VII SA/Wa 2477/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2014 r. ze skargi [...] S.A. w W. Zakład [...] w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia P. S.A. z siedzibą w W., Zakład [...] [...] w K. - utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], odmawiające uwzględnienia zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wystawionego przez postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał "zarządcy obiektu budowlanego, tj. P. S.A. z siedzibą w W., Zakład [...][...] w K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i doprowadzenie do odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego: wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii kolejowej nr [...][...] -[...]. Następnie, w toku czynności kontrolnych ustalono, że nałożone obowiązki nie zostały wykonane w całości. W dniu [...] listopada 2012r., organ pierwszej instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a dotyczący obowiązku wynikającego z w/w decyzji. W odniesieniu do w/w decyzji z dnia [...] maja 2006 r. został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. o znaku [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji, a decyzja z tej samej daty i o tym samym znaku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] organ pierwszej instancji zastosował wobec podmiotu zobowiązanego środek egzekucyjny w postaci grzywny w wysokości 50 000 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] skarżący zgłosił do organu zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uwzględnienia za rzutów.. Organ wskazał, że zarzuty zgłoszono na podstawie art. 33 pkt 6 oraz art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zastosowanie środka egzekucyjnego niedopuszczalnego oraz zbyt uciążliwego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy zarzuty mogą być zgłoszone w terminie 7 dni. W doktrynie wskazuje się, że bieg terminu, co do zasady rozpoczyna się od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, z tym że w przypadku zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego siedmiodniowy termin rozpoczyna się od dnia dowiedzenia się o zastosowaniu takiego środka egzekucyjnego. Organ stwierdził, że postanowienie ww. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] lipca 2013 r., zaś pismo zawierające zarzuty zostało nadane [...] lipca 2013 r., tj. już po upływie siedmiodniowego terminu na zgłoszenie zarzutów. Choć brak jednoznacznych wskazówek w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to w świetle orzecznictwa właściwe w okolicznościach sprawy jest rozstrzygnięcie o odmowie uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. W wyniku rozpoznania zażalenia P. S.A. z siedzibą w W., Zakład [...][...] w K., na ww. postanowienie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym i opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ podzielił stanowisko, że skarżący złożył zarzuty z naruszeniem terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie złożyła P. S.A. w W., Zakład [...] [...] w K., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o uwzględnieniu zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 15, art. 97 § 1 pkt 4 , art. 136, art. 138 i art. 140 k.p.a., poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy przez organ drugiej instancji oraz pominięcie zagadnienia prejudycjalnego, jakim jest rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 w związku z art. 45 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym okoliczności dotyczących doręczenie korespondencji zawierającej Postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Skarżący wskazał także, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII Sa/Wa 1861/13 toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...], stanowiącej podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Tymczasem, mimo, że zapadłe tam rozstrzygnięcie będzie miało istotny wpływ na toczące się postępowanie egzekucyjne, to organy orzekając, co do zarzutów, nie wzięły tego w ogóle pod uwagę, a zasadne było zawieszenie postępowania w sprawie. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki nie rozważono prawidłowości doręczenia postanowienia objętego zarzutami. I tak, doręczając postanowienie w dniu [...] lipca 2013r., listonosz cyt. " widząc nową osobę przebywającą w kancelarii Zakładu winien upewnić się, czy posiada ona stosowne upoważnienie". Wreszcie, w uzasadnieniu skargi stwierdzono też, że doręczenie postanowienia zostało błędnie dokonane w siedzibie jednostki organizacyjnej strony skarżącej , a nie w siedzibie osoby prawnej P. S.A. z siedziba w W. przy ul T.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Podkreślił, że w sprawie VII SA/Wa 1861/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2006 r., ponadto, w ocenie organu, to postępowanie sądowe nie jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania egzekucyjnego, co wyklucza zawieszenie tego postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt4 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że postanowieniem z dnia [...] października 2013r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2013r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pełni podziela argumentację organów przedstawioną w uzasadnieniu ich rozstrzygnięć. Zasadnie ustalono datę i prawidłowość doręczenia postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny, właściwie wskazano na naruszenie siedmio dniowego terminu związanego z wniesionymi zarzutami, a także podjęto prawidłowo sformułowano orzeczenie w okolicznościach sprawy. Argumentacja skargi nie mogło mieć wpływu na sądową ocenę zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Skoro organ oceniał dopuszczalność zarzutów pod względem formalnym, co do dochowania terminu na ich wniesienie, to nie mógł rozważać wpływ wskazanego w skardze postępowania nieważnościowego na wynik sprawy w przedmiocie zarzutu. I już tylko na marginesie Sąd stwierdza, że niniejsze postępowanie nie pozostaje w takim, jak oceniła to skarżąca Spółka, związku ze wskazanym postępowaniem nieważnościowym dotyczącym decyzji, które legła u podstaw wydania tytułu wykonawczego, a ten zainicjował wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w którym z kolei doszło do nałożenia grzywny w celu przymuszenia, która następnie była objęta zarzutami. Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia art. 45 k.p.a., zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Z pewnością doręczenie w kancelarii podmiotu nie wiąże się z, żądanym przez skarżącą Spółkę, obowiązkiem listonosza do oceny tego, czy zastał nową, czy pracująca tam już wcześniej pracownicę. Co istotne już w toku postępowania administracyjnego, Spółka wyjaśniała, że przesyłkę odebrała pracownica zastępująca inna pracującą w kancelarii - skoro zastępująca to upoważniona też do odbioru korespondencji To, na skarżącym spoczywał obowiązek przygotowania kancelarii do odbioru i co istotne w sprawie, dalszego przekazywania korespondencji. Zaistniałe w tym zakresie nieprawidłowości nie mogą skutkować innej, niż zgodnej li tylko z przepisami, oceny prawidłowości doręczenia korespondencji. Wskazać należy, że zgodnie z § 21. 1. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r.Dz.U.2013.545 w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Warunki te zostały dopełnione na dowodzie doręczenia przesyłki przedmiotowej w sprawie. Ponadto, w ocenie Sadu nie ma racji skarżąca Spółka, że doręczenie powinno być dokonane w siedzibie Spółki w W. pod adresem T.. Wszystkie doręczenia w sprawie odbywały się na adres jednostki organizacyjnej, która w ramach Spółki była też adresatem rozstrzygnięć, bowiem adresatem była P. S.A. Zakład [...][...] w K. i to na jego adres doręczano wydawane orzeczenia w sprawie. Ta okoliczność nigdy nie była kwestionowana, co więcej nawet skarga sądowa tak też opisywała skarżącą Spółkę i taki też wskazywała adres dla doręczeń. Dodatkowo Sąd zauważą, że żądanie zawarte skardze w przedmiocie zmiany zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o uwzględnieniu zarzutów, jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych świetle art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270). Sąd administracyjny nie orzeka w sprawie merytorycznie, może tylko uchylić akt zaskarżony, stwierdzić jego nieważność, stwierdzić wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).