów nowej zabudowy. Z terenu objętego wnioskiem została wyłączona część działki, która w analizie urbanistycznej została wskazana jako granica terenu lasu pozostającego w użytkowaniu leśnym. 2.4.3. Kolegium wskazało, że podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jest świadomy istnienia rozbieżnych poglądów w judykaturze, co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej część działki ewidencyjnej oraz co do faktu, iż od 3 stycznia 2022 r. zmianie uległy przepisy ustawy poprzez dodanie w art. 52 ust. 2 pkt la w brzmieniu: określenie granic terenu objętego wnioskiem. Jednakże biorąc pod uwagę ugruntowane i przeważające orzecznictwo oraz stanowisko judykatury, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Celem postępowania jest bowiem ocena, czy dana działka może zostać zabudowana w sposób odpowiadający zamierzeniom inwestora. Zasada ta nie traci na aktualności mimo zmiany przepisów w zakresie dodania sformułowania "granice terenu". Przepisy ustawy jak i Rozporządzenia nie zawierają definicji "granice terenu" zatem w świetle powyższego w ocenie składu orzekające nieuprawnione jest przyjmowanie, iż poprzez sformułowanie "granice terenu" można rozumieć część działki inwestycyjnej. 2.4.4. SKO dodało, że przyjęcie wykładni przepisów prawa, która będzie odnosiła się do stwierdzenia, że przez "teren inwestycji" należy rozumieć część działki ewidencyjnej prowadziło będzie do obejścia przepisów prawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto przyjęcie takiej wykładni może skutkować obchodzeniem przez inwestorów innych prawnych ograniczeń, w tym na przykład ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana. Jak słusznie jest wskazywane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęcie wykładni zgodnie z którą przez teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania rozumieć należy jedną bądź więcej działek ewidencyjnych, objętych wnioskiem inwestora konieczne jest dla uniknięcia tego rodzaju nieakceptowalnych z punktu widzenia praworządności skutków. SKO powołało się w tym zakresie na szereg fragmentów uzasadnień wyroków sądów administracyjnych. 2.4.5. Poza tym, organ odwoławczy podniósł, że w obowiązujących przepisach prawa nie ma definicji pojęcia "terenu". Przyjmowanie zatem, iż wobec ujednolicenia w obowiązujących przepisach nazewnictwa i posługiwania się konsekwentnie przez ustawodawcę pojęciem "teren" oraz odnoszeniem się do " frontu terenu", iż intencją ustawodawcy było wprowadzenie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki jest nadinterpretacją przepisów prawa nie znajdująca w nich uzasadnienia. Samo ujednolicenie nazewnictwa nie oznacza, iż przez pojęcie "teren", "front terenu" "granice terenu" należy rozumieć jakąś wyznaczoną, określoną na mapie liniami część działki. Wobec braku w przepisach definicji pojęcia "teren" trudno jednoznacznie przyjąć, iż pojęcie to zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa należy utożsamiać z częścią działki ewidencyjnej. Dlatego też cały czas pozostaje aktualne stanowisko, iż terenem inwestycji jest cała działka, a nie jej wyodrębniona cześć. 2.4.6. W tym stanie rzeczy SKO uznało, że w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., gdyż organ I instancji wydał swoją decyzję z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. 3. Inwestor wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze sprzeciwem od ww. decyzji SKO – wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez jego zastosowanie w brzmieniu aktualnym do 2 stycznia 2022 r. w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 17.01.2024 r., tj. w czasie gdy ww. § 3 już nie obowiązywał, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa; 2) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że przedmiotowy przepis nakazuje ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania tereny wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a) u.p.z.p. tj. terenu, którego dotyczy wniosek, a nie terenu całej działki ewidencyjnej, 3) art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a organ II instancji wydał rozstrzygniecie kasatoryjne wyłącznie z uwagi na inne (błędne) rozumienie pojęcia "terenu inwestycji", które stoi w sprzeczności z aktualna treścią obowiązujących przepisów prawa, 4) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i jednoczesne stwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p. mówiącym o konieczności uzgodnienia inwestycji z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie wymaga uzgodnień tego typu, 5) art. 6 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o nieaktualny stan prawny, poprzez zastosowania przy wydaniu rozstrzygnięcia nieobowiązującego (w dniu orzekania) § 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116), 6) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji, co nastąpiło z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej, zasad proporcjonalności i bezstronności, gdyż decyzja o warunkach zabudowy była zgodna z prawem. 4. W odpowiedzi na sprzeciw, organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie zaś z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Z art. 151a § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona sprzeciwem decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. 6. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 138 § 2b k.p.a., przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3 k.p.a. organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której mowa w § 1 albo 4. 6.1. W orzecznictwie podkreśla się, że "przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu" (wyrok NSA z 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Zatem zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast w myśl art. 136 § 2 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. 6.2. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że decyzja kasacyjna może zostać wydana "w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy (a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136)" (zob. A. G. