VII SA/Wa 2475/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. i R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2011 r. B. S. oraz R. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] uchylającą decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości W. B., gm. [...] wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., Nr [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie uchylenia pozwolenia na budowę i swoje stanowisko w kwestii rozumienia pojęcia "istotnych odstępstw" od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 ww. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. W ocenie Sądu skarżący ograniczyli się w istocie do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Po pierwsze, na tym etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy ostateczna decyzja o uchyleniu pozwolenia na budowę wydana przez Wojewodę [...] jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Po drugie, nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Dopiero wskazanie negatywnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Ponadto Sąd, analizując przedmiotowy wniosek, nie dostrzegł takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.