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. K. , Warszawa 2019, art. 138). Analiza art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że możliwość wydania decyzji kasacyjnej występuje w sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 3928/17, LEX nr 3038246). Toteż jeżeli zakres koniecznego uzupełnienia postępowania dowodowego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa de facto byłaby rozstrzygana w jednej instancji, co pozbawiałoby stronę prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy i mogłoby być zwalczane wyłącznie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2456/16, LEX nr 2299924). 7. Uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wynikało z ustalenia obszaru analizowanego w sposób sprzeczny ze stanowiskiem Kolegium co do braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. 7.1. Dla oceny prawidłowości poglądu Kolegium zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji niezbędne jest dokonanie wykładni pojęcia terenu z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, dla wykładni przyjętej przez SKO nie ma podstaw w przepisach prawa. Nie można także twierdzić, że w przypadku określenia terenu inwestycji we wniosku o wydanie warunków zabudowy poprzez wskazanie części działki nie jest możliwe wydanie takiej decyzji. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., mającym odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 ustawy), wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w odpowiedniej skali. Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa przesłanki wydania pozytywnej decyzji i są nimi m.in.: teren (objęty wnioskiem) ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3) i wreszcie teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które uprzednio utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. z 1999 r. poz. 139, ze zm. (pkt 4). Podkreślić należy, że w powołanych przepisach mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588), wydanym w wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, wyraźnie rozróżnia się pojęcia działki i terenu. Minister w tym zakresie zastosował się w pełni do wytycznych dotyczących treści tego aktu w zakresie wymagań dotyczących ustalania wymagań odnoszących się do nowej zabudowy (zob. art. 61 ust. 7 pkt 2 ustawy). Pojęcia działki ewidencyjnej i terenu na użytek rozpoznawania spraw o ustalenie warunków zabudowy nie są więc pojęciami tożsamymi. Z tego powodu, wbrew twierdzeniom Kolegium, usprawiedliwionym jest wniosek, że treść powołanych przepisów nie wyklucza ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. 7.2. Decyzja o warunkach zabudowy winna określać m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Za pomocą linii rozgraniczających teren inwestycji możliwe jest wyodrębnienie (wskazanie) konkretnej części działki, na której zamierzenie budowlane może być realizowane bez naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. W przypadku mniejszych obszarowo działek ewidencyjnych zazwyczaj linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami działki. W przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia obowiązujących przepisów, w tym w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Ta część działki mogłaby wszak stanowić samodzielną działkę ewidencyjną i wówczas ten sam teren inwestycji zamykałby się w granicach działki. Taki sposób wyodrębnienia terenu inwestycji nie może być również uznany jako wskazanie usytuowania inwestycji w ściśle określonym miejscu. Czym innym jest bowiem określenie w decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji za pomocą linii rozgraniczających ten teren, a czym innym wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu. 7.3. Ponadto należy zauważyć, że jednym z atrybutów prawa własności jest korzystanie z rzeczy, w tym nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa tyle tylko, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.). Rozwinięciem tej zasady jest regulacja zawarta w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w myśl której każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. O ile zatem wyraźny przepis ustawy nie stoi temu na przeszkodzie, właściciel ma prawo do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości zgodnie z jego wolą. Odmowa wydania właścicielowi decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyodrębnionego terenu, niewymagającego zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne mogłaby być uznana jako naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). 7.4. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Pogląd taki wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16 i z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1881/18. Z tych powodów uznać należało, że zastosowana przez organ I instancji wykładnia pojęcia terenu i przyjęcie dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu części działki ew. nr [...]była prawidłowa. Zatem zastosowanie błędnej wykładni nie powinno stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i odmowy ustalenia warunków zabudowy. 7.5. Sąd wskazuje, że przedstawione wyżej stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który trafnie aplikuje skutki nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 17 września 2021 r. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy (zob. wyroki NSA z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 1659/22, 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2037/24, 9 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 930/24, 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1616/24). W związku z tym Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 art. 64 ust. 1 oraz u.p.z.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. 8. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., o kosztach postępowania orzekając na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Kolegium będzie związane oceną prawną zawartą w niniejszym wyroku i w zakresie wynikającym z tej oceny, rozpozna kontrolowaną sprawę w postępowaniu odwoławczym. Mając powyższe na uwadze, orzeczono, jak w sentencji.